Thursday, June 26, 2008

Պետրոս Դուրեան: ՍԻՐԵԼ

Բոյլ մը նայուածք, փունջ մը ժպիտ,
Քուրայ մը խօսք դիւթեց իմ սիրտ:

Ես ուզեցի լուռ մենանալ,
Սիրել փըթիթք՝ խորշեր թաւուտ,
Սիրել կայծերն երկնի կապոյտ,
Առտըւան շաղն, իրիկուան բալ,
Ճակատագրիս սեւ գիծ կարդալ,
Խոկալ, սուզիլ, զմայլիլ սուտ:

Ո ՜հ, խուրձ մը վարս, եդեմ մը շունչ,
Շրչազգեստ մը շրշեց իմ շուրչ:

Ես ուզեցի լոկ ու մինակ
Սրտակցիլ ջինջ վըտակին հետ,
Յիշատակի չունի նա հետ,
Սիրտ մ՚որոյ մինչ սուզիմ յատակ,
Գաղտնիք մ՚ ունի — այն՝ անթիւ վէտ:

Եթեր մը տրոբ սրտի լսեցի,
Հծծեց — «Կ՛ ուզե՞ս սիրտ, ե՛կ ինծի»:

Ես ուզեցի սիրել զեփիւռ
Որ երկնքէն թռչի բեկբեկ,
Նա չի՛ սիրեր խոցել երբեք,
Հոգի՛ մ՚որոյ գաղտնիքն է բոյր,
Գիտէ շոյել երազներ բիւր,
Երկնի բոյրն յուշ կ՛ածէ առ հէք:

Ո՜հ, փունչ մը բոց փըսփըսաց ինձ,
— «Կ՚ ուզե՞ս պաշտել հոգի մ՚անբիծ»:

Ես ուզեցի քընարով մի՝
Լոկ սիրել հոս, հոս դալկահար,
Պաշտել, գրկել միայն քընար,
Սիրող էակ ճանչել զանի,
Ըստ իմ քըմաց լարել աղի,
Եւ սրտակցիլ սիրողաբար:

Նէ մօտեցաւ յուշիկ՝ ըսաւ.
— «Քնարդ է ցուրտ սիրտ, եւ սէրդ՝ ցաւ»:

Թօթուեց թեւերն հոգիս մոլար,
Ճանչեց ըզնէ, գեղ ու կըրակ՝
Սիրտն անապակ ինչպէս վտակ,
Անմեղ՝ ինչպէս սիւք դալկահար,
Հաւատարիմ՝ ինչպէս քընար,
Հրաժեշտ տուաւ կեանքի մենակ:

Բոյլ մը նայուածք, փունջ մը ժըպիտ,
Քուրայ մը խօսք դիւթեց իմ սիրտ:

Wednesday, June 25, 2008

Ծովինար Չիլինգարյան : ի՞նչ արժի թարմ կանաչին

երեկ հաշվում էի
ինչ արժի կյանքս
մի բաժակ սուրճ առավոտյան
500 դրամ տրանսպորտի փող
օրական
մի տուփ սիգարետ
օրը մի աման ճաշ
եթե հասցնեմ թե չէ
երկու հատ բուտերբրոդ
ամիսը 900 դրամ հեռախոսի վարձ
քանի դեռ արմենթելը չի թանկացրել
կյանքիս էդ հատվածը
իսկ լույսը
որ ամենաթանկն ա կյանքում
բոլոր առումներով
որ նույնիսկ փողով դժվար ա առնել
ու պարտքերս կուտակվում են
տարիներով
ինտերնետի՝ ամիսը
վեց հազարը
բայց հաստատ չեմ հաշվել
ինչքան ա իմ վրա նստում
բանաստեղծություն գրելը
ու մարդկանց հետ շփվելը
եթե բարեւում են ինձ
ու էդ ամեն ինչը իրականում
էժան ա
կարելի ա պարտքով մեկից վերցնել
ու վերադարձնել
Տիրոջը
կամ բաժանել աղքատներին
ու այդպես պրծնել
ապրելու
պարտականությունից


Tsovinar Chilingaryan

This poem has previously appeared in Inknagir/Ինքնագիր Number 1 (2005)

Tuesday, June 24, 2008

Մատթէոս Զարիֆեան։ Գիշերներ կան…

Գիշերներ կան այնպէ՜ս լոյս որ՝ կարծես թէ
Երկինքն ի վար կը կաթէ
Արծաթէ
Երգը հին
Այն անծանօթ աշխարհին,
Ուր կ՛ըսեն թէ աստուածները կը խորհին…

Գիշերներ կան այնպէ՜ս մութ որ՝ կարծես թէ
Ծառերն ի վար կը կաթէ
Արծաթէ
Երգը հին
Այն գեղեցիկ աշխարհին,
Ուր հոգիներ հոգիներու կը փարին…։

Monday, June 23, 2008

Մուշեղ Իշխան։ Տասնըերկու տարի վերջ

Տասնըերկու տարի վերջ, իբրեւ պարոն մ՛արդէն մեծ,
Ես կը մտնեմ սրտաթունդ՝ դպրոցէն ներս մեր նախկին,
Ուր բացուեցաւ իմ առջեւ գիրերու լոյսն առաջին,
Ուր մանկութիւնս իմ ամբողջ պայքարեցաւ, երազեց։

Տասնըերկու տարի վերջ նոյնն է նորէն ամէն բան…
Ահա՛ սեղանըս մաշած, ուր հետքեր կան մատներէս.
Ծառերն ահա՛ պարտէզին, որ եղան թառ յաճախ մեզ,
Եւ մեր հին զանգը խոշոր, որ կը կանչէր դասարան…։

Ո՞ւր էք, դէմքե՛ր սիրելի, անցեալի քա՜ղցր ընկերներ.--
Ամայութի՜ւն է չորս դիս. հոս ո՛չ ոք զիս կը ճանչնայ,
Հոս, արդ, օտար մանուկներ կը ցատկռտեն անտարբեր։

Դպրոցն իմ շէն օրերու ինչպէ՜ս տըխուր է հիմա…
Կարծես ամէն կողմ մահուան իջած է սուգն ու քամին,
Կարծես այցի եմ եկած անցեալիս գորշ դամբանին…։


Mouchégh Ishkhan (1913-1990)

Sunday, June 22, 2008

Christopher Atamian: Three Wise Men (Murder on 187th Street)

(What a Christmas present, in December, 1933…


Oh they knifed the Bishop dead!
He was a Saint, a Godly man
A leader of our flock
The first man, a Ramgavar, said.

Oh they knifed the bishop dead!
He deserved it, the bastard betrayed Gomidas
To the Turkish Secret Police and let Smyrna burn
The second man, a Tashnag, said.

O they knifed the bishop dead!
Who will sleep with my wife now
When I am too tired in bed?
The Third man, no party affiliation, said

You had better wash that altar clean
At old Holy Cross Church in Washington Heights.
So much blood spilled, so much sin.

Saturday, June 21, 2008

Alene Terzian: Not a Love Poem #9

Click here for the audio clip Not a Love Poem #9 read by Lola Koundakjian.


My lover sent me a vacuum for my birthday.
A tall, yellow machine, hypo-allergenic
complete with adjustable, two speed motor
and five-year warranty.

First I vacuumed the bed sheets, sucked in cookie
crumbs, paperclips, bobby pins, one black sock
and a nickel caught in the folds of blue
duvet cover.

Then I moved through closets, over dress
shirts on wire hangers, half-knotted ties,
khakis and button flies, band camp t-shirts,
and a misplaced Playboy.

I went to the office next, behind the computer
desk and stacks of bills, appointment cards,
Doonesbury cartoons on corkboard, my picture,
and the ringed stain on wood.

Last were the tiny scraps of paper on the nightstand,
where we’d scribble parts of dreams: unicorns
and evil eyes, crosses and frozen lakes, parting
words, and that night with no moon.

I vacuum every room, collect fibers and hair,
watch them catch in blades, twist and settle
in ballooning bag. Each evening I empty it,
reflect on the perfect, loveliness of dust.




Copyright Alene Terzian. Used here by kind permission of the author.

Friday, June 20, 2008

Interview of author and editor Harry Keyishian

Alan Whitehorn: North Avenue

In a stone cutter's efficiency,
the new North Avenue slices through historic old neighbourhoods.
In place of old three-story buildings,
new ten storey high-rises dominate,
with their stunning architecture
and sky-high prices.
Already, fashionable boutiques and trendy bars
have opened
on the ground floor.
Yet, to my surprise,
scores of families seemed to mill about.
I wondered:
'What is so fascinating about this newly completed block?',
Day after day, at about the same time,
early in the evening,
without fail,
crowds of families appeared.
It is true that the traffic-free boulevard provides safe relief
from the frighteningly swift cars.
Still, it seemed a pre-occupation with an avenue
and new shops
that I could not fully comprehend.

But tonight, I finally understand.
I was told by a politics student
that silent protesters gather on this boulevard
to show their unwillingness to accept the presidential election results.

To my amazement,
I had been amidst a protest,
and did not even know it!

What kind of political science professor am I?
It seems I need to have my prescription glasses checked.
I also need to listen to the students more.


Alan Whitehorn, May 2008, Yerevan

Thursday, June 19, 2008

Alan Whitehorn: Studying Genocide

The more I study genocide,
the less I feel I know.
The enormous magnitude of the suffering,
the vastness of the tragic personal accounts,
the multitude of social, economic, political and cultural causes,
and the almost uncountable number of victims.
The continuation and new iterations of the terrible deeds,
all overwhelm.

And so,
I continue the long journey into the dark night
in hopes that eventually I will understand
and find the light.


Alan Whitehorn, May 2008, Yerevan

Wednesday, June 18, 2008

ԶԱՐԵՀ ԽՐԱԽՈՒՆՒ։ Նիւ Ւորք, Նիւ Ւորք



















New York New York . . .

In Memory of the Victims of September 11 
I

While having dinner, and
Watching television through the corner of my eye,
Suddenly the food in my mouth turns into stone
The fork, the knife, the spoon fall down
I cover my startled eyes tightly with my hands;
When I open them up, it is not a nightmare, not a dream,
Not a horrific creation of an eccentric film director—
It is the silent, blurry, shaky videotape
Showing a massive airplane flying low which
Plunges into the tower like a blazing axe
And blows up with a fiery explosion
That I do not hear, but feel through a shiver in my spine.

While bursting smoke and flame engulf the building
         like a thick black cloud,
Suddenly out of a window on the top floors
A spot, a point, a figure undefined
Jumps off—and abruptly
The picture freezes, as does my breath.
The woman reporter stutters, shows a close-up picture and screams:
"It is a man! It is a man who is jumping off, into hell . . ."
With my mouth open I want to breathe—I cannot
And the drop of blood, water, tear
Wants to fall down—it freezes.
The date is September the Eleventh, two thousand and one.

Oh, the majestic nobility of that man
Who stands above the abyss of immeasurable lowness
Still representing a monument of steel willpower.
Like a clay statue with lamentable powerlessness
He looks up at the arrogant sky of brilliant light
He looks down at the unusual illusive play of destiny
Committing an unprecedented massacre:
A closed trap of evil inspiration that forces thousands into
          a tumultuous dead end;
It is horrid murder and terrifying destruction.
The man stands on the huge windowsill,
Looks down and up again at the peaceful brilliant blue dome
Which does not have even a drop of a silent tear,
   let alone a heavy downpour
To subside the fiery appetite of the last judgement below;
And with a movement of disgusted disdain, that only
One who is decayed, rotted thoroughly, and weary of everything
 or despondent makes,
He jumps off screaming silently all the curses he has known
Swinging his arms and legs
As thousands of slaps and countless kicks,
Each one intended as a curse
At everything that has and has not happened in the world— 
He hits the ground
Like phlegm that has been spat out
At the face of the only real truth: the absurd. . . .

What did he feel? What did he think? What did he scream?
Like a spider that has suddenly lost its string
Waving his limbs just before hitting the ground—
Perhaps
He is the one
            when we hear that without any reason
                        the boss fires someone
            when we see that a cheerfully and enthusiastically prepared
                        plan is thrown into the wastebasket
                        by completely whimsical intent
            when we learn that due to unforeseen mechanical failure
                        someone's child—or father or mother—has died
   in an accident
            when we realize finally that there is a blind force—
                        spontaneous, uncontrollable, faceless, and wild
                        that destroys your artwork and models you have built
                        with a strike of an axe
                        that ruins your castle of dreams or your real home
                        ties a rope around your neck, chains your hands
   and feet, and traps you in a deadlock
                        it cuts your lifeline—the way of life that
       you so dearly have spun—
                        while looking you straight in the eyes.

And while the spider knows that it will escape
     as soon as it hits the ground
            if a rude sole does not suddenly step on it,
The falling man knows well that the hard and heartless earth
        is waiting for him.
            Although that day was an exception in every way
            Something else happened—
As a self-sacrificing burnt offering, he fell 
Into the arms of the fire of the newly created hell.

But all this is before
            his jumping off the shattered window.
And then what? What when he jumps off into the emptiness?

I think he has no insult, no curse,
No denunciation for the world that brought him there
But disregard and endless neglect
And oblivion to everything
            except perhaps the vision of his daughter—if he has one
Then, nothing.


There is solemn ecstasy in his final metamorphosis
Into a two-legged flying creature
            at least five or six seconds
Free, independent, light, absolutely buoyant
Like a bird, or a butterfly, or a fly
With a new perspective
Revealing to him the city—gigantic, angelic, graceful,
          and . . . hellish—
And an unknown man in it
Mortal, condemned to die.


Ten months later,
Evening, on the twentieth of July, I stand
Behind the huge window
On the sixty-fifth floor of the building
At Rockefeller Center
While in the back at the Rainbow Room
My son's wedding reception is taking place—
With my two hands on the cold window
I look at the sea of lights of this colossal city with its proud
     towering buildings
Now deprived of
The unfortunate twin towers
And the brave man
who jumped off the sixty-fifth floor or higher
And the thousands of unfamiliar ordinary people
Who perished in smoke and flames
            turned to dust under the pulverized buildings
Without ever having a chance to be immortalized by a lens
To become heroes in my eyes.


That night
I was happy, there was a wedding party: feasting, music,
            song and dance
In the hall the band was repeatedly playing
             "New York, New York" with a joyful sound;
In my mind I had a wake going on.
And what a pity, with my wrinkled forehead against the window
While I was looking with intense admiration at the gleaming,
 graceful, and demonized city,
Hey! Hemingway—I yelled in my mind—
            and you too compatriot Arshile Gorky,
         what were you thinking?
One of you chose the gun, and the other chose the rope.
You could have had all these high-rise towers or castles to enjoy . . .
And you could have departed with this wondrous view
     also stamped on your souls.

20 September 2002

II

Now I understand you well
Hunter Mr. Hemingway
And exiled languished Armenian
Arshile Gorky
            who changed his name from Vosdanig Adoian—
            no one knows you by that name
            in the vast melting pot of the New World
Now I must apologize to you.
I am sorry that I blamed you—
            as if  I were a naive boy
            with a silver spoon in his mouth. . . .

I understand you now.
When big and small ostentatious honors—adorned with
Ridicule, deceit, and contempt—that you encounter
Multiply day by day:
Instead of a fruit-bearing and shade-providing tree, a thick log
Instead of flowers, a thorn
Instead of silky hair, a brush
Instead of spaghetti, a lump of tangled hair
Nettle salad, vinegar wine, polluted water
Bitter supper, sour meal
Thorny bed
            repeated forever—
Any changes?   Even worse—garbage instead of a rose
Instead of a tree, a greased pole . . .
Door?  Window? —Call for help? Salvation?
Although you are free to open it up and yell out
The kick is ready
            or the punch
            that reaches out even from the ground, the window,
        or the door
            and knocks you down every time
            when you begin your ascent. . . .
I understand you now.
You that in one fell swoop
Broke your pens, brushes, and palettes
When you saw nearby
The song and dance, clap and play, fun and frolic in full swing,
And the stranger slyly
Making fun of you. . . .

13 October 2002

 III

This is a Lilliputian world
The colossal city turns into a large miniature panorama
When I look at it from above,
On the sixty-fifth floor—
Matchlike poles, boxlike buildings
High-rise structures dwarfed, except a few
Similarly shaped and colored cars—like running insects
People like ants stubbornly slow
And suddenly
With a deafening buzz
A helicopter flies by like a fly down below . . .

Its propeller evokes a foolish desire
To reach out
Of this huge glass window
As if I were a giant firefly
I want to catch it, grab its tail
And fly with it for a couple of seconds—or even one
At one glance, to try to appraise
The light and shadow of life
Then let go of it—jump off, fall down, float away
From tormented existence to desirable nullity
Carrying in my eyes and in my heart
The agonizing infatuation with this unembraceable world.

20 October 2002

Original in Armenian by Zareh Khrakhouni
Translated by Arto Khrimian
                and Lori Khrimian

© 2005 by Artin Cumbusyan (Zareh Khrakhouni)


Monday, June 16, 2008

Gartal: an Armenian American literary reading series


Gartal

presents

Gregory Djanikian
Lola Koundakjian
and
Arthur Nersesian

Wednesday June 25
6 - 8 pm
downstairs at the Cornelia Street Cafe
29 Cornelia Street
between W 4th and Bleecker
West of 6th Ave in Greenwich Village
Subway: ACEBDFV to W 4th St
212 989-9319 for reservations and info
$10 cover includes a drink

This event is funded in part by Poets & Writers, Inc. through public funds from the New York City Department of Cultural Affairs.


ABOUT THE READERS:

Gregory Djanikian was born of Armenian parentage in 1949 in Alexandria, Egypt, and came to the United States when he was 8 years old. He has published five collections of poetry with Carnegie Mellon University Press, The Man in the Middle, Falling Deeply into America, About Distance, Years Later, and most recently, So I Will Till the Ground¸ poems dealing with the Armenian genocide of 1915, the author's boyhood in Alexandria, and his eventual immigration to the United States with his family. His poems have appeared in numerous publications including The American Poetry Review, The American Scholar, Boulevard, The Georgia Review, Iowa Review, Poetry, Poetry Northwest, Shenandoah, TriQuarterly, The Washington Post, The Philadelphia Inquirer, and in over 25 anthologies and textbooks. He directs the creative writing program at the University of Pennsylvania.

Lola Koundakjian's poems have appeared online on GROONG, and in print in the Armenian Weekly; she has interviewed Armenian poets, visual artists and musicians for the Armenian Reporter, and, written book reviews for the Armenian Weekly. Lola runs the Dead Armenian Poets' Society and the Armenian Poetry Project, a blog containing text and audio clips.

Arthur Nersesian is a real New York writer. His novels are a celebration of marginal characters living in the East Village and trying to survive. Nersesian's books include The Fuck-Up, The East Village Tetralogy, Unlubricated, Chinese Takeout, Suicide Casanova, Dogrun, Manhattan Loverboy, and most recently, The Swing Voter of Staten Island. He was an editor for The Portable Lower East Side, which was an important magazine during the 1980s and early 90s. When The Fuck-Up came out in 1997, MTV Books picked it up and reprinted it in a new edition for hipsters everywhere. Soon Nersesian was no longer known only to a cabal of young bohemians on Avenue A. His work has been championed by The Village Voice and Time Out.

ABOUT GARTAL: Since December 2002, Gartal ("to read" in Armenian) has been an independent forum for both established and emerging writers of Armenian descent and/or writers dealing with Armenian themes to read their poetry, fiction, creative nonfiction and dramatic texts to the public. Coordinated by writer Nancy Agabian, Gartal brings together, via the dual acts of reading and listening, diverse Armenian constituencies, from the progressive to the traditional. A particular effort is made to give voice to Armenian stories that haven't been widely heard, including those of mixed race, various religions, different economic backgrounds, and gay and lesbian Armenians. For more information about the series, email nancyagabian@gmail.com.

Զարեհ Խրախունի: Ծորակ

Երբ ծորակն է աւրուած
Մէկ կողմէ
Կաթիլ կաթիլ ծով կ՛ըլլայ
Միւս կողմէ
Ոչ լիճ ոչ ծով կը դիմանայ
Եւ կամ ալ
Ջրամբարը բերնէ բերան
Այդպէս լեցուն կը մնայ
Եւ անդին
Մարդիկ ծարաւ
Դաշտերն երաշտ կը մահանան կը կենան...

Sunday, June 15, 2008

Alan Whitehorn: Searching For Mother Armenia

My friend Vasken told me of his unsuccessful search.
He had looked all over,
but could not find a post card of the towering statue of Mother Armenia.
I said I knew of some good gift shops and bookstores to try.

And so, I set out on my hunt.
Last year, the cards had been aplenty.
But as I searched,
I gradually realised that this year seemed to be another story.
Wherever I looked, I could not find such a card.

Disappointed, I returned to the hotel apparently defeated.
But I would try one last place.
The new gift shop in the hotel,
athough not fully stocked,
might have it.
The young lady said she had only one postcard of Mother Armenia,
but it was in a box of 60 various cards.
I certainly didn't want that many,
and so I politely declined.
As I began to go out of the shop,
the lovely lady graciously offered me the single card.
When I offered to pay,
she generously declined.
It was her gift to me.

I, in turn, passed on the special card to the receptionist,
who, subsequently, gave the precious item to Vasken.
He was delighted that he could now send the image of Mother Armenia
to his dear friend in America.

And so,
we discover the true spirit
in many small kind deeds.



Alan Whitehorn, May 2008, Yerevan

Saturday, June 14, 2008

Զարեհ Խրախունի: Տեսարան

Click here for the audio clip The View read by Lola Koundakjian.

Ամառ օրով
Ծառերուն տակ փռուէր նստեր են մարդիկ
Բարձ ու փսիաթ, սան ու տապակ, կուժ ու պնակ,
կրակարան, օրօրօց
Բան չեն մոռցէր - եւ ամէնքով օրուան համը կը հանեն...

Յանկարծ ամպ մը - տեղատարափ մը սաստիկ
Տակնուվրայ կ՛ընէ ամէնքն - ամէն բան ...

Բոլոր ծառերն անմիջապէս կ՛ուզեն մէկմէկ հովանոցի վերածուիլ
Բայց կայծակէն կը վախնան

Օդը կ՛ուզէ անջրանցիկ մեծ վրանի մը փոխուիլ
Սակայն հովէն կը վախնայ

Հողը կ՛ուզէ գիրկը բանալ - ըլլալ շուտով պատսպարան մ՛առժամեայ
Բայց եւ այնպէս ջրհեղեղէն կը վախնայ

Լոյսը կ՛ուզէ միակտուր ապակիի շերտ մը դառնալ
գլխուն վերեւ ամէնուն
Սակայն ան ալ որոտումէն կը վախնայ.

Իսկ արեւը վար կը նայի ու կը դիտէ տեսարանն այս եզական
Եւ կը զուարճանայ...:

Friday, June 13, 2008

Զարեհ Խրախունի: ԱԶԱՏՈՒԹԻՒՆ

ԱՅԲը արիւնն է թափուած
ԶԱն զոհուածներն անանուն
ԱՅԲը անունդ արփավառ
ՏԻՈՆը տենչանքն է տանջող
ՈՒն ուրացումը ոյժին
ԹՕն թուականն է ահեղ
ԻՒն իւրացումը ջահիդ
ՆՈՒն նահատակդ վերջին:

Զարեհ Խրախունի, Ազատութիւն 1993

Thursday, June 12, 2008

Christopher Atamian: Being

Հայը այն է որ կը տագնապի իտէալ հայ չ՛ըլլալուն համար.
Վահէ Օշական

(The Armenian is he who suffers from not being an ideal Armenian)
Vahe Oshagan


We try to hold in our minds
The inability to understand
What it is that we are searching for.
East and West, Old and New
Opposites stripped of meaning
Grasping for a past that constantly eludes us.
A prophet from Edessa, a giant from Moush
Nomads sprung from desert and rock,
Traveling backwards through Cilician time
Mourning for memories
We try to suppress.
And always the yearning
For something we cannot ever reach.

Wednesday, June 11, 2008

Զարեհ Խրախունի: Այս ծառը սուրբ

Ծառ տնկեցէք եղբայրներ
կաղնի սօսի եղեւին
Պարտէզին մէջ - դաշտերուն
Լերան վրայ - ժայռերուն
քարքարուտին ապառաժին
Ձեր թաղարին սովորական
կամ սեղանին ամենօրեայ
Ծառ տնկեցէք - պիտի բռնէ անպայման -
Ապառաժը երբ փշրուի հող կը դառնայ արդէն, չէ՞...
Թէ թաղարին հողը քիչ է, շա՜տ է կաւը բրուտին.
Սեղանն - ըսես - չոր տախտակ է
կ՛ըսեմ քեզի՝ առաջ փայտ էր, փայտն ալ ծառ
Ի՞նչ գիտես թէ ցամքած փայտը չ՛արբենար
վրան դրուած շոճիի թարմ աւիշէն
Չի փաթթուիր մատղաշ ու թաց արմատներուն
Ու չի՜ խրեր իր ոտքերն ալ հողին մէջ
ինքն ալ արմատ չի՞ դառնար...

Ծառ տնկեցէք - ո՛ւր ալ տնկէք պիտի բռնէ անպայման...

Դարակուտակ սպասումի ու անհնար ըղձանքի
Հողն է պարարտ - հողն է հպարտ- ջուրն հատդարտ
թափուած արեան եւ արցունքին պէս առատ -
Այս ծառը սուրբ պիտի կանգնի պիտի աճի ուռճանայ
Պիտի երկինք բարձրանայ
Ամէն առտու այգաբացին ստուերն անոր պիտի հասնի մեծ լերան
Շուք պիտի տայ արեւափառ ոսկեծածան հանդերուն
Հազար բարեւ ու բիւր բարիք պիտի առնէ ամպերէն
որոնք կուգան աշխարհի չորս ծագերէն
ու կը շոյեն սաղարթն անոր մշտադալար - ալեւոր...

Օ՜ տնկեցէք
Ամուր ձեռքով խնամեցէք
զարդարեցէք
պաշտպանեցէք
պաշտեցէք
Ազատութեան ծառն է այս ...:

15-12-1991


Զարեհ Խրախունի, Ազատութիւն 1993

Tuesday, June 10, 2008

Kevork Kalayjian: TAX TIPS FOR ARTISTS AND WRITERS

First you have to add all your expenses.
An expense is any outlay of cash,
or anything of monetary value
which is deemed necessary
to get you that which drives you;
to repeat the noises you hear,
to convey the feelings you live,
to express the things you imagine,
to transform the pain to laughter,
to put tears in the eye of the cynic,
to put a smile on a child's face,
that which you call inspiration.


Everything you do to achieve
inspiration, is a deductible expense;
the trip you took to Utah
to see the gas station attendant
who replaced the murdered one,
your search of your roots
in Upstate New York, Rumania,
England, France or Tasmania,
your trip to the corner drug store,
your experience of 'love' on 42nd Street,
your train ride, just to witness
the walls pass you by,
all are deductible expenses,
as long as you can document them
with your diaries and receipts.


And then of course your entrance fees
at 'T. T. The Bears' or the other place
your beer, your cigarette, your ... as long as,
it's instrumental in getting you inspired.


Once you add all your expenses
it's time to figure out your income.


An income is anything of monetary value
which you obtain in the process of
dispensing inspiration.


So you add all your royalties,
a "thank you" here, a "good work" there
sale of your book, 13 cents each,
sale of your waterbed 89 dollars,
sale of your soul to your creative impulse.


Add to your income the profit you share
from throwing yourself into the ocean
don't forget to say something about
the survival of the whales,
the concentration camps,
they are still popular, and a good source
for a quick return on investment,
like justice, truth, and the happiness pursuit,
they are the in thing, and they will bear fruit.


Don't forget the income you obtain
from your part-time work at McDonalds,
your full time trial period at the museum,
the hospital, the grocery store, the office job.


When you have all these facts and your backups,
place them all in a shoebox, and go to
the I. R. S. Taxpayer Assistance line,
or you can all come to me,
I have no problems
in counting your blessings.




--
Kevork K. Kalayjian, Jr. 


This poem appears in Love Lure: A Collection of Love Poems and Other Writings, published in New York, 2010 - Ed.

Monday, June 09, 2008

Պէպօ Սիմոնեան։ Փողոցին Շունը

Անքուն գիշերուան լռութիւնները
յանկարծ հազացին,
ոռնոց մը հասաւ հեռուի հովերէն.
հո՞վն էր, թէ՞ շունը, որ կ՛ոռնար ուժգին…
կարծես հարազատ էին որ՝
կը հառաչէին…։

Փողոցը խաղաղ կը ննջէր հիմա
մութին մէջ անեզը…
ու լռելային փողոցներէն
երաժշտական մեղեդիի պէս
հառաչանքները
կու գային հանգչիլ սենեակիս անլոյս
լուրթ որմերուն մէջ…։

Քնած թէ արթուն խոկս կը յուշէր,
- փողոցին շունը
նոյն պահուն կը ննջէ
նոյն պահուն կը հաջէ…։

Բայց փողոցին հետ շունը արթուն է…
ոչ ոք կը խածնէ, - խածան շուն մը չէ,-
որ մեր դրացի Փիլիկ աղբօր պէս
շողոքորթ ալ չէ…
կը հաջէ միայն երբ կ՛ըղձայ այդպէս…
երբ ներսէն եկող մարմաջը անզուսպ
կը ստիպէ հաջել…
իմաստուն ձայն մը կարծես կը քսուի
շուրջի ձայներուն
երբ ան կը հաջէ…

Հառաչէն հաջին բազմագոյն շուներ կը մէկտեղուին հոն…
բազմութիւն կազմած
կ՛անցնին փողոցէն կամ մայթին կանգնած
կը սպասեն թարթափ
մէկը անծանօթ, որ գուցէ երբեք պիտի չգայ հոն…
իրենց սպասած անծանօթը չէր
փողոցին շունը,
որ անժամանակ կը հաջէր հիմա…
կը հաջէր անզուսպ գռեհիկ ոճով
ու գռեհկաձայն
հայհոյանքներու տարափին տակէն
կը փախչին անոնք
անյայտն սպասող անծանօթները։

Կը մնայ մինակ փողոցին շունը,
որ կը սլքտայ փողոցին ծայրէն մինչեւ միւս ծայրը
իր խարիսխին մօտ։
Երբ մինակ է ան, կը հաջէ մեղմ
ու ես կը լսեմ գիշերուան խորէն
լռութիւններու խոր անդորրներէն
իմաստուն ձայնը, որ մեղեդիի պէս
անուշ կը հնչէ
- Ես նոյն պահերուն
կը ննջեմ անխռով…
եւ նոյն պահերուն
կը հաջեմ անխոց…
- երբ շուրջս չկան անծանօթ շուներ
շարժող ու շաչող…։

5 Ապրիլ 1999

Sunday, June 08, 2008

Christopher Atamian: Mixobarbarians

Mixobarbarians at the gate
Carrying take-out fusion
Diasporan specials, hold the curry
More kim chi please
Divided souls, fifth columnists
Guilt-ridden BMW stick shifters
One eye eastward the other West.
Long gone are the days
Of Pledge Allegiancc to the Flag-
Now Jansenists at heart
Questioning everything
Accepting nothing
Globalized skeptics.

Monday, June 02, 2008

Christopher Atamian: Hana Spills the Milk


for Gregory Djanikian


It is nineteen eighty something
And Hana Mandlikova has Chris Evert by the throat
Up five games to zero in the third as I watch nervously
(How I wish to be truly American and blond like she
Every fiber of my body aches and wants to kiss the very ground she walks on)

“Well anyone’s better than that dyke what’s her name? Pfuh” my father
spits.”
“Martina I answer and my heart sinks. Martina is a sister
Gay as a picnic basket, pink as a rubyfruit jungle.

And slowly Chrissie comes back
Apple pie, Chevrolet, one game, now two
Ice Maiden, Queen of Cool, (a thinking man’s sex pot)
Now three games and four, that’s what she does best

And as she finally takes the lead, it all comes out:
The Marxist-Chrissie-hating-American-bashing.
The shame of it almost makes me scream
(because Hana is Czech and the Czechs are behind the iron curtain
and so are Armenians so we must love her over Chrissie
even after the tanks have rolled into Prague.
And their names are hard to pronounce too
so we must feel kinship, empathize.)

At five games to six, my father can barely contain himself.
He jumps out of his seat
As if he were at a World Cup final
Knocking over his madzoon and plate of pilaf.

“Aggh my son! My son! Look, Hana is going to spill the milk!”
I nod dutifully and smile with inner glee.
Apple pie and Chevrolet is about to win the Open again
Sputnik and the commies can go to Hades.

And before leaving the house, I cannot help but correct him:
“It’s spill the beans, dad, and cry over spilled milk.”
Pause for effect, look straight into his Anatolian eyes.
“All she did was choke-plain and simple. No metaphors or fancy
turns-of-phrases required.”
And my father looks up and stares at his long-haired American son, befuddled.

Sunday, June 01, 2008

Զահրատ: ՍԵՒԱԿ

Պարոյր մանչս երկուքս ալ
Նոյն տարիքը ունէինք -
Հիմա ես կամ - դուն չկաս -
Եղա՞ւ ասիկա

Թէ բարիք է տաղ ըսել
Պարոյր մանչս երկուքս ալ
Նոյն բարիքը ունէինք -
Հիմա ես կամ իբր թէ -
Իսկ դուն կաս ու կը մնաս -
Քանի՞ հոգի մահէն վերջ
Տեսաւ ասիկա

Սիրել մարդիկը բոլոր
Թէ կարիք է անկորուստ
Պարոյր մանչս երկուքս ալ
Նոյն կարիքը ունէինք -
Հիմա տխուր - առանձին -
Կը վերյիշեմ քաղցրօրէն
Թէ Պարոյրը բանաստեղծ -
Ըսաւ ասիկա

Պարոյր մանչս քանի որ
Նոյն տարիքը ունէինք -
Մանուկ էինք երկուքս ալ -
Խաղը կիսատ թողուցիր -
Չեղաւ ասիկա

[1971, յունիս)