Monday, November 30, 2015

Shmavon Azatyan: BOYSEN AND BERRIES

It’s so easy for her:
she looks at me and knows
that my green shirt with a white stripe won’t do -
“It’s a classy night, Flamenco and stuff.”

Together we are a boysenberry, 
engrafted into fruition of love 
and life-building. There is that taste, sour, wild,
and there is that look of purple passion. 

In the Super 8 room she says she wants me 
to develop a puffy chest,
and wear out my belly,
so she can look at me,
so that I look nice to her.

She refuses to go to the New York annual 
fine arts exhibition, because I don’t want to 
wear the blue shirt she has bought from Marshall’s -
“I will mingle with the crowd, 
and you will not belong.”

She dies my hair black to cover the grays, 
then puts cream in it, ruffles it, breaks the parting –
“Sorry, but I’m not going on a date 
with a fifty year old man.”

When I look at myself in the mirror,
I am bearing berries that didn’t grow out of me – 
I feel I am a mirror myself, entirely occupied 
by her words and capitulated by her choices. 

At the party she moves from person to person,
poses, takes pictures, delights at her looks 
and clothes in the photographs; 
later she says to me: “I knew you wouldn’t budge; 
you must show that you have a personality.”

On the street she strikes a conversation 
with a stranger and can go on for hours, 
if she doesn’t notice me.
“Learn to easily attach yourself to people.”

I remark that we are a boysenberry 
and only together we produce sense,
that berries mean nothing, 
and boysen is a problem case.

She crosses over to the other side,
I remain on the sidewalk: 
we are each left to survive on our own.

She walks to the artwork seller and talks to him,
becomes his friend, and he buys her a coffee;
at the end he gives her his phone number.

I stand still among many choices, but I know
they’re not for me, as like this berry they will
annex to me, but never coalesce. 

This poem appeared in Stand Magazine in 2014

Sunday, November 29, 2015

Shmavon Azatyan: A DAY ABOUT HER

I don’t know how to do it -
I want to write a poem about her; 
It keeps  
trying to break through.

I can’t let it come out just like that -
you put words together to say what you feel,
and an imperfection leads to 
misunderstanding.   

I can’t resist…
This day is your and my day, 
so I take you by the hand,
and we walk in the park. 
We look for words 
we set tones
we look for tensions
we set clues…

There is a lot ahead –
love script,
silences,
love sms,
glances,
love notes,
romantic lunch,
kiss on the wharf,
rain…

It seems simpler to let us
play it by ear.
Your urgent eyes seek wonder:
it’s still August,
yet the leaves’ edges have turned amber;
the taxi driver makes a mistake,
but we escape an accident.

We both are surprised at how we haven’t seen
the sweet olive along the quay for months.
Holding my hand tight, 
you wait until I kiss you,
then you tell me 
I am the best thing 
that has ever happened to you.

The bus is delayed, 
and we run late for the museum -
we sit in the garden,
where people talk about the rescheduled rain,
the vagaries of late summer
and the treacherous autumn.

You wonder,
I wonder, too –
When will the wonder arrive?

We try –
on the lawn I’m kissing your forehead,
you point to the vessel skyline and spread
your arms, so I get inside your embrace,
I prepare to say something most serious…
But wind gets high,
and we run into a bookshop.

The day rolls on -
faces, croissant, matinee, crossings, 
crowds, underground, kiosks,
coffee, park bench, waterfront, 
lolling skiffs, love stories, clouding,
seafood restaurant, ride in taxi, kiss beneath trees … 
There seems to be no end,
and we seem to have lost the track to the beginning.

But the day closes in,
and I will have to bring my writing
to an end  -
I’m not sure
how I will ever be able to tell her
that I love her.


This poem was published in Lost Tower Publications in 2013

Saturday, November 28, 2015

Զարեհ Խրախունի (1926-2015)


Երէկ գիշեր (27 Նոյեմբեր, 2015) իր մահկանացուն կնքեց 89 ամեայ պոլսահայ վաստակաւոր բանաստեղծ Զարեհ Խրախունին: 

Աստուած հոգին լուսաւորէ։

Armenian poet Zareh Khakhouni passed away at the age of 89 in Istanbul on Nov. 27. Khrakhouni (born Arto Jumbishian) was born in Istanbul on Oct. 26, 1926. After receiving his primary education at Istanbul’s Kapamajian School, he continued his studies in Vienna at the Mkhitarian Secondary College, from which he graduated in 1945. After returning to Istanbul, he studied philosophy, law, and literature at Istanbul University, graduating in 1951.  Khrakhouni went on to continue his education in Paris, studying literature and art history.
Khrakhouni’s first published poem was “Haghtanag” (“Victory”), which appeared in the Mkhitarian Alumni Association’s journal in 1948. From 1952-1958, he taught philosophy, psychology, and Armenian language at Istanbul’s Esayan School. He also taught at Getronagan Lycee, where he was also the vice principal.
During his career, Khrakhouni published several collections of poems, articles, studies, reviews, editorials, and translations—mostly of contemporary French literature. Beginning in 1958, he served as the editor of Istanbul’s “Toh” Armenian literary journal. Many of his collections of poems, including Donagark (“The Celebration Order”), Tyutsaznahantes (“The Parade of Heroes”), Kar Gatilner (“Stone Tears”), Yes Yev Urishner (“I and Others”), and Nshmarner Myus Yeresen (“Glimpses from the Other Side”) have been awarded several literary prizes over the years. In 1989, Khrakhouni was awarded the St. Sahag-St. Mesrob medal from Catholicos Vazgen I.
Khrakhouni was also the recipient of Hamazkayin’s Anahid Literary Award, the AGBU Alek Manougian Cultural Foundation Award, the Elize Kavoukjian Literary Award, the Haygashen Uzunian Literary Prize, as well as the Movses Khorenatsi Medal of the Republic of Armenia, and the Armenian Patriarchate of Constantinople’s highest Medal of Honor.

Khrakhouni will be laid to rest on Dec. 3 at Beyoglu’s Holy Trinity Armenian Apostolic Church, in a national funeral service officiated by Archbishop Aram Ateshian, General Vicar of the Armenian Patriarch.
(Armenian Weekly, November 30, 2015)

Shmavon Azatyan: WE’RE CLOCKED THE ZERO-TIME LOVE

You and I 
sit across time
still
we know when we start
there’ll be no time.

You and I with gigantic
something between us
that’s gathering
but is never to be touched.

It climbs into every corner
It slips into the creases
It ticks in your and my veins
It rattles in your and my stomachs.

Only the long finger fidgets
and the clock inside us
fully winded
begins to urge.

We’ve learned
it’s the other finger 
that matters
the one that tells us
where we’re at
but isn’t saying 
how we’re going.

Your gaze is urgent
and I finger 
the pivot locking the mechanism.

We stir.
Time is no more.




This poem was published in Firstwriter Magazine in 2012

Friday, November 27, 2015

ՄՈՒՇԵՂ ԻՇԽԱՆ։ Վաղուան տունը

Պիտի կերտե՛մ ես կրկին քեզ քերթուածի մը նման,
Տուած մեր հին քարերուն բոցէ շաղախն արիւնիս.
Պիտի ժայթքիս լուսագեղ դուն ինչպէս նո՜ր, անմահ Բան՝
Պանդուխտի սե՛ւ օրերուս երկունքէն վերջ տանջալից...
Հողին վըրայ հայրերուս, ուր արեան տաք մո՜ւխ է դեռ՝
Պիտի կերտեմ քեզ գինո՛վ, անյագօրէն, քար առ քար,
Աչքերուս մէջ՝ շատերո՜ւ ջերմ կարօտներ վաղամեռ
Եւ թեւերուս՝ ուժն ամբողջ հայ հանճարին շինարար...
Դուն յաղթանիստ ու հպարտ պիտի ըլլաս կեանքին դէմ.
Հովն ու արեւն հայրենի պիտի հասակըդ գրկեն,
Կռունկներու երամներ՝ ամպերուն հետ լուսագեղմ՝
Ազատութեան երգերով պիտի ճախրեն վերեւէն:
Պիտի կանգնե՛մ քեզ իբրեւ կենսազեղուն յուշարձան՝
Հեռուն անթաղ կորսըւած մեռելներուն իմ բոլոր.
Քու մէջ հանգչիլ պիտի գայ անոնց հոգին անկայան,
Երբ հոն ընդմի՜շտ բաբախէ արեւաշող կեանք մը նոր...
Կտուրիդ տակ երջանիկ պիտի յառնէ մաս առ մաս
Հարազատ խումբն անցեալի մեր մեծ տոհմիկ քար ու քանդ.
Պարթեւ հասակն իմ եղբօր, քոյրիկիս դէմքը երազ
Եւ տակաւին՝ նոր դէմքեր՝ խորհրդասքող ու անյայտ...
Բոլորի՜ն դէմ դուռըդ բա՛ց պիտի ըլլայ շարունակ
Եւ լեցընեն պիտի քեզ ամեն առտու, երեկոյ
Շէնշող քրքիջ ու զրոյց, երգերու ձայն ու նուագ,
Բայց եւ խաղա՜ղ, լո՜ւռ պահեր՝ մտերմութեան ու սիրոյ:
Եւ երբ անցնին առջեւէդ աղջիկ, տղայ, փոքր ու մեծ՝
Պիտի կենան ու ըսեն անոնք իրար ժպտալիր.
_ Ա՛յս է ահա տունը մեր բանաստեղծին, որ երգեց
Տուներու Երգն ու երկա՜ր տառապեցաւ տարագիր...

Thursday, November 26, 2015

Նորա Պարութճեան։ ՊՂՊՋԱԿԸ

Գաւաթին  մէջ
շատոնց լեցուած
մատ մը ջուրին յատակէն
 ատեն ատեն
 պղպջակ մը
-       ուրկէ՞ ուր -
 վեր բարձրանալ կը փորձէ։
Ինչո՞ւ կուզէ
ցնցել արդեօք
մատ մը ջուրին
անշարժութեան մատնուած
երկարատեւ հանգիստը։
Ի՞նչ է արդեօք փնտռածը,
երբ աջ ու ձախ
հրմշտկել-հրելով,
մէկը՝ նեղի մատնելով,
միւսը՝ տեղէն զրկելով                  
ճամբան կընէ
մատ մը ջուրին մակերեսին հասնելու,
 քիթը օդին կոխելու,
 ազատ շունչ մը քաշելու
 ու լայնօրէն պայթելու։

Երբ պայթիլն է
 վերջիվերջոյ
իր ճակատին գրուածը,
ինչո՞ւ հանել
այսքան աղմուկ-աղաղակ։

Ազատ շունչ մը քաշելէն ետք պայթելով,
յատակներու յատուկ կեանքէն
միս մինակը
փախուստ տուած
պղպջակը  
ճակտի գիրէն
մի քանին
ջնջա՞ծ ըլլալ կը կարծէ։

Թող կարծէ




                                                                                 


Wednesday, November 25, 2015

Նորա Պարութճեան։ ԱԿՆԹԱՐԹԸ

Նեղ անցքին մէջ
այդ վայրկեանին
երբ բարկացած արագ հասաւ ետեւէս,
զիս հրելով բան մը շարժեց,
արիւնս եռալ սկսաւ,
ու երեսիս քսուելով մինչ անցաւ՝
դէմքս ուրիշ կողմ դարձած էր այլեւս.

Ուրի՜շ բան մը ես տեսայ.

Զարմանքի անգոյն թելերէն կախուած         
եղածէն ոչինչ հասկնալ կրցայ.            
օրօրուելով, երերալով                             
ինկայ գոգը պարապին                             
ու լափռտել սկսայ                                   
արդէն ինձմէ հեռացող                             
Ակնթարթը                                                

զոր բռնել ես չկրցայ

Ճամբան շուար որբի պէս կարկամ
 այս անգամ ալ իրմէ՜ որբացայ. 
արիւնս՝ միայն իր գոյնը փոխեց,
ուրիշ լեզու մը լեզուիս վրայ խաղաց,

աշխարհ ու մարդիկ տարբեր հագուեցան,
գաղտնի վայրերու գիւտը ես ըրի.

ու այսքան։

Նեղ տեղերը հովի պէս կտրող անցորդին
բիւր բարեւներ, բիւր ողջոյն.
աւաղ, զայն ճանչնալու չհասայ.
չեմ գիտեր հիմա՝
անցած տեղը ուրիշ անգամ կը դառնա՞յ
ետին մոռցած թիւ մը, իր մը, գոյն մը, շունչ մը ման գալու
ձայնի մը շեշտը դնելու։
ատեն ատեն կափսոսա՞յ.         

եթէ երբէք պատահի
յաջորդ անգամ
զիս ալ հետը կը տանի՞։

Tuesday, November 24, 2015

Վահագն Դաւթեան։ Խաչքար

Տատասկների, քարերի մէջ,
Քամիների, արեւի մէջ,
Ձիւների մէջ, շոգ ու տօթի,
Այսպէս մենակ, այսպէս ոտի,

Այսպէս խոնարհ, այսպէս ըմբոստ,
Այսպէս փխրուն, այսպէս շիտակ,
Այսպէս խրթին ու այսպէս պարզ
Կանգնել է նա երկնքի տակ…

Կանգնել է նա արեւի դէմ,
Որպէս թախիծ ու խղճի սիւն,
Կանգնել է նա դարերի դէմ,
Որպէս խաչուած գեղեցկութիւն…

Վահագն Դաւթեան (1922-1976)


Dans les ronces, dans les pierres,
Dans les vents, au soleil,
Dans la neige, la chaleur et la touffeur,
Si seul et si alerte,

Si docile, si rebelle,
Si fragile et si droit,
Si difficile et si simple
Il est là debout sous le ciel…

Il est debout face au soleil,
Comme une tristesse et un pilier de conscience,
Il est debout face aux siècles,
Comme une beauté crucifiée…

trad. Élisabeth Mouradian & Serge Venturini

Khatchkar
(stone carved cross)

In thorns, amongst rocks
in windstorms and bright days
under the snow, in scorching heat or burning sun
alone, it stands still

So humble and stubborn
crumbling, but upright
always difficult and yet simple
it stands under the sky

It stands against the sun
as a pillar of grief and conscience
intact against the passage of time
like crucified beauty.


Translated by Lola Koundakjian

Saturday, November 21, 2015

Սեւան Հանէշեան-Պետուրեան: ԵՐԱԶԱՆՔԸ

Ծիլ առաւ երազանքը,
հոգւոյն խոր ալքերէ՞ն
ժպտուն թեւածումով,

Ապրումներէ՞ն անուշ ու դառն,
վիշտը ժպիտին միաձուլելով...

Միտքի անծիր սլացքներէ՞ն,
տիեզերքը շրջող, երազը շնչող...

Խոյանքներէ՞ն օրերու,
ապրումներուն ակունքով...

Թէ՞ պարզ ու սպիտակ բաղձանքէ մը,
որուն շաւիղն է ցայտուն...

Բոլոր երանգածիլերով
երազանքը մտքին
երդիքին մէջ չի մնար,
կը ժայթքէ պատերէն դուրս,
կը հաւաքէ կամքի ցոլքերը,
միգապատ շաւիղը կը լուսաւորէ
ու կը դառնայ կեանքին ապրումը։

Կեանքո՜վ շաւիղ կը բանայ
գալիք երազանքներուն։


Սեւան Հանէշեան-Պետուրեան



MUSINGS


Did all reverie sprout
from the deep surges of the soul
on the wing, smiling?

Melding sorrow and smile
from experiences sweet and sour…?

From the unfettered flights of fancy,
flipping the cosmos, respiring dreams…?

From the fleeting days
skimming the founts of countless forays…?

Or, from a simple, sallow desire
With a thrusting pathway…?

With burgeoning of colors galore,
the mind’s meandering
does not remain in the attic,
it erupts through the walls,
gathering the gleams of resolve
and throwing light on the fog-bound road,
becomes the very life of existence.

With life, it sprouts new pathways
for all future reverie.

Sevan Haneshian-Bedourian
Translated by Tatul Sonentz










Friday, November 20, 2015

Սեւան Հանէշեան-Պետուրեան: ՄԱՐՄՆԱՑՈՒՄ

Աշուն է։
Հասած եմ բնութեան մէջ,
ուր կանաչին մէջէն երանգներ կը ծլին
ու կեանքը գոյներո՜վ կը ցոլայ։

Հասած եմ խորհուրդին մէջ
ու կը փնտռեմ հին աշխարհը,
մանո՜ւկ հայեացքին
գաղտնիքները,
որոնք ապագայ առեղծուածին
ճանապարհը հիւսած էին
ու մտածումները,
որոնք կը թեւածէին
կեանքին բոլոր անկիւնները։

Խորհուրդին մէջէն
խորհուրդնե՜ր կը ծնին,
հին աշխարհը կը միանայ
խորհուրդին
բաղձանք մը ծիլ տալով։

Աշուն է…
Պա՞հն է կամրջումի,
Կամ հին ու նոր խորհուրդներու միացումի,
Կա՞մ նորաստեղծ երանգներով ընթացումի։

Նորահայեացքին մէջ կþարտացոլայ անցեալը
իր նո՜ւրբ երանգներով,
կեանքը մարմնացումն է խորհուրդին։

Սեւան Հանէշեան-Պետուրեան


INCARNATION

It is autumn.
I am here among nature,
where hues bud through greenery
and life radiates with colors.

I have entered the mystery
seeking the old creation –
the secrecy
of juvenile world’s observation
that had woven the itinerary
of the future hesitation
and the reverie
that sailed on
to all corners of creativity.

Through the mystery
mysteries are born,
the old world makes its entry
offering a budding wish
to the mystery.

It is autumn…
Is it the moment to construe,
or merging of mysteries old and new,
or a course of improvised hues?

The past reflects in the newly viewed
with its finely-tuned hues –
life is the incarnation of mystery.


Sevan Haneshian-Bedourian
Translated by Tatul Sonentz

Thursday, November 19, 2015

Introducing Sevan Haneshian-Bedourian

Sevan Haneshian- Bedourian was born in Kessab, Syria. She graduated from Ousoumnasirats Armenian High School in her town then received a Bachelor’s degree in Business Administration from Tishreen University. She also holds an Associate degree in Armenology from Karen Jeppe Armenian College in Aleppo.

Sevan was a member of the Armenian Syrian Writers Union. She moved to the United States with her husband Rev. Fr. Karekin Bedourian. 
They have two daughters and live in Orange County, CA.Sevan's poems have appeared in various Armenian newsletters, magazines and yearbooks: Yert, Aztag, Kantsasar, Gamar, Shavigh, Karoun, Narcis, Hayrenik and Asbarez.


ՄԱՅՐՈՒԹԻՒՆԸ
Սեւան Հանէշեան-Պետուրեան 

Լուռ է գիշերը…
Ակնախտիղ աստղերը կ՛աւետեն
ճշմարիտ երջանկութիւնը,
արտասուքը կը միաձուլուի ժպիտին
եւ աշխարհը կը նուագէ մեղեդին։

Ակնթարթ մը՝ անբիծ սիրտ մը
կը տրոփէ սրտի՛ն վրայ,
ակնթարթ մը՝ սէր մը
կ՛ողջագուրէ աշխարհը։

Հոգի՜ մըն է հոգիէ բխած,
կեանք մը՝ երկինքնե՜ր շաղկապած։
Կայծկլտացող զոյգ աչուկնե՜ր,
աստղերու ցոլանք՝ յոյս պարգեւող,
աստղերու պերճանք՝ հրճուանք սփռող։

Երկու մանր թաթիկնե՜ր
տիեզերքը գալարող։

Լուռ է գիշերը…
Լոյս մը անծիր կը շողայ հոգւոյն մէջ,
մայրութիւնը՝ քաղցրութիւնն է կեանքի,
մայրութիւնը՝ առեղծուածն է աշխարհին։

MOTHERHOOD 

Silent is the night… 
The dazzling stars herald
veritable delight and glee,
tears merge with smiles
and the world hums the melody.

For a mere moment a spotless heart
beats over the heart,
for a moment a pure affection
embraces all creation.

It is a soul surged from a soul,
A life entwining entire skies.

A pair of sparkling eyes,
offering hope and starlight,
spreading astral glory and delight.

Two tiny paws
cuddling the cosmos.

In the silent night…
An infinite light in each and every soul,
motherhood, wholesome and bright,
sweet enigma mystifying one and all.

Translated by Tatul Sonentz