Friday, February 26, 2021

2021 Young Armenian Poets Awards announced by IALA - International Armenian Literary Alliance

 IALA is announcing its inaugural Young Armenian Poets Award for ages 14-18. Deadline for submission is April 30, 2021


  • Poems must be no longer than 50 lines.
  • Poems must be submitted in English (translations are welcomed but the translator must be credited).
  • Writers may submit no more than 3 poems per submission and make only one submission.
  • All poems must be in the same document, and each must start on a new page.
  • Poems should be submitted in Garamond, size 12 font, and single-spaced with standard margins (1 inch on each side of the page unless the aesthetic of the poem calls for variations).
  • Poems should be submitted as .pdf, .doc, or .docx files.
  • All students must fill out registration information through our Google Form with their submission.
  • No personal information (including author names) should appear on the submission, as work will be read anonymously.
  • Writers must identify as Armenian.

For further details, click on  this link

Thursday, February 25, 2021

Arthur Kayzakian: Ararat

After Layli Long Soldier & Czeslaw Milosz

my brothers and sisters call me ara which means friend. 
which is also a name. which can be short for ararat

the mountain behind an imaginary line in another country. 
It used to be in the backyard of our home. in a way 

it represents betrayal. in a way it looks like fog in the sky. 
a god with untouchable snow peaks. a long-time friend. 

Like arak or the vodka aragh. meaning we drink and drink 
until the empty bottle rolls off the table. and when it rolls 

the sound of its rumble resembles the growl of a dog. 
the police say we are bad. when punched in the mouth

blood runs down the lip like ice turned water. 
we wipe the chin. our boys learn to place their pain

in a grave. my heart feels like charcoal is what my cousin 
said. his bloody lip trembled. chest out like an elevated rock. 

let it out i said. he wept until the water moistened the caves 
around his eyes. the police say we are bad. but we are just

on bad land. I threw my arm around his shoulder. it’s okay. 
we’re here now. i say it because his lip was on fire. because he is 

my ara. because the police say we are bad. 
the stolen lunch tickets. the bully beat downs. 

the way we crossed the endless borderlands of death.
because we have tried to be boys for an entire generation 

after the loss of our mountain. 

Published in Prairie Schooner Volume 94 | Spring 2020

Wednesday, February 24, 2021

Arthur Kayzakian: Armenian Folk Dance, 1915

A man and woman hide in their home

to dance amid lit candles.

He kneels as she twirls

around him. 

She raises both arms in the half-

light, and the shadow of her hands—

a bird in flight—brushes the wall.

If this were any other day, she would

clap to the beat of the drum.

She tip toes to keep quiet  

from the crows outside the window

roosting upon crucifixes

that go on, row after row. 

Published in Prairie Schooner Volume 94 | Spring 2020

Tuesday, February 23, 2021

Arthur Kayzakian: Rain

 After he hugs his family goodbye

         he passes umbrellas and park benches,


sees the edge of a vexed flower petal and thinks, 

         the flower is a man off to war.


Without looking back,

         he can hear his children kicking 

laughter in and out of him.

        His wife’s throat, a gleam of sandlight.


Fifteen years later,

        rain beats out a puddle in the shape of his body.

Published in Prairie Schooner Volume 94 | Spring 2020

Monday, February 22, 2021

Arthur Kayzakian: Mothers Who Raise War Gods, Part 1: The Art of Carcass Dragging

Sahakanush knows her son will be good. 

She reads his tea leaves. 

Each night she pulls three tea bags from a jar, 

extracts dry minted plants and scatters them 

across her den’s wooden floor. Some nights she mixes 

peppermint, pomegranate white, dragon well, jasmine, 

and a spicy blend of masala chai. She brews a hot cup, 

watches steam swirl into the air and disappear. 

Sahakanush calls it skywriting. Anything resembling smoke 

helps her fall asleep. Her son will be good: In the future 

he chops men off their war elephants. Blood spurts on his lip, 

his crotch bulges. In the leaves she is not proud to see death 

captivate him. When she sees something she doesn’t like, 

she brushes her hair mumbling litanies under her breath 

while looking in a mirror.  She meditates on its shine, 

long black strands falling on her face like silk curtains. 

She likes the way he grips the metal plate of his enemy’s vest 

and pulls the body across the soil—

vultures gathering around the trail of blood it leaves behind. 

Published in Hyebred Magazine Issue 05 | Spring 2019

Thursday, February 18, 2021

Robert Lowell Memorial Poetry Reading today with Peter Balakian and Susan Barba

Robert Lowell Memorial Poetry Readings

Spring 2021 virtual reading:

Award-Winning Poet Peter Balakian with BU Alumna Susan Barba
The Robert Lowell Memorial Lecture Series
Thursday, February 18, 7:00pm EST

Click here to join us on Zoom!

Photo by Mark DiOrio

Peter Balakian is the author of seven books of poems, most recently Ozone Journal, which won the Pulitzer Prize for Poetry, as well as Ziggurat (2010) and June-tree: New and Selected Poems, 1974-2000 (2001). His newest book of poems, No Sign, is forthcoming from the University of Chicago Press this year.

Balakian’s prose includes The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America’s Response (2004) and his memoir, Black Dog of Fate. He is co-translator of Girgoris Balakian’s Armenian Golgotha: A Memoir of the Armenian Genocide 1915-1918, (Knopf, 2009). He is also the author of a book on the American poet Theodore Roethke and the co-translator of the Armenian poet Siamanto’s Bloody News from My Friend. Between 1976-1996 he edited with Bruce Smith the poetry journal Graham House Review. His prose and essays have appeared in the New York Times Magazine, TheChronicle of Higher Education, Salon, The Daily Beast, Tikkun, The Guardian, LA Times, Art in America, and others.

He is the recipient of many awards and prizes including the Presidential Medal and the Moves Khoranatsi Medal from the Republic of Armenia, The Spendlove Prize for Social Justice, Tolerance, and Diplomacy (recipients include President Carter), a Guggenheim Fellowship, a National Endowment for the Arts Fellowship, the Emily Clark Balch Prize for poetry from the Virginia Quarterly Review. He has appeared widely on national television and radio (60 Minutes, ABC World News Tonight, PBS, Charlie Rose, Fresh Air, etc), and his work has appeared in a many languages including Armenian, Bulgarian, French, Dutch, Greek, German, Hebrew, Russian, and Turkish. He is a Donald M. and Constance H. Rebar Professor of the Humanities, Professor of English, and Director of Creative Writing at Colgate University.

Photo by Sharona Jacobs

Susan Barba is the author of geode (2020), which was a finalist for the New England Book Awards, and Fair Sun (2017), which was awarded the Anahid Literary Prize from Columbia University. Her poems have appeared in The New York Times Magazine, The New Republic, The New York Review of Books, Poetry, Raritan, and elsewhere, and her poetry has been translated into German, Armenian, and Romanian. She earned her doctorate in comparative literature from Harvard University, and she has received fellowships from the MacDowell Colony and Yaddo. She works as a senior editor for the New York Review Books.

Sunday, February 14, 2021

Kevork Topalián: La ciudad

Del libro Un texto en ruinas, de Kevork Topalian (Argenta, 2016; Amazon, 2019).

Pasa el río entre las columnas que sostienen
parte de la noche bajo el puente;
se desliza, divide y fragmenta en múltiples
cursos —agentes de un ejército de sombras
a la zaga de algún concepto oscuro

engendrado en el trastorno. Se tensa el arco
del puente cada vez más contra la noche
—a esa hora no habrá cuerpo que lo atraviese—;
fluye en cambio por debajo la corriente
de incontables, ignoradas cartas y misivas
dirigidas con justicia por remitentes,

sin encontrar destino. En hileras la luz
de los postes alcanza iluminar
el breve paso del correo fluvial
en su curso nocturno río abajo.

……..Sobres cerrados y lacrados
de remisiones nunca recibidas,
tintas corridas por el agua,
la humedad de viajes sin arribo:
noticias, promesas, intenciones
mantienen continua la corriente,
la desmemoria del sinsentido.

También sucede durante el día
que la sensación creciente de un fluir
toma por sorpresa al caminante,
quien transita con la muerte por callejones.
A medida que se desplazan, escalas de grises
del blanco al negro la delatan.
Surgen vagas formas, siluetas nacidas
de sí mismas, salen a las calles hipnotizadas,
ebrias de bruma opaca: el polvo las confunde
con su materia vana, las engaña.

……..No dejan detrás de sí las calles
ni esquinas transitadas:
a medida que el caminante y la muerte
se trasladan, van quedando en la memoria,
de resto se desvanecen (tal fue la suerte
del antiguo tranvía).

Bastará el menor destello
para errar el cruce y caminar
en la improbable dirección opuesta,
la del eco de sus pasos.
Primero sentirá quedarse detrás,
poco a poco sentirá quedarse más atrás,
luego habrá desaparecido;
entonces ya no será él sino su sombra:

un sueño oculto
tras la esquina donde duerme
ese desconocido morador
de qué otro tiempo, sabrá Dios.
A la noche del vivir
noche de sí mismo
al amparo
de aquella identidad
más clara y familiar
en ocasiones
que otras en que se abisma,
una sombra
atravesada en la vigilia.

……..Puebla una muchedumbre de siluetas,
colmando la escisión, la pérdida de vista;
desconocidos rostros siempre en formación
asaltan el campo de la mirada; es el caos
siempre nuevo e inesperado, tan visible
como cambiante y sin aviso, que esquiva el rastro
de todos los que se buscan a sí mismos
inadvertidamente en torno a la espiral,
gravitan hacia su centro siempre descendente.

Todo encuentro ocurre al mediodía.
Se puede ir entonces en contra del sentido
de la corriente abismal; a contraflujo,
si no se repara demasiado en direcciones,
se puede arribar a las afueras de la ciudad.
Allí la tierra es un campo baldío,
guijarros y pardo verdor se mezclan,
indiferencia, contraste, retazos
de asfalto desprendido, con oxidadas
tuercas y pesados jirones
de concreto. La tierra desnuda y seca.
Vago rumor,
allí no hay diálogo que valga;
no existe fuga
más allá de los linderos;
tan sólo se da la espalda
y desanda de vuelta al destierro.

The river passes between the columns that hold up
part of the night under the bridge;
it slides, divides and fragments into multiple
courses - agents of an army of shadows
in the wake of some obscure concept

engendered in the upheaval. The arch of the bridge
of the bridge tighter and tighter against the night
-at that hour there will be no body to cross it-;
flows instead underneath the stream
of countless, ignored letters and missives
addressed with justice by senders,
without finding a destination. In rows the light
of the posts is enough to illuminate
the brief passage of the river mail
in its nocturnal course downstream.

........Secured and sealed envelopes
of mail never received,
inks smeared by water,
the humidity of journeys without arrival:
news, promises, intentions
keep the current going,
the dismemory of meaninglessness.
It also happens during the day
that the growing sensation of a flowing
takes the walker by surprise,
who walks with death through alleys.
As they move, scales of grayscale from white to black
from white to black give it away.
Vague forms emerge, silhouettes born of themselves, emerge
of themselves, they go out to the hypnotized streets,
drunk with opaque mist: the dust confuses them with their vain matter.
with its vain matter, deceives them.

........They leave behind them neither streets
nor busy corners:
as the wayfarer and death
they move, they remain in the memory,
and then fade away (such was the fate of the old tramway).
of the old tramway).
The slightest glimmer will be enough
to miss the crossing and walk
in the improbable opposite direction,
that of the echo of his footsteps.
First you will feel yourself falling behind,
little by little he will feel himself falling further behind,
then he will have disappeared;
then it will no longer be him but his shadow:
a hidden dream
behind the corner where he sleeps
that unknown dweller
of what other time, God knows.
To the night of living
night of itself
in the shelter
of that opalescent
clearer and more familiar
at times
than others in which it is abysmal,
a shadow
crossed in the vigil.

........Puebla a crowd of silhouettes,
filling the splitting, the loss of sight;
unknown faces always in formation
assail the field of the gaze; it is the chaos
always new and unexpected, as visible
as changeable and without warning, that eludes the trace
of all those who search for themselves
around the spiral,
gravitate towards its ever descending center.
Every encounter occurs at noon.
One can then go against the direction of the abyssal current
of the abysmal current; against the flow,
if one does not pay too much attention to directions,
one can arrive at the outskirts of the city.
There the land is a wasteland,
pebbles and brown greenery mingle,
indifference, contrast, patches
asphalt, with rusted nuts and heavy tatters.
nuts and heavy shreds of concrete.
of concrete. The bare, dry earth.
Vague rumor,
there is no dialogue there;
there is no escape
beyond the boundaries;
only one turns one's back
and wanders back to exile.

Kevork Topalian

Poeta venezolano (Caracas, 1969). Ganador del premio Fernando Paz Castillo de poesía (2007). Ha publicado los poemarios Lámpara de oscuridad (Celarg, 2008; Amazon, 2019), Un texto en ruinas (Editorial Argenta, 2016; Amazon, 2019), La irrupción (Amazon, 2019), Arte del gesto (Amazon, 2019) y Diario del nihilista (Amazon, 2019).

Friday, February 12, 2021


56 Շէվրոլէ մը ըլլար
Նստէի եւ մանկութեանս փողոցները
Մէկ առ մէկ պտտէի

Մանկութեանս չափ անբիծ
Մանկութեանս չափ անգին
56 Շէվրոլէ մը ըլլար
Եւ պատանութեանս թաղերը շրջէի

Ահա սա եռյարկանի քարաշէն շէնքը
Նախակրթարանս Արամեանը
Իր լայնանիստ սանդուխներով
Իր բարձր ձեղուններով
Փայտի վառարանով տաքցող դասարաններով
Եւ իր մաշած տախտակամածներով

Մուտքի ձախակողմեան դռնէն
Դէպի վեր բացուող նրբանցքին վրայ
Պոկուած պաստառ մը
Պաստառին վրայ շարժանկարի սեւ-ճերմակ ժապաւէն մը
Մենք փայտէ նստարաններու վրայ քով քովի նստած
Հետաքրքրութեամբ կը դիտէինք

Մանկապարտէզին մէջ Օր. Հնազանդը
Առաջին ոտանաւորը սորվեցուց ինծի

Առաջին դասարանին մէջ Տիկին Սիրվարդը
Մեզի ասեղ-դերձան-մկրատը ծանօթացուց
Մկրատը-ասեղը ինչպէս կը գործածուի
Ես ալ ապրուստս
Մկրատով-ասեղով-դերձանով հոգացի
Վիրաբոյժ եղայ

Յիշատակներով օծուած
Եռյարկանի դարաւոր քարաշէն շէնքը
Պատմութեան յանձնուեցաւ
Այսօր հոն կը բարձրանայ
Դպրոցի նոր շէնքը

Եւ ահա ամբողջ թաղամաս մը գրաւող լիսէն
Մուտքի աւազանին ճիշդ կեդրոնը
Ժայռի մը վրայ բարձրացող
Սուրբ Յովսէփի արձանին ետին կանգնած
Այդ փառաւոր դպրոցը
Ուր հայրս եւ ես
33 տարի տարբերութեամբ աշակերտեցինք

Մանկութեանս չափ արագընթաց
Մանկութեանս չափ անմոռաց
56 Շէվրոլէ մը ըլլար
Նստէի եւ պատանութեանս փողոցները պտտէի

Ահա «Սիւրէյյա» շարժանկարի սրահը
Որուն առջեւ պոչի մտանք
«Ավարէ»ն դիտելու համար
Կամ ամառուան տաքին
«Սիւրէյյա»յի պարտէզին մէջ
«Թարզան»ին արկածախնդրութիւններով

Եւ սա «Օփէրա»յի շարժանկարի սրահը
Ուր Ալէն Տըլոնի - Ռոմի Շնայտէրի
Սիրային ժապաւէնները դիտեցինք

Սեղանաւոր Ժան Լօրանտոյի անունը կրող
Լօրանտօ փողոցին սկիզբը
Սա անկիւնի ապարանքն ուր այսօր
Նախակրթարան մը կը բարձրանայ
Ահա հոն կը բնակէր Գալուստ Կիւլպէնկեան
Որ 1875ին կ՛աշակերտէր Արամեան Վարժարանի

Նախկին Լօրանտօ փողոցը ներկայիս
Կը կոչուի Շաիր Նէֆի

Մանկութեանս չափ անմոռանալի
Մանկութեանս չափ անջնջելի
56 Շէվրոլէ մը ըլլար
Նստէի եւ մանկութեանս փողոցները պտտէի

Միւհիւրտար թաղամասին
Նախկին Պիւլպիւլ փողոցին մէջ
Որ այսօր Կիւնտօղտու կը կոչուի
Լոյսերու մէջ կը շողար
Ճարտարապետական ոսկեզօծ գոհար մը
Հոյակապ ապարանքը Մաթուս Էֆէնտի Ունճեանի
Եւ իր կրտսեր եղբօր Աբիկ Էֆէնտի Ունճեանի

Շէնքին ձեղնայարկին մէջ
Մեկուսացած կ՛ապրէր
Իրենց ամուրի քոյրը Նեկտարինէն

Արդէն իսկ վեց տարի առաջ սպաննուած էր
Աբիկ Էֆէնտի Ունճեան
Երբ 1911ին մահացաւ Նեկտարինէն
Եւ տարաբախտ քրոջ յիշատակը յետ մահու
Կցուեցաւ Արամեան Վարժարանի անունին

Թէ ինչպէս

Մաթուս Ունճեան ի յիշատակ իր հանգուցեալ քրոջ
1912ին ազգին նուիրեց
Ունճեան աղջկանց վարժարանի շէնքը
Այս առթիւ վարժարանը Արամեան անունին կողքին
Ստացաւ նաեւ Ունճեան անունը

Ահա Օսմանեան Պետութեան Արտաքին Գործոց Նախարար
Գաբրիէլ Էֆէնտի Նորատունկեանի ապարանքը
Ուր երբեմն ճաշի կը հրաւիրուէր
Անուանի վիպագիր Փիէռ Լօթին
Որ այդ օրերուն
Ֆրանսական դեսպանատան «նաւային կցորդ»ն էր
Սեղանին շուրջ ճիշդ իր քով
Կը նստէր Նորատունկեանի քենին
Գրագիտուհի Անայիսը՝ Եւփիմէ Աւետիսեանը

Իսկ Գաբրիէլ Նորատունկեան
1869ի շրջանաւարտ Սէն-Ժոզէֆ Քոլէժի
Իր անթերի ֆրանսերէնով
Կը մասնակցէր զրոյցին
Եւ յաճախ ան էր որ կը վարէր զրոյցը

Մօտայի բարձունքին վրայ հիասքանչ
Տեղ կը գրաւէր
Մխիթարեան գիշերօթիկ վարժարանը
Որուն 1900ին կ՛աշակերտէր Դանիէլ Վարուժան

Դասարանի պատուհանէն կը դիտէր ան
Գալամըշը - Ֆէնէրպահչէն - Կղզիները
Եւ հեռուն իր ձիւնածածկ կատարով
Պրուսայի Ողիմպոսը
Տարի մը վերջ նոյնքան գեղեցիկ քաղաք մը
Վենետիկ պիտի մեկնէր ան

Հիմա հոն ոչ շէնքը կայ Մխիթարեաններուն
Ոչ ալ ճռուողիւնը աշակերտներուն
Այդ օրերէն յամեցող միակ յիշատակն որ կը մնայ
Անունն է փողոցին՝ Մէքթէպ փողոց

Ահա Հարենցներու տունը
Մաթուս եւ Աբիկ Ունճեան հարազատներու քեռորդին
Աստուածատուր Հարենցի ապարանքը
Ուր յաճախ կ՛այցելէր - կը հիւրասիրուէր
Կը գիշերէր Կոմիտաս Վարդապետ
Հարենցի կողակիցը դաշնակահարուհի Արուսեակին հետ
Երկար ժամեր
Կ՛աշխատէր իր հեղինակութիւններուն վրայ

Եւ Ներսէս Օհանեանի տունը
Այդ ասպնջական տունը
Սագըզկիւլիւ փողոցին մէջ
Նախկին Ափոլլոն թատրոնի փողոցը
Ուր 20 Նոյեմբեր 1918ին
Վախճանեցաւ Օրմանեան Պատրիարք
Որբերուն նեցուկն էին Ներսէս Օհանեան
Եւ իր բարեսիրտ կողակիցը Ֆիլօմէն

56 Շէվրոլէ մը ըլլար
Նստէի եւ յիշատակներու փապուղիին մէջ շրջէի
Անկիւնադարձին շուարած - շլմորած
Աչքերս շլացած
Ապշահար դէմ առ դէմ գայի
Բոլոր այն գրական հին դէմքերուն հետ
Որոնք Գատըգիւղ ծնան
Կամ Գատըգիւղ ապրեցան
Բոլոր այն պատմական դէմքերուն հետ
Զորս չեմ ճանչցած
Բայց միշտ յարգանքով մօտեցած եմ անոնց յիշատակին

Վահան Մալէզեան - Օննիկ Չիֆթէ Սարաֆ
Զարուհի Գալէմքեարեան
Եւ իր զարմիկը Եղիա Տէմիրճիպաշեան
Եւփիմէ Աւետիսեան՝ Անայիս
Տիգրան Կամսարական
Եւ իր մօրաքոյրը Էլպիս Կեսարացեան
Քլարա Եազըճեան
Եւ իր խօսեցեալը Գրիգոր Զօհրապ
Որոնք 1 Փետրուար 1888 Կիրակի
Պիտի ամուսնանային Գատըգիւղի մէջ

Եւ հին ուսուցիչներն Արամեան Վարժարանի
Որոնք համաստեղութիւն մըն էին անգտանելի
Ռուբէն Որբերեան - Արշակ Չօպանեան
Պետրոս Կարապետեան - Նշան Թորոսեան
Յակոբ Գուրգէն - Հրաչեայ Աճառեան
Վռամշապուհ Քհնյ. Քիպարեան - Եղիշէ Արք. Դուրեան

Մոռացումի ամենակուլ փոշին թօթափած
Երանի թէ
Անկիւնադարձին դէմս գտնէի զանոնք

Յիշատակները փշրուած հայելիի մը կը նմանին
Չէք կրնար դպչիլ - չէք կրնար մէկտեղել
Ձեր ձեռքերը - ձեր սիրտը կ՛արիւնեն

Գատըգիւղի փողոցներուն
Եւ պատմութեան մշուշապատ էջերուն մէջ հիմա
Վիրաւոր լռութեան մը արձագանգը կը լսուի


ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ                     

Սոյն բանաստեղծութիւնը լոյս տեսած է ՄԱՐՄԱՐԱ թերթին մէջ, 31 դեկտեմբեր 2020

Monday, February 08, 2021

Փանոս Ճերանեան։ Քեզ յիշելով…

Երբ փոքր էի,
տեսայ յանկարծ թէ ինչպէս
խոյս տուիր դուն ափերէս
ձորե՜րն ի վար
ու ես օրեր՝ արտասուեցի յուզումէս.
քեզ փնտռեցի ծառ առ ծառ…

Օ՜, իմ թեւաւոր,
ամէն անգամ որ քեզ յիշեմ,
կարծես ճամբուս ծառ մը կ՛աճի մեծաշուք,
ու կը կանչէ զիս անտառը օրն ի բուն։

Քեզ փաղաքշող զեփիւռին բառերս ես
փոխ կու տամ,
կը բաշխուիմ երգ առ երգ
աղբիւրներու կարկաչին,
ափերս յանկարծ կը փոքրանան
քեզ պահելու աստիճան
ու սրտիս մէջ կը յայտնուի
երբեմնի այն փոքր տղան…

Փանոս Ճերանեան

Monday, February 01, 2021

Սոնա Վան։ Մեկուսացման Երգ № 1

 (կամ փառաբանության երգ՝ լաբորատոր

պայմաններում ստացված փրկչին)


մի ամբողջ կյանք ողբալով

սևազգեստ կանանց հետ ու մայրերի

արնեցի կրունկներս

քայլելով մղոններ ոտաբոբիկ

ընդդեմ պատերազմի բոլոր ցույցերի մեջ

հոգնեցրի մատներս-նզովելով

աղվամազի մոլի իշխաններին

պատռեցի կոկորդս- պահանջելով

համեստ իրավունքն իմ աստվածային



 ․․․սպանելու բացիլը ի վերուստ է տրված


պատերազմը հավերժ է ինչպես Աստված

մինչև հայտնվեց ԿՈՐՈՆԱՎԻՐՈՒՍԸ

և ասաց

— Եղիցի գլոբալ զինադադար

ու եղավ զինադադար երկրի վրա

սա Կնոջ Աշխարհ է այսուհետ

ապրես փրկիչ

գաղտնաբառը՝ պսակ

ես քեզ անմիջապես ճանաչեցի

դու ՝ միակը աշխարհում

առանց դիմակ

միակ թագակիրը բոլորիս մեջ

որ մտար աննկատ


բոլոր դարպասներով մոլորակի

հայտնվեցիր բոլորի արյան մեջ

բոլոր շուկաներում ու տներում

շրջելով ամեն բան գլխի վրա


շատ երկար ես մտածել

գալստյանդ ձևի մասին

երկրորդ անգամ

և սակայն ես ո՞վ եմ

որ քննարկեմ

հերթական ընտրությունդ անքննելի

Global զինադադար

սա երազ չէ՞

լռում են ռումբերն ու մայրերը

թռչունները երգում են տունդարձի երգ


բարի լու՞ր ես դու


միևնույն գթասի՞րտը պսակով

որ նախընտրում էր թույլին ու տկարին

ու հաստատում կարգը երկրի վրա

Սարեր մի շարժիր

պարզապես բարձրացիր գագաթին

ու վանկարկիր

քո սիրած ածականը երբևիցե

եղիցի ՀԱ- ՎԵՐ- ԺԱ-ԿԱՆ զինադադար


կավետեն ձիթենու ճյուղերով

անունը քո

միլիոնավոր կանայք

բոլոր կտուրներից մոլորակի