Thursday, February 20, 2020

Gemma Gorga: Pomegranate

Translated from the Catalan by Sharon Dolin
I pry out the seeds with my fingers and all

my memories spill onto the frosty marble
counter. Little, lit up like ruby-red carnival lights,
rough as the cat tongue of Time
inviting us to sit at the table to gobble us up
in a mouthful. The pomegranate returns
late autumn, ready to ruin us, on whichever night
we are in the kitchen, distracted by dinner: very lightly
it stains our fingers that pensive, murky color,
the color hours take on that won’t
clot—the open color of memory.

L’esgrano amb els dits i salten tot de records 
sobre la llum gebrada del marbre. Petits, 
encesos com bombetes vermelles de fira, 
asprosos com la llengua felina del temps
que ens convida a seure a taula per engolir-nos
d’una bocada. La magrana torna cada f
inal de tardor, disposada a devastar-nos 
una nit qualsevol, mentre som a la cuina
distrets amb el sopar: molt lleument va tacant-nos 
els dits amb aquell color pensatiu i tèrbol,
el color que tenen les hores que no acaben 
de coagular, el color obert de la memòria.

Gemma Gorga was born in Barcelona in 1968. She has published six collections of poetry in Catalan. Her most recent collection Mur (Barcelona: Meteora, 2015) won the Premi de la Critica de Poesia Catalana. Her new book of poems, Viatge al centre, is forthcoming in 2020. She is Professor of Medieval and Renaissance Spanish Literature at the University of Barcelona.

Monday, February 17, 2020

Նորա Պարութճեան։ Մինակը

մինակը կը շարժի

սորվածին պէս

մինակը կը խօսի

սորվածին պէս

մինակը կը խորհի

սորվածին պէս



մարդանալ կ’ուզէ

սորվածը



բայց չի գիտեր

մարդանալու՝

սորվածը ամբողջ մոռնալ է պէտք

մինակը

ինք չէ սորված մոռնալը

մոռնալ սորվիլ

սորվիլ մոռնալ մինակը

կը տառապի դառնապէս

միս-մինակը

եւ այս անգամ պիտի սորվի

կանգուն մնալ թերեւս կէս-մինակը

պակասաւոր

անդամահատ

կիսատ-պռատ մինակը

ու պիտ’ մեկնի

թեւին տակ ինքզինք շալկած

սորվածին հետ

մինակը

Sunday, February 16, 2020

Նորա Պարութճեանէն նոր բանաստեղծութիւն մը

ՙԶԻ՞ՆՉ ԿԱՄԻՍ ԴՈՒ ԶԻ ԱՐԱՐԻՑ ՔԵԶ՚


- Կ'ուզեմ որ աչքերս բացուին
որ վեր նայիմ ծառի պէս
ափերս պարզ  կապոյտին
կանաչանամ ծառի պէս
անշարժ շարժում
կայծկլտուն
մանկամարմին ծառի պէս   
հողին պտուկը բերնիս
բոցով սնանիմ ծառի պէս

բացուիմ ճեղքուի կեղեւս
քեզ բռնել չկարենամ ու երկարիմ երկարիմ
երազներով խենթուխելառ ծառի պէս
հովը մէջս կարծելով դալարիմ
մէջս ինքզինք մը գտած
անհնազանդ ծառի պէս
ծլիմ աճիմ
դարձեալ աճիմ նորէն ծաղկիմ
արեւամոլ ծառի պէս
խորհիմ մսիմ դողդղամ
ճամբուն եզրը իրեն բաժին մը ինկած
ինքնագլուխ ծառի պէս
միս-մինակ
փխրուն կանգուն
չխօսկան
ու տիրական
ծառի պէս
իրական


Monday, February 03, 2020

Յարութ Կոստանդեան։ ՄԻ ՄԱՐԴ

I

Ասում էի ես ինձ մի օր՝
- Թէ գար հիմա այս ճամբայով
Մի մարդ հովի նման անցորդ,
Դէմքը պայծառ ու ոսկեզօծ
Նման աշխարհն ու տիեզերքը ման եկած մի արեւի…
Եւ լռութեան նման անդորր,
Երագներից անդին դիտող մի մարդ արի՜.
Մի մարդ աղքատ, սակայն հարուստ՝
Որպէս թափուած պտուղներով
Բեղմնաւոր է շուքը ծառի.
Հողերի պէս համբերատար, արցունքի պէս հաւատարիմ,
Եւ սիրո՜յ չափ տանջուած մի մարդ,
Օ՜, եթէ գար, եւ հայեացքն իմ դիտէր անթարթ,
Եւ աներկմիտ, եւ անայլայլ — քանզի վաղուց ինձ մտերիմ…
Թէ ճանաչէր ինձ անծանօթն
Եւ ասէր ինձ լոկ — « Բարի լոյս »,
Ողջունէի - « քեզ լոյս բարի ».
Բաւ էր այդքան ուր յայտնէի ես աշխարհին՝
Թէ կեանքիս մէջ տեսայ մի մարդ:

2
Եւ ասացի ես ինձ մի օր՝
Միթէ՞ դու չես լոյսը զուարթ
Եւ չե՞ս կարող լուսաւորել կեանքիդ օրերն՝
Որ ձեռնունայն դեռ սպասէս — մինչ գայ մի մարդ
Եւ որոնէ քո մէջ՝ իրե՜ն…։
Դո՜ւ ես աշխարհն եւ յայտնութիւնն իր նորահաս,
Հայեացքդ անհուն ցանկութիւնն է հորիզոնի.
Ո՜չ աւելի եւ ոչ պակաս՝
Հոսում ես դու յորդ ու վայրագ յորձանքներով Ամազոնի.
Գե՜տ՝ գալարւում ես դէպի ծո՛վ.
Ծո՜վ փրփրուն եւ ալեծածան,
Յուզում են քեզ մեծաշառայլ տենչանք ու դող՝
Արդ, կամարւո՜ւմ ես ծիածան,
Եւ անձրեւում ես դէպի հող,
Դո՛ւ յարաշարժ եւ յեղյեղուկ , դո՜ւ ինքնութեանդ մէջ անսասան՝
Դու մարդ մի լոկ ;

3
Ասում եմ մի մարդ ամբոզջ ու անեղծ՝
Խենթ ու իմաստուն , հպարտ ու կարկամ.
Ասում եմ հերոս , սուրբ ու բանաստեղծ՝
Արեւի պէս մարդ բարեկամ:

Մի մարդ՝ մարմնացած ոսկոր ու արիւն.
Մի մարդ՝ գոյութեան ցնծութիւն ու կամք.
Մի մարդ՝ հիասքանչ հոգի ու աւիւն՝
Աշխարհի պէս մարդ բարեկամ:

Ասում եմ մի մարդ յամառ եւ ուժեղ՝
Ձեռքեր ժրաջան եւ ձեռքեր անկար,
Դաշտերը հերկող անմշակ ուղեղ՝
Հողերի պէս մարդ բարեկամ։

Մի մարդ՝ հեշտասոյզ կնոջ մէջ բեղուն.
Մի մարդ՝ թշնամի լքուած արնաքամ.
Մի մարդ՝ պայքարի տենդերով եռուն՝
Կրակի պէս մարդ բարեկամ։

Ասում եմ մի մարդ յուզուած եւ հասուն՝
Ինքս իր մէջ տեսիլք, ինքն իր դէմ պատգամ.
Ասում եմ աստուած կերտող անասուն՝
Անհունի պէս մարդ բարեկամ։



Saturday, January 25, 2020

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ: ՖԱՏՕ

Վերջին ցոլքերուն հետ մայրամուտին
Ման կուգանք
Ալֆամա թաղամասին մէջ Լիզպոնի

Ֆատոյի չափ թախծոտ
Ֆատոյի չափ ոգեւոր փողոցներուն մէջ
Ամբողջ գիշեր մը ֆատօ կ՛ունկնդրենք

Խանձած ձայներուն մէջ կը միաձուլուին
Կարօտն ու յոյսը
Վիշտն ու հրճուանքը
Կը միաձուլուին կեանքն ու մահը

Ֆատօն
Բաժակ մը Փորթոյի գինիի նման
Կը մխրճուի - կը խարսխէ մեր երակներում մէջ

Շրթներու վրայ - աչքերու մէջ
Մերթ ամպ մը կը մթագնի - կ անձրեւէ
Մերթ կայծ մը կը ժայթքի - կը լուսաւորէ
Կամ արեւ մը կը շողայ - կը ջերմացնէ

Երգերն ու երգիչները իրարու կը յաջորդեն
Ժամերը կը սահին - կը սպառին
Ալֆամայի հնաբոյր փողոցներում վրայ
Նոր օր մը - նոր արեւ մը կը ծագի

Հրաժեշտի պահն է որ կը հնչէ
Մենք կը մեկնինք - կը հեռանանք ակամայ
Ֆատօները կը մնան

Անոնք
Յաւերժական առասպելի մը նման
Կը ծածանին
Կը ծածանին յիշատակներու լապտերներուն կառչած

Նոր օրուան կոյս գեղեցկութեան մէջ
Թուրինջի ծառերուն վրայ Ալֆամայի
Զոյգ մը տատրակ - զոյգ մը տատրակ կը թառի


17.12.2019



Monday, January 20, 2020

Alan Whitehorn: An Old Woman Reaches Out

Tear upon tear flow,
one by one
seemingly forever.
But ever so slowly
each tear also releases:
first the fear, then the anger,
next the frustration,
and lastly the despair.
And so eventually,
one day a child is born.
An elderly woman’s
weathered hand
reaches out
and gently touches
a young infant’s
tiny fingers.
At that precious moment,
hope and love begin anew.
In touching the hand
of the newborn Anoush,
my metzmama Siroun
could see a better and happier future.
In the end,
love prevailed over hate,
and life over death.

Alan Whitehorn

Friday, January 17, 2020

Presentation of a New Book of Poetry by Lola Koundakjian


Lola Koundakjian, poet and curator of the online Armenian Poetry Project, will present her recently published collection of poems, La luna en la cúspide de mi mano/ The Moon in the Cusp of my Hand on Thursday, January 23rd at 7 PM in the Guild Hall of the Eastern Diocese of the Armenian Church of America at 630 Second Avenue. A Spanish/English bilingual collection published by Nueva York Poetry Press, this is Koundakjian’s third book of poems. Her previous books are The Accidental Observer (2011 USA) and Advice to a Poet (2014 Peru; 2015 USA).


At the event, Lola Koundakjian will read from her newest collection. She will also read some of her original Western Armenian poetry. Signed copies of the book will be available for purchase after the reading. A reception will follow.