Sunday, December 31, 2017

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ: ԱՌԱՍՊԵԼ



Թել թել
Առասպելներ հիւսեցի յոյսերով
Ձեզի համար

Ճիւղ ճիւղ
Եղեւիններ զարդարեցի մոմերով
Ձեզի հետ

Թերթ թերթ
Օրացոյցներ թղթատեցի մատներով
Ձեզի պէս

Մինչ օրերու խօլ պարին մէջ
Առասպելները փշրուեցան
Եղեւինները թառամեցան
Օրացոյցները փճացան

Եւ հիմա
Ժամացոյցը երբ 12 անգամ լացաւ
Ան դարձեալ չեկաւ
Թէեւ խոստացած էր – պիտի գար

Ան իմ երջանկութիւնս էր – քու խաղաղութիւնդ
Ան մեր ազատութիւնն էր

Ան իմ – Ան քու – Ան մեր առասպելն էր խաբուսիկ


31.12.1974


Thursday, December 28, 2017

Alan Semerdjian: ADVENTURELAND

Fifteen and flipping
burgers and selling
dreams, in one ear
and out the other
door to the big park
of the mind, the kid
stares at infinity,
loses his virginity,
swoons recklessly
at the elevation.
And when the older
machines creak and
groan when bending
this way or that, it's
all about the rides
they've seen, neon-
dipped romantic rides,
lonely ones, serious
ones, ones that leap
the heart to places
like the future where
adventure never fades
and the past, which
is, sometimes, empty
seats in winter, so
much potential still.



This poem appeared in the Fall/Winter 2014 issue of the Long Island Quarterly and its poetry section --  Walt's Corner -- named after Walt Whitman.  As per its founder and editor, George Wallace, "The Long-Islander is the oldest continuously-published community newspaper on Long Island, and Walt's Corner has been home to over 1500 poems written by the famous and the unknown in America and abroad".

Wednesday, December 27, 2017

PETER BALAKIAN: Here and Now


The day comes in strips of yellow glass over trees.

When I tell you the day is a poem
I’m only talking to you and only the sky is listening.

The sky is listening; the sky is as hopeful
as I am walking into the pomegranate seeds
of the wind that whips up the seawall.

If you want the poem to take on everything,
walk into a hackberry tree,
then walk out beyond the seawall.

I’m not far from a room where Van Gogh
was a patient—his head on a pillow hearing
the mistral careen off the seawall,

hearing the fauvist leaves pelt
the sarcophagi. Here and now

the air of the tepidarium kissed my jaw
and pigeons ghosting in the blue loved me

for a second, before the wind
broke branches and guttered into the river.

What questions can I ask you?
How will the sky answer the wind?

The dawn isn’t heartbreaking.
The world isn’t full of love.

Peter Balakian, "Here and Now" from Ozone Journal. Copyright © 2015 by The University of Chicago. Reprinted by permission of The University of Chicago Press.
Source: Ozone Journal (The University of Chicago Press, 2015)


Sunday, December 24, 2017

Մոնազն։ ԵՐԿՆԱՒՈՐ ՄՍՈՒՐԸ

«Մանուկ ի գիրկս մեր գգուեցաւ այսօր»
(Շարական)


Այսօր
    տանս դիմաց գտնուող փոքր հանրապարտէզին մէջ
    մշտադալար մեծ ծառին տակ
    մէկ ամիս առաջ յարդարուած
    սուրբ ծնունդի մսուրը
    սրիլանքացի բանուորներ քանդեցին
    եւ Սուքլինի կանաչ բեռնատարի 
    աղբերուն խառնելով տարին

Գունաւոր եւ շողշողուն
խաւաքարտերը
լոյսերը 
արձանիկները 
հրեշտակները 
զանգակները 
եղնիկները 
գնդակները 
ո՞ւր գացին



Գալ տարի նոր մսուր պիտի շինե՞ն
              մսուրին առջեւ նկարուող մանուկները նորէն պիտի գա՞ն

Տուն-խաւաքարտերուն
յոյս-լոյսերուն
խոնարհութիւն-արձանիկներուն
ժպիտ-հրեշտակներուն
երջանկութիւն-զանգակներուն
եռանդ-եղնիկներուն
խաղ-գնդակներուն
խանդ-մանուկներուն
սպասող ծառը մնաց՝ 
Մանուկ Յիսուսի գգուանքով զարդարուն

Շինել-քանդել, քանդել-շինել
       այսպէս՝
       ժամանակի նոյն խելայեղ վազքը
           կեանքը օրէ-օր իր աւարտին կը դիմէ
Օրուան ընթացքին
      կեանքի՛ն գացող
քանի-քանի՜ ինքնաշարժներ կը սուրան ծառին առջեւէն
քանի-քանի՜ ամպիւլանսի խաչանիշ ճերմակ/կարմիր
մեռելատան սեւ մարդատար տուփեր
              նո՛յն կենսայորդ հեւքով
զիրար կողջունեն
Մանո՜ւկ Յիսուս
                     երկնաւոր մսուրէդ հսկէ՛
                                մարդոց հոգիները չքանդուին
                                       գգուէ՛թող միշտ կանաչ մնան



Մոնազն
10 Յունուար 2014                                                                                                    



Tuesday, December 19, 2017

Aram Saroyan: LIFE IS A DREAM

Life is a dream.
Boulders on the beach assume the form
Of animals. No man is certain. Death
Speaks in the wings, coaching, prompting

Emotion, the love of wood
Burning, the child's face waiting, laughing.
The sun comes up so many times, lighting
The life that is there to be seen.

We have been traveling through this tunnel
In eternity. Rocks persistently speak
To us, saying something so pure it is only
Feeling. This and that, this and that.

The buildings of the mind shut down
Before the advance of this truth.
We are here for good. There is no one
To be us instead. We are alive and dead.


This poem appeared in the September 1974 issue of Poetry Magazine

Saturday, October 21, 2017

Armene Iknadossian: Kid Napping

I have 30 minutes before the children awake,
wrinkled thumbs soaked,
eyes small with sleep. I sit
under one of California’s oldest oak trees
with the video monitors next to me.
I lift a cigarette to my lips and digress
to the smell of my mother’s hair as she lifts
me, wet with tears and urine, tangled
in soaked sheets and blankets.
Not even two, I was left
asleep. My parents walked over
to Avo’s for a round of cribbage.
20 minutes now, and the children rustle.
I hustle another cigarette out of my purse
and listen to the rescue copters circling
Millard Canyon where hikers go missing every week.
Millard, where the native Hahamog’na lived
before Portola made his messy bed there.
10 minutes, and the crow circles the nests
where my friend the Blue Jay just fed her newborns.
It is May, that mother of all months,
when the Arroyo dries up, children skip classes
and everyone leaves their windows open
for the cool breeze to steal in from the coast.
They are cooing now, but I was screaming alone
that night before they came for me, rushing in together,
eyes big with worry, huddled over me like conspirators
as they unwrapped me gently with their sorry hands.

Friday, October 20, 2017

Armine Iknadossian: Obligatory Grandmother Poem

Whether we ever knew them, whether
they held our hands or burned their bras,
somehow they silently grow into our poems
like gypsum, each one a different color and shape.

We credit them for our idiosyncrasies and diseases,
the likes of which haunt us the same way
their perfume covers everything.

I dare you to think of one pop song
written about old granny, one priceless
work of art reimagining her toothless smile.
Yes, we are sentimental fools,

but writers cringe from cliché,
and a grandmother poem is automatic death
unless she’s Norma Rae.
I pray to you please honor her another way.

Find that tourmaline necklace she passed on,
and wear it for a change. Read her old love letters
to your son, bake her a cake, give your daughter
that god-awful name so popular way back when

she had to store away her feelings like rationed sugar
during that war she suffered through. I remember too
my sweet namesake unbraiding her long dark hair
in her tidy white bedroom. All she ever did

was suffer at the hands of a spoiled husband.
All she wanted was to die, and she passed
that on to me as well. What kind of writer
would I be if I hid that from you

and only wrote poems about her Christmas cookies
and that time she taught me how to crochet?

Tuesday, October 17, 2017

Յովհաննէս Ասպետ։ ԱՇՆԱՆԱՅԻՆ

Օ՜հ, սիրուած ամայի ճամբան աշունի,
Մոռացումի յուզումնաւոր երգ մը ունի.
Կեանքի դառնութիւնները ես հոն զգացի,
Երբ աշնան ծաղիկ մը նրբին ժպտած ինծի:

Մտերմօրէն աշնան ծաղիկը մռայլ,
Կ՛ուզէր ըսել ինծի բան մը շունչով տկար,
Մոռացումի աղտով տառապած ու յոյլ,
Յուսահատ արցունքներու մէջ անմխիթար:

Թէ կեանքը արեւին տակ վայելք չունի,
Բան մը մեր յոյսերը կը բերէ պարապի.
Քանի կու գայ եղանակը աշունի,
Արեւին տակ սիրողը՝ միշտ կը տառապի:

Յովհաննէս Ասպետ

27/10/1967


Վերի բանաստեղծութիւնը մաս կը կազմէ Յովհաննէս Ասպետի Սիրոյ Քնարի գրքոյկին մէջ:

Sunday, October 15, 2017

Մոնազն։ ԼՈՅՍ ԶՈՒԱՐԹ


«Եկեալքս ի մտանել արեգականն տեսաք զլոյս երեկոյիս» (Ժամագիրք)


Կիակմուտքի ղօղանջ-հրաւէր
աստուածակոչ տիրական մագնիս
                                                                   լոյս ճրագ
                                                                            լոյս կենդանի
                                               
Մինչ արեւը քուն կը մտնէ
                  երեկոն սիրտերուն մէջ զուարթ լոյսը կը վառէ

Հրեշտակական անդորր
                  զուարթուն թեւաբախում
                               զուարթերես սրբութիւն

ՏԱՃԱՐԸ ԼՈՅՍ ԿԸ ԲԱՇԽԷ
                                                           
Երկնայիններ եւ երկրայիններ լոյս-երգը կըմպեն

Աստուած անդադար կը փառաւորուի
                 հոգեզուարթ պահը մեզ մինչեւ կիրակի կը տանի

Տէ՜ր սքանչելի լոյսիդ աղօթարան դարձուր մեր հոգի-տաճարները
                             գիշեր-ցերեկյաւիտեան



Մոնազն
21 Յունուար 2014                                                                                                     




Tuesday, October 10, 2017

Մոնազն։ ՈՐԴԵԳՐԵԱԼԴ ՄԿՐՏՈՒԹԵԱՄԲ

«Որդեգրութիւն շնորհելով ի ձեռն մկրտութեան» 
(Շարական)


Ընկերոջս տղան՝ Հայկը կիրակի օր կնքեցինք
                                          ան Աստուծոյ տղան դարձաւ
                                                   կնքահայրը ես էի

Ջուր աղաւնի միւռոն
Հաւատք յոյս սէր
                                                       եւ մկրտութիւն

«Ընղայ»
«Ընկայ»
«Ինկայ»
«Ծնծղայ»
«ԸՆԾԱՅ»      
           … եւ մկրտութիւն

Յանուն
Հօր/հաւատք/ջուր
Որդւոյ/յոյս/աղաւնի
Հոգւոյն Սրբոյ/սէր/միւռոն
                                                                                                ՄԿՐՏՈՒԵՑԱՒ

Լոյս կը ճառագայթէր եկեղեցիէն աւազանէն Հայկէն

Տէ՜ր լուսատօնովդ միշտ ջերմ պահէ՛ բոլոր Հայկ/Հայկուհիներուն հոգետունը


Մոնազն
18 Յունուար 2014