Thursday, April 30, 2026

Lory Bedikian: My Son Rests His Cheek on the Wrecked Car

An act can be many things at once.

We can be deliverers or takers both.


Was he saying thank you to the airbags,

thank you to the chassis for its metal


promise to stop the impact short of

breath and body and the bureaucracy


of the outside world. Praising all of it

today. Praising the collision recalculated


that it could have been worse. Where

is poetry if it is not at the base of


the wreck. Rich said it clearly. So clear

we could see the ocean’s bottom


as if the glass had been emptied out

from one last sip. My son and then


my other son and then the one

who knows what I’m talking about.


What if I say I want this poem to bless

you, the reader. Will you take it? Will


you trust that it, line by line, truly

means to protest harm, means well?

Copyright © 2026 by Lory Bedikian. Originally published in Poem-a-Day on April 29, 2026, by the Academy of American Poets.

Tuesday, April 28, 2026

DIANA ARTERIAN: Agrippina, Age Thirteen

(28 c.e., Rome)



Domitius gives her a ring of iron
Agrippina fingers it under her robes
while slaves weave her hair with flowers

place gold on her neck and wrists
She thinks of the man older
than her father ever was

At the ceremony a pregnant sow is brought forward
dark and wreathed in leaves Wine crumbs
from holy cake are dusted on its brow

for the goddess Ceres for Terra Mater
for this marriage A man raises his axe
blunt-side-down strikes the sow

slices the stunned animal’s throat opens
her belly The priest pushes fetal piglets aside
handles the entrails close to his eyes

looking for flaws Another man
places the insides on an altar for burning
Domitius watches Agrippina while the men

butcher the pig char the guts She does not look away
The priest steps into the blood face covered prays
in whispers a flute drowning out any ominous sounds



Reprinted from Agrippina The Younger. Copyright © 2025 by Diana Arterian. Published 2025 by Curbstone Books / Northwestern University Press. All rights reserved

Sunday, April 26, 2026

Վեհանոյշ Թեքեան: ԶԱՀՐԱՏ՝ ԱՊՐԻԼ 24-ին

Ապրիլ 24, 2026


Աւազանի անունը միայն ինք գիտէր

բոլորին համար Զահրատ էր




Իր հնարամիտին ուրկէ եկած ըլլալն ալ

միայն ինք գիտէր, անունը Կիկօ էր



Առտու կանուխ քանի մը հեղ գնաց եկաւ

Գնաց եկաւ

Կիկոյին չգտաւ

խանութը բացած՝ ծորակ կը ծախէր

Չահրատն ալ իր կատուն գրկած

Պճլտուն ոսկեղէն աչուկներով սեւկակ Մայմունին

Գնալը կղզին կը պտըտցնել սկսաւ



Զահրատը թափանցիկ

Կիկոն գոյնզգոյն էր, կկուի պէս մէկ ոտքը վեր

Պատրանք կը թերթէր նաւամատոյցին վրայ

Երազ կը ծխէր



Կարճլիկ էր Կիկոն շարժուն կծիկ էր

Տիտիկ ընել չէր գիտեր

մայրամուտ կը շնչէր, քիչ մըն ալ տիկին-միկին կը հառաչէր

ամէն անգամ տարբեր անկիւնէ կ՚ելլէր ձայնը

Շրջապատին անհաղորդ կը կարծուէր բայց անանկ չէր

Մարմարայէն խումբ խումբ կաթիլ երբոր ցատկեր իր վրայ

անմեղ-անմեղ կը խնդար

Ըսէ՛ք տեսնեմ Կիկոն դժբա՞խտ թէ բախտաւոր էր

Զահրատէն գաղտնի իր կեանքը ապրիլ կը փորձէր

Զահրատ անոր ամէն ըրած-չըրածը արար աշխարհին

կը յայտնէր

Ասանկ բան կ՚ըլլա՞յ մի



Պոլսոյ մէջ փողոցներ կան որ Այբուբենի մայր տաճարը

կը հասցնեն

Համրիչը ձեռքին

Զահրատ ամէն օր կ՚այցելէր այդ եկեղեցին

Խօսելով մրթմրթալով յուզելով

չարաճճի ժպիտով ՝ բարդ կծիկներ կը քակէր

Քակեց ժամանակը, ծխացող երազները

սիրոյ տանիքները, անկատար կատակները

նոյնիսկ պահուըտած զգացումները



Կիկոն զարմացած ու յարաշարժ

խախծոտ ու լայնաժպիտ

աշխարհին ինչ եղածը շատոնց հասկցած էր

Բայց մենք չէինք հասկնար իր ի՛նչ հասկցած ըլլալը

Նաւուն սուլել կու տար

ոսպ մաքրող կնկան ափսէն արկածով գետին կը ձգէր

ցրուածի ձեւեր կ՚ընէր, սակայն եւ այնպէս

ե՛ւ հաստատապէս խորքը տարբեր էր

Ի՛նք սորվեցուց Զահրապին սովորականէն անդին ապրիլ

Զահրատ հայկական կեանքի, մամուլի, հրաւէրներու եւ ծրագիրներու մէջ մխրճուած էր

Ուզէր- չուզէր միշտ Կիկոյին անկիւնէն կը դիտէր հարցը



Այս վերջին տարիներուն հայ կեանքին մէջ ինչե՜ր

գլխիվայր դարձան

Գացին մեծերը, արդար հոգիներրը , սրբութեան խնկարկուները

գացին յաղթանակողները

գանձատուն շինողները, տապանակ պահպանողները

Զահրատն ալ գնա՜ց , Կիկոն մնաց

Կիկոն կարճլի՞կ էր, կոկի՞կ էը, բոպի՞կ էր

այնքան ճարպի՞կ էր որ յանկարծ

Ապրիլ 24-ին Զահրատը ետ եկաւ Կիկոյին ձեռքը ամուր բռնած

Երկուքն ալ ծերացեր էին

Ասանկ բան կըլլա՞յ մի



Նստեցան ծովափը

Յիշեցին հին համայնքին երակն ու երանգները

Կախարդական Պոլիսը

Յիշեցին եղեռնահար գրողները

Վարուժանը, Սիամանթոն, Զօհրապը եւ Կոմիտասը

Թաղերը, դպրոցները, եկեղեցիները

խմբագրատուները

Հայութեան ձայնը

օրուան խնդրանքն ու խայտանքը

աղօթք դարձած գաղութը

Այդ կինը դեռ ոսպ կը մաքրէ.

Նոր Պոլիսը հին Պոլիսէն բաժնուա՞ծ է

Պոլսեցիները թող պատասխանեն



Անոնք որ կեանքը կ՚ապրին սահմաններէ դուրս՝

ամէն տեղ կը հասնին

Կիկոն Զահրատին գիրկը նստաւ

Մայմունն ալ ինքզինք քաշքշելով եկաւ

մէկը ծխե՜ց

մէկը պարե՜ց

մէկը մրափե՜ց



Զահրատին յիշածը մէ՜կը չյիշեց։



Լոյս տեսած է Հայրենիք թերթին մէջ

Monday, April 20, 2026

ՌՈՒԲԷՆ ԽԱԺԱԿ։ Պահ-հէ-պահք (թարգմանուած ցաւ)

Անգլերէն տառերու պաղութեան մէջէն կը լսեմ անոր ձայնը,
այն դիցուհիին,
որ սիրոյ ալիւր կը մաղէր հարաւիդ ու հիւսիսիդ վրայ։

Թարգմանուած ցաւ մըն է սա։


You ask what happened, կ՚ըսէ։
իրաւունք ունի. պատասխան չունիմ, միայն հարցումներու շարք մը։

And one grain of your soil
Equals the treasures of the world.
Հաւատա՞մ...

Հայրս մէջդ ծնաւ,
բայց հողդ երբեք իրը չեղաւ.
ոչ ալ իմս։
Հայրենիքի ճամբուն վրայ
կայարան մըն էիր մեզի համար,
(երբ երկինքդ տակաւին լուռ էր ու անխռով)
ուր իջանք վերջապէս տեսնելու
նէնէիս նշանաւոր փուռը՝
փշրանք մը մեր ընտանիքի անցեալի կեանքէն։

Հիմա հին ու նոր կրակն է,
որ կը լափէ երկինքդ.
Strewn as it is with fire and dynamite.


Ֆէյրուզի բառերը այլեւս երգ չեն,
այլ քարացած արցունք։
Ու «խենթութիւնը»՝ երբեմնի քնարական ու հեռու,
հիմա կը կրծէ լռութիւնը։

Այսօր ռումբերը աւելի բարձր կը պոռան, քան երաժշտութիւնը,
ու այդ «աշխարհի գանձերուն հաւասար» հողը՝
այսօր կրկին գերեզմանի կը փոխուի։

I said our land is being reborn.
հաւա՞տք է սա, թէ՞ ցնորք։

Բայց յոյսը, դեռ պաղ ու անմարմին,
ձեռքիս մէջ կը մնայ։


You ask what happened, What has overcome me.
ու կը դիտեմ համակարգիչէս, թէ ինչպէս անցեալս ու ներկան
նէնէիս փուռին պէս կը բոցավառին.

ու ես պաստառին պաղութեամբ
ձեռքերս կը տաքցնեմ:

Երեւան,
2026