Նշան Պէշիկթաշլեան։ Կեանքիս Երգը

   Ունայնութեա՛մբ, դառնութեա՛մբ  ՝

   Օրըս կ'անցնի — գարնան ամպ ...

   Երազներո՛վ , պատրանքո՛վ

   Օրըս կ՚անցնի —  աշնան հով...

   Ու տաժանքով  անբարիք

   Օրըս կ՚անցնի —  փոթորի՜կ  ...

   Օր չը տեսայ . օրն  ա՞յս է...

   Ման ամէն  օր կըսպասէ ...

   Ապրի՛լ կ՚ուզեմ , խորանա՜լ ...,

   կուրծքի մը վրայ մոռանա՜լ ,

   Սիրե՜լ , սիրուի՛լ , լիանա՛լ ...։

   Աստուածներուն միանա՜լ  ...։

   Ծովակ,  լուսին, կոյս, նաւակ...

   Բերել մարգրիտ, աստղ ու նուագ։

   Ըսել . — «Առէ՛ք , գանձս ա՛յս է ,

   իսկ Մահն ինձ Թող ըսպասէ ...:»

     ՆՇԱՆ ՊԷՇԻԿԹԱՇԼԵԱՆ

 

Նշան Պէշիկթաշլեան: Գետափին Մօտ

Մարմարալոյս զոյգ մը գետեր են թեւերդ՝
Ուր թերթ առ թերթ կրնան ձըգել ամէն բերդ.
Ու ձեռքերդ ալ թեւագետի տէլթաներ՝
Որոնցմէ մին շրթներուս նաւը տանէր
Նեղոսներուդ լուտասներուն մէկ քաղին...

Տիկի՜ն, ներէ', գետափին քով երգողին:


Նշան Պէշիկթաշլեան «ՄԵՆՔ» թիւ 3, եջ 171
20 մայիս 1932