Sunday, July 27, 2014

Զահրատ: ՄԻԱՎԱՆԿ ՏԱՍՆԱԲԱՆԵԱՅ

ԲԱՌ

Պէտք է գորովով մօտենալ բառին

Որպէսզի տոկայ
ամուր ծառ դառնայ
ծառանայ քարին դէմ
երբ զինք քարկոծեն
- Չմնայ մինակ
Բառեր գան իր շուրջ - առաջ կամ ետեւ-
Շարուին զետեղուին
բծախնդրօրէն-

Պէտք չէ խնամքը զլանալ բառէն

ԲԱՆ

Պէտք է խնամքով մօտենալ բանին

Ան կար սկիզբէն
կար ամենազօր
- Աստուած էր նոյնիսկ

Հիմա կը սպասէ մէկու մը որ զինք
ստեղծէ նորէն
- Հիմա կը սպասէ իր բանաստեղծին-
Պէտք չէ մեր սիրտը խնայել բանէն

ԳԻՐՔ

Պէտք է սրտաբաց մօտենալ գիրքին

- Գիրք որ կ՛ամփոփէ ինչ որ մենք էինք
ինչ որ եղանք մենք-
Մինչ դեռ ինչ որ մենք պիտի ըլլանք դեռ
կը մնայ անտիպ

- Պէտք չէ կիսաւարտ հեռանալ գիրքէն

ՏՈՒՆ

Պէտք է աւարտուն մօտենալ տունին

Տունն է ուր կ՛երթանք ու կ՛ապաստանինք
Հոս հոն թափառելէ վերջ անդաստական-

Միշտ տունն է ուրկէ կը ցանկանք փախչիլ
Որ ազատ ապրինք մենք աստանդական

Պէտք չէ շատ կանուխ բաժնուիլ տունէն

ՀՈՂ

Պէտք է շատ կանուխ մօտենալ հողին
Այն ցեխին որմէ մարդը կը շինուի
Այն կաւէն որմէ մարդը կը կերտեն

- Մարդ կայ որ ցեխ է - կը մնայ միշտ ցեխ-
- Մարդ կայ ցոլքն ունի անխարդախ կաւին
Նայած թէ ինչ շունչ փչուեր է իրեն

Պէտք չէ քէն ընել - հեռանալ հողէն

ՍԱՂՄ

Պէտք է ամէն քէն մոռնալ եւ այդպէս
մօտենալ սաղմին.
- Սկիզμը ամէն արկածախնդրութեան -

Չի գիտակցիր ինչ անգիր օրէնքով
եւ ինչու համար
կ՛աճի - կը շատնայ-
Կ՛աճի որ օր մ՛ալ ինքն սկիզբն ըլլայ
նոր նոր սաղմերու-

Պէտք չէ սակարկել ներզօր սաղմին հետ

ԿԻՐՔ

Պէտք է անսակարկ մօտենալ կիրքին

Միշտ ան է որ մեզ պիտի խթանէ
որպէսզի հասնինք
ուր պէտք է հասնիլ
- հոն ուր երազը մեզ կ՛առաջնորդէ-
- Եթէ երազ ունինք-

Պէտք չէ աներազ μաժնուիլ կիրքէն-

ԼՈՅՍ

Պէտք է երազով մօտենալ լոյսին
Որպէսզի գիտնանք
ուր ենք - ուր կ՛երթանք-

Լոյսերը վառել պէտք է քանի որ
Որպէսզի տեսնենք թէ ուր ենք հասեր
- Ու նորէն պէտք է քալել դէպի լոյս
քալել անսայթաք
քալել անխարխափ-

Պէտք չէ կէս ճամբան զրկուիլ լոյսէն

ՄԻՒՍ
Պէտք է սրտաբաց որոնել ճամբան
որ միւսին կը տանի

Միւսը որուն հետ
Օրը տեւական տօն մը կը դառնայ
- եւ որուն համար
Դուն ալ այն միւսն ես որուն կը սպասէ

Հեղ մը որ գտար
գոնէ երազ մը միատեղ չապրած
Ինչու եւ ինչպէս μաժնուիլ միւսէն

ՁԱՅՆ

Պէտք է լաւ դատել
Ինչպէս եւ ինչու մօտենալ ձայնին

Ձայնել բարձրաձայն
Ձեռքբերումը մեր ազատ գոյութեան
Ու չարտօնել որ
Օտարոտի եղծ ու կեղծ ձայներով
Օրօրուինք ու մենք քնանանք ի սպառ

Պէտք է մշտարթուն տոգորուիլ ձայնէն

ՎԵՐՋԱԲԱՆ

Պէտք է մշտարթուն մօտենալ վերջին

Թէպէտ միշտ պատրաստ
Բայց միշտ պնդել թէ կանուխ տակաւին
Թէ չէ մաշած մաշկը որ կը պաշտպանէ
Փճացումին դէմ
Թէ անժամանակ
Կորուստն է պղտոր սահմանէն անդին

Եւ հաւատալ թէ զօրեղ ենք այնքան
Որ ինքնապաստան
Կրնանք խուսափիլ ահաւոր վերջէն

Փորձառու ագռաւ մը կþազդարարէ
Պէտք չէ խուսափիլ ահաւոր վերջէն

ԶԱՀՐԱՏ

«Ազդակ Գրական» Թիւ 3, 2012

Saturday, July 26, 2014

Փանոս Ճերանիան։ Կարօտ

Սովոր էի
ձայնդ լսել,
հիմա ինչպէ՞ս լռութեանդ ընտելանամ:

Դէմքդ դէմքիս
լուսաբացի պայծառութեամբ կը շողար:
Հիմա անդէմ օրերու մէջ
քեզ ինչպէ՞ս փնտրեմ:

Ամէն կարօտ
քեզի տանող ճանապարհ մը ցոյց կու տար.
հիմա բոլոր ճանապարհները իմս են,
քեզ ո՞ւրտեղ գտնեմ...

2012

«Ազդակ Գրական» Թիւ 3, 2012

L O N G I N G
I got used
To the sound of your voice,
How can I now get used
To your silence?
 
Your face against mine
Beamed with the radiance of sunrise.
Now, in these faceless days,
How can I find you?
 
All yearnings
Pointed to where to find you.
Now all paths lead to me…
Where shall I find you?
 
………………..Panos Jeranian
Translated by Tatul Sonentz

Friday, July 25, 2014

Նիկողոս Սարաֆեան։Յառաջաբան

Եկեր եմ ծով՝ կարօտով, եւ կապոյտ ծով է անհուն,
նաւահանգիստ, պերճ քաղաք, ամառ, եւ գիւղ է խաղաղ.
առաւօտուն, ճիչ, խայտանք՝ ծիծառներու, աքաղաղ,
եւ տեսիլ է հայրենի՝ հոս, լուսացման այս պահուն։

Ափ է օտար, անծանօթ, ծանօթ՝ սակայն, ծանօթ ծով,
Միջերկրական, Արեւելք՝ Արեւմուտքին մէջ, երկիր…
Եւ մանկութեան աշխարհիս նման ժայռեր են կարմիր,
այդ աշխարհիս ջուրերուն նման ծովն է իր կոծով։

Նման փայլող բլուրներ եւ նոճիներ, լուսաբաց՝
նարնջագոյն ու կարմիր … Յարութիւն է անցեալի,
մինչ ուղեւոր մեծութիւն ծովն է, հզօր, կը փայլի,
իր յուշերով դարաւոր, կ՛առաջանայ լայնաբաց։

Հոս՝ հեռացածն է ներկայ եւ գալիքն է միասին,
հին, նոր խինդեր միասին։ Այստեղ տեսածս է նման՝
մանկութեան մէջ տեսածիս, մաքուր, խաղաղ, անսահման,
եւ նման է ապագայ աշխարհի մեր երազին։

Ճամբուս վրայ՝ թափառման՝ երկիր այս ծովն է եւ հուն,
եւ ուղեւոր մարդկութեան, եւ քայլերու գերբնային
ձայն է, եւ մերթ քայլերուս ձայնն է… Տարուած կը նայիմ,
տարուած եւ լի,  լայնաբաց՝ լուսաբացի այս պահուն։

***

Բայց լռութեան մէջ, ահա, վրդովիչ կոծն է ծովին,
ձայնն է կտրած ծովերուս։ Օ՜ ի՜նչ ժլատ ճակտի գիր,
մեծութիւններ մարդկային ցանկալ սակայն տարագիր
շրջիլ, ոչ մէկ մեծութեան կրնալ կապուիլ սրտովին։

Քաղցրութիւններ հեռացած կը յիշեմ, զիս կը յուզեն,
եւ հեռացած կը զգամ զիս։ Ջուրեր կանաչ, գերբնային
ձեռքերու պէս կու տան լոյս։ Խորէն ժայռեր կը նային։
Վերացման պահ է, բայց զուրկ եւ կուշտ կը զգամ զիս լոյսէն։

Եւ հեռանալ կ՛ուզեմ դեռ, թէեւ տեսիլ է վսեմ,
ու կրակներ են նորէն, մինչ ծնունդ է խաւարին
խորէն, հուրեր՝ հրաշէկ մետաղներու… կը վառին
անցեալ յոյսեր։ Միշտ՝ ծովին առջեւ, լոյսին կը սպասեմ…

Եւ ալիքներ են կրկին՝ այս սպասման մէջ լռին…


«Միջերկրական», Պէյրութ, 1971

Thursday, July 24, 2014

Tatul Sonentz: Then And Now…

We were there
and our here and now
was always there
mocking tomorrow
bedecked with desire
festooned with time
to spare …
 
We  were there
even when time was rare
to be where our love
could face the morrow
with youthful stare
and never blink
or despair
 
even when
our here and now
decked out with care
was still there…
alas unaware
that you and I were
no longer a pair
 
………………Tatul Sonentz
2014


 

Wednesday, July 23, 2014

Leonardo Alishan: Untitled

I could not look
my victim
in the eyes
though he was dead

I shaved

without once
looking
my victim
in the eyes.




This poem has appeared in RAFT, A Journal of Poetry and Criticism, Volume 4, 1990.

Tuesday, July 22, 2014

Peter Balakian: In the Caucasus

Into a basalt cavern
I wandered, where the moon 
slid like a water snake
in white skin 
through the gullies
to the blonde and furry wheat.

A grubby man,
I dug toward the damp smell 
of a water channel–
a nation's basement,
a root cellar,

and found a shard 
of khachkar
its intricate lacework 
a whole system of streams 
wound into stone–


grapes and pomegranates 
pomegranates and grapes
pulpy in my hands.

Palmettos leaves fanned
my palms; a rising moon 
in the moss-grown stone 
mirrored the light
where the winged griffins --
those talismen of blood
flew into the arms of the cross.

Down a gulley,
like a volute,
I found a way 
to the dry clay 
of a border between two worlds --

Pegasus flew out
of the tufa walls
into the white shroud of Ararat

and the ringing bells 
slid into the scree.


Raft, Volume 4, 1990.



Sunday, July 20, 2014

ՍԱՐԳԻՍ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ: ԵՐԲ ԱՐԵՒՆԵՐ ԿԸ ԼԵՐԴԱՆԱՆ...ԿԸ ՏԻՐԷ ԿԱՄՔԸ ՄԱՀՈՒԱՆ

Ա
Ամէն անգամ երբ կը փորձեմ
դուրս գալ վայրէն այս մահաստուեր
անաչք դէմքեր կ՚երկարին տեսադաշտիս դէմ կրկին
եւ ոսկորներն ալ երկինքի կմախքներուն
աչքերուս մէջ փուլ կու գան

Մահուան ընծայ ուղիներն ու սեւ աստղը օրերուդ
– հաղորդակցութեան օ՜ գիծեր տարտամ –
սուր ճիչի մը պէս կ՚ընդհատուին յանկարծ
եւ ես կը դառնամ մեռած օրերու
եւ տառապանքի շիրիմ չարակամ
քու չգոյութեան վախէս զզուելի

Բ
Ինչո՞ւ բոցը կը լափէ պայծառ դէմքըդ ամէն օր
երμոր հեռու եմ քեզմէ ու քու կանչէդ ալ μոսոր
երμոր հեռու եմ նոյնիսկ անօթեւան իմ սրտէս
եւ մանկութեան տաղերուն քաղցր արեւէն սիրակէզ
Ո՞ւր պիտի տանի ճանապարհն այս զիս
խաւարներ սուլող բորենիներուն ու գայլերուն հետ
խօսքն ընդհատող բրտութեան կրկէսէն զատ
ո՞ւր պիտի տանի նենգ μաւիղն այս զիս
ուր վարագոյրը մեծ ողբերգութեան
արդ կ՚իջնէ հանդարտ
լոյծ ու անտարբեր

Գ
Մէն մի տառի եւ բառի միջեւ
մէն մի խօսքի եւ արձագանգի միջեւ
մելանը որ արիւնն է գիրին եւ հոգին լոյսին
մելանը որ եղբայրն է հողին եւ տենդը տեսիլին
գիշեր-գիշեր օ՜ կ՛երկարէ անաղարտ խօսքը մութին
որ յուշերու ջուրերուն մէջ կեանք լողացող շողերով
վեր կարկառեմ ժամանակը շարժումին
Բայց արեւները տակաւին կը լերդանան քարերուն
մողէզները կը դառնան դեսպանները շիրիմներուն
պահը կը կքի լռութեան ծաղկեպսակներուն
ձայները քար՝ քար կը կտրին օդին մէջ
նոճին կը յայտարարէ ժամը հանդիպման
եւ կը տիրէ կամքը մահուան

Դ
Ինչպէս շրջանները կը հեռանան իրարմէ
այնպէս ալ կը տարանջատուին մարմինները մեր
կը տարակուսին ցերեկ ու գիշեր
կը տարագրուին արեւ ու μեւեռ
կը դառնան անյայտը խուզարկող աստղանաւեր
եւ իբր թէ կեանք կ՚ապրին մահիճներուն խաւարի

Ինչպէս սիրածառը կ՚արտասուէ
կարօտի կանչեր ու հրաժեշտի ողբեր՝
իր ծաղիկներուն ու աշնանային միրգերուն համար
այնպէս ալ կորուստները կը խտանան մանուկին դէմքին
որ գարունէն իսկ առաջ փնտռեց միայն տաք ափեր
սայթաքեցաւ օրերու ծործորներուն մէջ մթաստուեր
եւ մնաց թափուր
եւ մնաց անտէր

Տէր իմ μարեգութ եւ ամենազօր
խօսքն իմ մեղաւոր դուն անշարժ պահեա՛
որովհետեւ ո՛չ զօրութիւնը կամաւոր աստղերուն
եւ ոչ ալ միգանոյշներն ու սատանաները վերին
կրնան մանուկին սուգը վերածել երկնային ովասիսի
իսկ հօր հոգիին հրդեհը՝ ազգային քայլերգի

Ե
Ըսի ես քեզի
– դեռ կանուխ է հայր
ըսի ես քեզի
– դեռ շատ կանուխ է այս կատակին ծանր
ըսի տակաւին
– ինչո՞ւ շտապել ու մեկնիլ անդարձ
երμ դեռ նոյնիսկ չես քաղած պտուղները ծառերուդ՝
աւելի հասուն սիրոյ արեգակէն
աւելի շքեղ անմահական խնձորէն
եւ աշխարհներու ուժը ամբարող մրջիւնին սրտէն

Ինչե՜ր չըսի ես քեզի
բայց դուն արիւն իմ չարքաշ
քեզի վայել հպարտութեամμ մեկնեցար այս աշխարհէն
դառնալու սպարապետը քեզմէ գերիվեր ուժերու
կտակելով մեզի բոցը պայքարին
եւ յայսմաւուրքը մերժումին

Հիմա կ՚անցնիմ փողոցներէն ամայի
եւ քայլերուս յանդիման հպարտ երթըդ կը փնտռեմ
ապշանքիդ հետ կը մեծնամ հանելուկներն որդիիս
կը μարμառիմ քու հունչով եւ ծիծաղով անսահման
եւ կը փորձեմ աւարտել անհոգ պատկերդ անթերի
μայց դուն հայր իմ միշտ μարի՝ արեւէն իսկ աւելի
ըսէ ինչո՛ւ խոյս կու տաս օրերէն ու լոյսէն
եւ կը դառնաս մթին փոս
եւ լռութեան սեւ ակօս
զարմանքին մէջ թոռնիկիդ
եւ ապշահար իմ սրտիս

Զ
Վերադարձար դուն հայր իմ
երμ վերադարձն ալ միայն տառապանքի սեւ վարդ էր
որ գիծերու մէջ մթին հազար յուշեր կը μարդէր
հազար վիշտեր կը թարթէր
եւ այլ երμեք չէր լռեր

Վերադարձար պատկեր իմ
թախիծներու թափանցիկ շողերուն հետ ու սուգին
երμ ափերուս տակաւին μիւր ուղիներ կ՚երկարին
եւ կ՚երկարեն անաւարտ ուղիները խաւարին
մինչ ճամբուս վրայ՝ կարօտի կանչեր
մինչ ճամբուս վրայ՝ կարօտի ճիչեր
կը կողոպտեն արիւնն իմ եւ բառերը քու վերջին
ինչպէս փոթորիկները՝ կալերը սրտին
տաղերը յոյսին
եւ խօսքը լոյսին

Է
Ո՜վ մտերմութիւնը վարդին
եւ ճենճերումը թաց հողին
μոլորը անմեղ են վարդին արիւնէն
որ գարունը չμացուած խաղաղ–խաղաղ զենեցին
Ծիծեռնակները նոյնիսկ հիմա այդպէս կը կարծեն
μայց կը մոռնան որ արիւնըդ զենեցին
մինչեւ անեզրը մահուան անջրպետին
ուր ճակտի գիրըդ μաժանման կանգառ է պարզապէս
կամ հանդիպման ստապատիր խոստում կարծես

Ո՜վ բարեկամութիւնը վարդին
եւ խաչելութիւնը արեգակին
դուն օդն ես նամակներուն եւ դողը համμոյրներուն
որոնք անդադար կը դառնան իրենց հարսանիքներուն
եւ քար առ քար կը փշրուին վաղվաղակի
ողμերգութեանց սալին վրայ մեր կեանքի

Ը
Փոշին եմ նստած շիրիմիդ վրայ
եւ լռութիւնն եմ քարին այլայլած
ուր իմ մահաշուք դէմքիս գիծերէն արիւն կը տեղայ
կեանքըս կողոպտած դամբանիդ վրայ

Փոշին եմ նստած փոշիին վրայ
որ իր շարժումէն սաստիկ կը սոսկայ
սաստիկ կը սոսկայ

Թ
Հայրըս ծառ էր մշտադալար
հեքիաթ մը տաք ու անμարμառ
որուն այμուμենը պատուիրանն էր չարքաշութեան
իսկ քերականը՝ կողմնացոյցը համեստութեան
Բարեկամն էր ան ծառին ու ամպին
մտերիմն էր ան կապոյտ թռչունին
հարազատն էր ան զուարթ մանուկին
հոգեղμայրն էր ան սէր արեգակին
եւ տրիբունը՝ հայոց աշխարհին
Բայց մեկնեցաւ
ճիշդ հեքիաթի պարիկին պէս
եւ մենք դատապարտուեցանք անաւարտ գաղթէ մը
դէպի նոր գաղթի մը
որ չունէր սկիզμ
եւ չունի վախճան

Ժ
Երկիրներու մէջ
ուր սպասումը սառցալեռն է մխիթարանքին
ուր մխիթարանքը կրկներեւոյթն է ժամանակին
ուր ժամանակը վախճանագիծն է անհեթեթին
ուր անհեթեթը վեջին խօսքն է ճակատագրին
ուր ճակատագիրը լուսապատճէնն է մեծ խաμկանքին
եւ ուր չենք կրնար զանազանել արեւը լուսինէն
եղայ տխրադալուկ լուսինը ողμերգութեան
լուսնին վրայ հանգչեցաւ խաւարումը մահին
իսկ դէմքիս՝ եղերերգը չգոյութեան
որ հեռաւոր երկինքներէ դաւաճան
տխուր–տխուր հօրս դէմքը աւերեց
եւ կ՚աւերէ ու կ՚արիւնէ տակաւին

Հալէպ, 27 Մարտ 1990

Thursday, July 17, 2014

Tatul Sonentz: SOUNDS

The sound
of disturbed silence
heard before you arrive
is my soaring heartbeat
and squeaky shadows
in fast retreat…
 
The beat
Of a racing heart
you hear as light sweeps
the room when you  are here
Is my very own answering
The rising rhythm of
Your own…
 
The moan
of silent solitude
after your departure
is my very own which
I alone can hear
when you are
gone…
 
……….. Tatul Sonentz
2014

Monday, July 14, 2014

SERKAN ENGIN: ALL NOTES OF THE WORLD SYMPHONY

I am a red Laz boat cruising
on the mountains of Kurdistan
where my Kurd and Turk brothers are burning  
by falling on the ground syllable by syllable
None of the requiems is able to express
the pain of the stone-throwing Kurdish children
raped in the hell prisons of Fascist-Kemalism

I picked up Armenian roses from my dreams
against racism in Turkey
Impish sparrows of my hope
are warbling Lazish
on the shoulder of the life
I am kissing in Greek
the wet sentences of the night
in the moonlight
I am hugging the spring in Zazaki
from the most petted place of its waist

We were burned a million times at Auschwitz
where conscience was dead
Our dreams were bayoneted
72,000 times in Dersim
with disgusting smile of savageness
We were toys for torture plays in Iraq
with American style “freedom” 
We were Alevi people shot street by street
from the heart of the civilization
in the cities of Maras and Corum
We were 353,000 Pontian Greeks massacred
by racist desires of bloody epaulets
Western “civilization” ignored
the slaughtered flowers
on our collars in Srebrenitsa
Our Armenian lullabies
were annihilated 1,500,000 times
in the bosom of Ararat
They broke the arms of our freedom
with stones in Palestine
They chopped our childish enthusiasm
with machetes in Rwanda

While profit pyramids of
pharaoh arms industry companies
are raising mephistophelian
on dollar basis
While the chairs and epaulets
of glutton selfishness
are growing fat

I refuse to add even one more letter
at the tail of warmongering sentences
Because I love all notes
of the world symphony

SERKAN ENGIN

July 2014


Աշխարհի սիմֆոնիայի բոլոր նոթերը
Ես ճամփորդող մի կարմիր լազ նավակ
Լեռների վրա Քուրդիստանի ,
Ուր այրվում են քուրդ և թուրք եղբայրներն իմ`
Ընկնելով  գետնին հատված առ հատված,
Եղերերգն անգամ  ի զորու չէ արտահայտել
Ցավը  քար նետող քուրդ երեխաների`         
Բռնաբարված դժոխք բանտերում ֆաշիստ-քեմալական:

Իմ անուրջներից վարդեր քաղեցի հայկական
Ընդդեմ Թուրքիայում տիրող ռասսիզմի.
Չարաճճի ճնճղուկներն իմ հույսի
Կյանքի ուսին
Դայլայլում են լազերեն,
Ես համբուրում եմ հունարեն
Գիշերվա  խոնավ նախադասությունները
Լուսնի լույսի տակ,
Ես գրկում եմ գարունը զազաերեն
Նրա իրանի ամենաքնքուշ մասից:

Մենք այրվել ենք միլլիոն անգամ են Օսվենցիմում
Որտեղ մեռել էր խղճը,
Մեր երազները գամվել են
72.000 անգամ Դերսիմում
Զզվելի ժպիտով վայրենության…
Մենք խորշտանգումների խաղալիքներ ենք եղել Իրաքում`
Ամերիկյան ոճի «ազատությամբ»,
Մենք ալևի ժողովուրդ ենք եղել` գնդակոծված փողոց առ փողոց
Քաղաքակրթության  սրտից
Քաղաքներում Մարաշ և Չորում,
Մենք  353.000  հույներ էինք Պոնտոսի` կոտորված
Արյունալի որսից ռասիստական ​​ցանկությունների:
Արևմտյան «քաղաքակրթությունն» անտեսեց
Մեռած  ծաղիկները
Մեր օձիքներին Սերեբրենիցայում,
Մեր հայ օրորոցայինները
Լռեցվեցին 1.500.000 անգամ
Արարատի լանջերին:

Նրանք կոտրեցին թևերը մեր ազատության
Պաղեստինում … քարով,
Նրանք թրածեցին մեր երեխայական ոգևորությունը
Ռուանդայում … յաթաղանով:
Մինչ  շահույթը բուրգերի
Փարավոնի զենքարտադրական ընկերությունների
Աճում  է  դոլարի հիմքի վրա
Մեֆիստոֆելեսյան ռիթմով,
Մինչ աթոռներն ու ուսադիրները
Որկրամոլ եսասիրության
Գիրանում են

Ես հրաժարվում եմ ավելացնել ևս մեկ տառ
Ռազմատենչ նախադասությունների վերջում,
Որովհետև ես սիրում եմ բոլոր նոթերն
Աշխարհի սիմֆոնիայի:

Սերքան Էնգին
Հուլիս 2014
/Թարգմանեց` Մարինե Ս. Մանուկյան/

Sunday, July 13, 2014

Marjorie Deiter Keyishian: About Hunger

About hunger, about desire,
what we whimper for
in the bleak reaches of night.

At dawn, before want begins,
there is thin light belonging to birds
who eat their weight in seed, in berry,
hour after lustful hour.

Tables groan under the weight
of root, leaf, and meat.
Market, stand, and oven are
quite full. And still, we want.



From Slow Runner, Finishing Line Press, 2007.

Saturday, July 12, 2014

Nora Nadjarian: Separation

The time came when they longed to return.
My father walked circles in the living room,
my mother packed and unpacked her hands.
We will leave when the rain stops, they said.
The rain in this country is so unkind.

The time came when they could no longer return.
My father sat in his remote corner of silence,
my mother leant into lamplight and threaded sighs.
We will leave when the rain stops, she said,
hummed intricate tunes, sewed invisible tears.


~ Nora Nadjarian

Friday, July 11, 2014

Michael Minassian: EYES ON FIRE


With what burning eyes
do I see the past

the black ash
that eats the edges
of the photographs,

the white ash
that covers my eyelids?

With what burning throat
do I recite the names
no one alive remembers,

names I have reduced to titles,
events, and relationships:

great-grandmother,
brother who drowned in Lake Van,
grandfather’s first wife and son?

with what burning ears
do I hear the wind
traveling from the past;

the sound reaching my brain
with a series of sharp
cracks and scratches,

like old 78 rpm recordings;
the labels written in English
and Armenian –

one language bleeding
into the other,
as the record begins to spin

and I hear the music:

                        duduk, oud, my own voice?


Michael Minassian lives in South Florida. His poems have appeared recently in such journals as Aurorean, Iodine Poetry Journal, Poet Lore, Main Street Rag, and The Meadow. He is also the writer/producer of the podcast series  Eye On Literature available on iTunes. A chapbook of his poems entitled The Arboriculturist was published in 2010 by Amsterdam Press.

Saturday, July 05, 2014

ՆԻԿՈՂՈՍ ՍԱՐԱՖԵԱՆ: ԱՊՐԻ

Խա՛նդ տանք, պատրա՜նք տանք ազգին` որ ապրի,
Այս յուսաբեկիչ պատրանքներն ի վեր,
Ապրի: Մենք խորհինք այդ տուրքին բարի,
Ատո՛ր միմիայն, մնացեալն է ըստուեր:

Մոռնանք մեր միտքերն` որ կը յուզեն մեզ.
Լըքե՛նք հոգեկան բաւիղները բարդ,
Ըլլանք պարզ` մեր պարզ ժողովուրդին պէս,
Եւ ո՛չ թէ լարի վրայ ճախրող գերմարդ:

Կ՛անցնի՜նք օր մը մենք,- կ՛ապրի ազգը մեր:
Գոյութիւնն իր` միակ իմաստն է կեանքին:
Ըլլանք գոյութեան բեղմնաւոր սերմեր:

Կը հիննան, կ՛անցնի՜ն մեր մտքերն անգին,
Հաւատքնե՛րը մեր… Տանք տուրքը բարի,
Խա՛նդ տանք, պատրա՜նք տանք ազգին` որ ապրի:


Friday, July 04, 2014

Վահագն Դավթյան: Սիրտս


Մի նուրբ ձնծաղիկ հողից նոր ելած`
Արցունքի մի շիթ թերթերի մեջ թաց,
Մի ծիծեռնակի սրաթև սլացք,
Ինչ-որ աղջկա քնքուշ մի հայացք,

Արևի մի շող բեկբեկուն ու տաք,
Ու թրթռում ես, սի՛րտ իմ, կրծքիս տակ…
Ի՞նչ ես դու հիշում,չգիտեմ բայց ես
Շնորհապարտ եմ. սիրտ իմ, քեզ այնպես,
Որ դու կարող ես այդպես թրթռալ
Եվ որ խենթացած կարող ես դու լալ,
Մի նուրբ ձնծաղկից, մի բեկոր հուշից,
Դաշտերին իջած կապույտ մշուշից,
Գարնան հալոցքից, հավքի սլացքից,
Ինչ-որ աղջկա քնքուշ հայացքից:

Thursday, July 03, 2014

ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ: [Ասում են հին վերքն...]

Ասում են հին վերքն հաճախ է ցավում,
Երբ եղանակը ամպոտ է ու վատ...
Բայց գարունն այսօր այնքան արևում,
Փռում է լույսի հրճվանքն անարատ:

Ծիծառներն այնպես հարբա՜ծ են թևում,
Այնպե՜ս է շիկնել ծաղկած դեղձենին,
Ու ես չգիտեմ ինչո՞ւ է նվում
Սիրտն իմ, որի մեջ բեկոր կա մի հին:

...Ե՞րբ է գարունն այս դառնալու ամառ,
Որ խաղաղ զարկի սիրտն իմ խենթացած,
Վա՜տ եղանակ է սա սրտի համար,
Որ հին բեկոր կա սիրուց մնացած:


THEY SAY THE OLD WOUND…
 
They say the old wound very often aches
When the weather is cloudy and inclement…
Yet springtime today, so full of sun’s rays,
Spreads the delight of spotless sunlight.
 
The swallows soar in such intoxicated bliss,
The flowering peach tree is blushing pink
And I wonder why something is amiss,
Embedded in my heart like a shard’s sting.
 
…When is this spring to turn to summer,
To turn the lunacy in my heart to repose?
For many a heart, this season is harbinger
Of an old shard’s pain, so remote, so close.
 
………………………….Vahagn Davtyan
Translated by Tatul Sonentz