Raffi Wartanian: Portrait of a Capgras

I don’t know how to write about schizophrenia
So I’ll write about my brother

I don’t know how to write about my brother
So I’ll write about schizophrenia

During a Capgras delusion
I’m a CIA agent wearing a costume to mimic myself
And with a voice modulator amplifying my vocal cords,
I give the aura of a self that I am not

My brother informs me that I’m in on it
    That I am it
        It being the project
            The project being the nightmare
                The nightmare being being
                    Being like this

I don’t know how to dream anymore
So I’ll write about the nightmare inside which I’m trapped

The nightmare goes: Boil water → Grab tongs → Clutch device → Dip into boiling water
→ Place on cutting board → Hoist hammer → Swing

The nightmare continues: Mute voices you hear → Hidden shadows you see
→ The chip implanted into your brain → I cannot save you → You remind me I’m human

I send you a poem about the name you erase, and you won’t read it
I shared Esmé Wang’s book, and you said you might get around to it

I can’t read you anymore because I glued you to a pedestal so tall
That looking up at it made my neck snap

Head hung on a thread of veins
Empty eye sockets spitting optic nerves that tether my retina
To the only view remaining of the pedestal’s underside

Meditate twice a day      Medicate twice a day
Hope for survival           Survival is victory

            Maybe we’re all just trying to survive

Schizophrenia      is      your shadow

I don’t know how to write about your shadow
        So I’ll bask in your light

Published in Poets.org. Used with the permission of the author.

Raffi Wartanian: ERASURE: George W Bush Address on Signing the USA Patriot Act

Good white terrorism.
With my signature, this danger.
I commend hard nights and weekends.

I want to thank the Vice.
I want to thank terrorism.
I want to thank the FBI and CIA for waging an incredibly important war.

I want a threat like no other.
We’ve seen the enemy our country is.
I want positive exposures.

Since the 11th of September, our intelligence and law enforcement agencies have been relentless horrors. Horrors.
Custom secret: our terrorists will help law enforcement identify, dismantle, disrupt, punish – we’re changing culture.

The number one priority is surveillance of all communications.
Investigations investigate anyone making it easier to lengthen prison sentences.

This bill upholds and respects the civil liberties guaranteed by our atrocities.
The war branches of our government are united.

It is now my honor to sign into law the USA Patriot Act of 2001.


Copyright © 2025 by Raffi Joe Wartanian. Published in America’s Future (Washington Writers’ Publishing House, 2025). Reprinted by permission of the poet.

Sylvie L. Merian: METZMAMA

 

I photographed my grandmother's hands
once.
Folded as if in prayer.
Wrinkled, aged, still beautiful
Holding within them
the secrets of a lifetime
Yet honest enough to express her pain
Gone now forever...

But the photograph remains
and
Softly reveals those mysteries
To those willing
to read
And accept silently its message.

This poem appeared in Ararat Quarterly's Summer 1982 issue.

METZMAMA

Par Sylvie L. MERIAN

J'ai photographié les mains de ma grand-mère
un jour
Jointes comme pour la prière
Ridées, âgées, toujours belles
Retenant entre elles
les secrets d'une vie entière
Pourtant assez honnêtes pour exprimer sa douleur
Disparue à jamais ...
Mais la photo reste
et
Doucement révèle certains mystères
A ceux qui veulent
lire
Et accepter silencieusement son message.


Translated by Simone J. Merian in 1982

Raffi Wartanian: How To Orchestrate A Genocide

Tweak laws
Stratify identity
Threaten activists
Silence dissent
Round up the poets
Punish opposition
Blame the victims
Appropriate their oppression
Sing of your righteousness

Say it with the right accent
So that it sounds acceptable

Do it in a suit and tie
So that it looks professional

Kill them in the dead of night
So that it seems accidental

Give the weeping mother a care package
To appear sentimental

Tell us it was a mistake
To fan the flames of an inferno

Hate with such ferocity
That it could feel like love



Copyright © 2025 by Raffi Joe Wartanian. Published in Altadena Poetry Review. Reprinted by permission of the poet.

Զոհական։ ԼՈՒՍԱՒՈՐՋԻ ԿԱՆԹԵՂԸ

Սուտակներու, սադերու շամանդաղին մէջ անքոյթ,

Երբ  ամէն  ինչ կը ննջէ գրկած երագ ու խորհուրդ,

Երբ  լիճ, անտառ՝ լըռակեա՜ց, լոյս եւ ստուեր կր մարեն,

Դուն կը քթթիս, շոդակա՜թ , կապոյտներու կամարէն։

Աստուած կախեց զերդ լապտեր քեգ գմբէթէն կապտաւուն.

Ու  Առասպելն  ոսկեղնիկ հայ հանճարին,  հայ  հոգւոյն,

«Լուսաւորչի Կանթեղ»ո՜վ մըկրտեց քեզ խանդագին.

Եւ  հաւատաց, եւ ցանկա՜ց՝  որ երբ աստղերն աղօտին,

Ըմբերանին Բանն ու Երգ, տըժգունի  Յոյսն արնաքամ, 

Եղծին քանդակ, մագաղաթ եւ փեռեկտի Խաչն անգամ,

Դուն երեւիս, դուն նայիս հայ սարերու կատարին,

Դուն առկայծիս, դուն քթթիս հայ  սրտերու խաւարին…։

Եւ որպէսզի դուն ըլլաս եւ ընես մեզ մշտակեաց, 

Գծելով կայքդ ու պարոյկ՝  տեառնադիրն Արագած,

Լուսաւորիչն անդոհին մէջ միշտ բարի,  միշտ արթուն

Ամէն գիշեր հոն մօտի՜կ , ամէն գիշեր հոն հեռո՜ւն,

Արտասուքն իր իւղի տեղ կը կայլակէ լուռ, դողդոջ,

Եւ   մայրն ինչպէս կաթին հետ կը քամէ սիրտն իր ամբոդջ,

Կուտա՜յ, շի՜թ շի՜թ, էութեան իր հոսանուտն՝ հալած լոյս,

Խորհրդանիշ  գորովին,  գոհաբերմանն առ Յիսուս,

Որ հոգիներն առկայծեց, դարեր աոաջ մըթագին.

Եւ վըրայէն դարերուն, ժամանակէն ալ անդին. 

Բացաւ ուղի, հորիզոն, տուաւ ծնծղայ, ալելու, 

Հաւատքն յաւէտ հաւտալու եւ Յոյսն ընդմիշտ յուսալու…։

Անմեղ մանուկ երրեմն  Ես՝  պարուրեցիր  իմ աչքեր. 

Բեւեռներու, մոյթերու տարփոտ տըղայ՝ զիս տարիր 

Ոլորտներուն մըտածման, այժմ  երբ  շուքին  լուսայեռ, 

Մըթաշառայլ խորհուրդի հմայքիդ եմ ծնրադիր,

Կը ներխուժես աղջերուն յոգնաըսպառ. իմ  հոգւոյն

Երեսակներ կը բանաս, կուտաս անոր ձեւ ու գոյն.

Կը դընես հոն կայծդ անշէջ եւ զայն ահա քաշելով 

Գիշերներու մըոայլէն,  նոճիներէն մահախռով,

 

Կը տանիս վե՜ր՝ ամպերէն, կատարներուն սպիտակ 

Ուր չ՚արտասուեր բանաստեղծն երազն իր՝  գէջ լուսնին  տակ. 

Կը տանիս վե՜ր՝ աստղերէն, կը բեւեռես անհունին՝ 

Արեւներով մշտավաո ուր չի մսիր ցուրտ հոգին…

Լուսաւորչին Նայիրեան կանթեղն ընդ միշտ  լուսավառ, 

Դուն լոյսն Յոյսին,  Հաւատքին, դուն ամոքիչ փրկարար, 

Շաղո՜վ, շողո՜վ ողողէ՛ փակ ճամբաներն համօրէն, 

Հագուեցուր մերկն հոգիով, մերկացուր մեղքն իր խորխէն։

Կը սընանիս արցունքով՝  գիտես ի՜նչ է լացն որբին, 

Կը ծռիս խոր վիհերուն՝  գիտես ի՜նչ է մութ հոգին, 

Լուսաւորէ ինչպէս իմ՝ իղձերն ամէն , ամէնուն.

Տուր անհունին բիւր սիրտեր եւ սիրտերուն բիւր անհուն…

 

Գոհար ժըպիտ, արծաթ շիթ, դուն մթութեան աչքն անփակ,

Անկշռելի կշռոյթին եւ կշիռին անքանակ,

էախրնդիր մեկնութեան եւ էութեան անմեկին

Դու լուսեղ մ՛էկ կէտն ու փաստ՝  մեր հոգիին, մեր մտքին.

Վե՝ր տար ինձ հետ իմ ագգն ալ , վե՜ր , ազգիս հետ ազգերն ալ

Մարդիկն ամէն, մոլորեալ մոլորակին այս մըռայլ, 

Բա՚ց ամէնո՜ւն, ամէնո՜ւն, ոսկեծըղի դուռն արծաթ 

Խաղաղութեան երկնային՝  Աստուածներուն գթառատ

Զոհական "Ճրագալոյց"

Alexander Bilzerian: Impasto

The trees have taken sides—
left bank, right bank,
leaning into silences
that will outlast us.

The road goes
toward that salmon-copper slit
where the sky shows
it has been wrong about something
it will not name.

◊

My father drove toward dying
the way you can see where Kansas ends
an hour before you reach it.

I was in the car.
        I was the car.
            I was the distance opening
                between us,
                    no matter the speed.

◊
    
She painted this with a knife.
I need it to be a knife—
the whole arm behind it,
shoulder torquing into the stroke
the way you throw your weight
into a goodbye
that won’t stay said.

The paint is thick enough to dig in
and find another sky beneath,
older,
just as unconvinced.

◊

I keep looking for the figure,
the walker, the witness.
No one.

The painting will outlive
me standing here, wanting it
to show me his car
cresting the last visible hill,
to show me the window
still partway down,
to show me his hand
lifting once
from the wheel.

◊

It shows me a road.

It shows me where the road
runs out of light—
not all at once,
but by degrees
you keep mistaking
for almost.

—Published in Rattle’s Ekphrastic Challenge, January 2026, and selected as the Artist’s Choice.

Luisa Muradyan: Paris

Sitting in the cafeteria at Costco, I break apart
my croissant slowly. In this rare moment
I am alone and imagine I am at a cafe
where the Eiffel Tower does the magical
thing that the Eiffel Tower always does
in movies about carefree love and wine
and fromage, where the characters might be
clumsy but in an endearing way and everyone
is hot in an objective way but I am
in my sweatpants and haven’t showered in
days and I am not there for perfume but
for the family-sized package of children’s Motrin
and you are back home ladling soup
and firing up the thermometer that blazes
red, which is an indication of desire and yes
there is a river of puke in the hallway that rivals
the canals and yes the snot on our toddler’s face
has crystallized like the rim of a crème brûlée
but I still want you to meet me at the Champs-Élysées
and tuck a flower into my hair despite the fact that it
has been in a ponytail for weeks. Let us ride
down this street together for just a little
while longer, and remark about how the air smells
like freshly baked bread and when I get home
we can open this box of croissants and pretend
that the hallway covered in crayons
is a new exhibition at the Louvre and the stack
of dishes resembles the Arc de Triomphe
because one day we will go to Paris and stand
inside of Notre Dame and be amazed at how
much a toy car that is left on a prayer bench
reminds us of home, our own cathedral
that we built brick by metaphorical
brick alongside our untrained artists who know
nothing of Monet but everything about the color of
the sunset on the Seine that in this light
looks exactly like the orange cold
medicine in this plastic cup
that you hold in your hand.


—from Rattle #90, Winter 2025

2025 Rattle Poetry Prize Finalist

 

 

 

Alan Semerdjian: THE CLEANSING

Above the black serpentine line, the hawks
begin to circle and talk of peace.

Above the broken backs of mothers, no one
can see the angles and hesitations,

only the clean sweep of idea, like wind
coming down from a distant mountain .

Someone threw a limb across the garden
a long time ago, drew up new maps

for the body, which was never not whole,
not even in the darkness, echoes, marches.

Now two hands squeeze together the ghost
town. It is not the predators we fear

as we leave memory and land in another kind
of again. It’s the rewrite of history, the birds

who stand around and watch each other,
quiet in the trees, as if the tear of talons

made no noise, as if the minds of sinister
architects did not dream of new homes.

This poem was published in the Summer 2024 issue of MIZNA

Alan Semerdjian: HAJEES for Artsakh

For the part of me I cannot name.
For the willing to remain unbroken

like a bridge to across the world.
For the almost hal, the openings

in my mother’s breath when heart
races into unfolding new territory.

Hal chuneem, she would say. I have
no—what was it? Strength? Soul?

For the sound of the word uttered
makes the air softer, land holier.

For the imprints that never vanish.
For all that does and never returns.

For the silences that can please
like a parachute led down the sky

and the silences that bleed rivers
turning history’s forgotten pages.

For in every direction, a hundred
nights without light or warmth.

For on every map the confusion,
each home an orphanage of huddles.

There is an arm broken and torn
off the torso and flung next door.

Please, understand, it means no
harm. It just wants to bury itself

and become the garden you and I
can only tend together. Please,

for the road upon which we live,
for the part of us that is still alive.

This poem was published in the Summer 2024 issue of MIZNA

Poetry competition and publication opportunity (Deadline is June 1 2026)

 

We mourn the death of Dr. Ikna Sariaslan, a frequent contributor to APP

 Dr. Sariaslan would send a poem every Christmas to the Armenian Poetry Project. 

Our sincere condolences to his family. 

Below is an article and poem shared by Dr. Sarkis Adam. 

ՊՈԼՍԱՀԱՅ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԵԱՆ ՀՍԿԱՅ ՋՆԱՐ ՄԸ ԵՒՍ ԻՆԿԱՒ։

Ոչ եւս է , Պոլսահայ նորարար բանաստեղծութեան վերջին ներկայացուցիչ Բժիշկ-Բանաստեղծ Իգնա Սարըասլան ․

ՎՇՏԱԿՑՈՒԹԻՒՆ

Սիրտի խոր ցաւով վերահասու եղայ, Պոլսահայ գաղութի բազմաշատ, եռանդուն , հայ մշակոյթի մշակ, վաստակաւոր ու հանրածանօթ բժիշկ-բանաստեղծ, սիրելի բարեկամս Տոքթ. Իգնա Սարըասլանի մահուան գոյժը.

Բժիշկ -բանաստեղծ Իգնա Սարըասլան ,Պոլսահայ նորարար բանաստեղծութեան վերջին ներկայացուիչներէն մէկն էր, իր գեղեցիկ հայերէնով ստեղծագործաց բանաստեղծութիւնները, որոնք մեր գրականութեան պայծառ գոյնը կը փայլեցնէն։
Բանաստեղծութիւնները թարգմանուած են տարբեր լեզուներով։
Ունի գրական–հրապարակագրական վաստակ, նաեւ թարգմանութիւններ։ Գրական-գեղարուեստական ուսումնասիրութիւններով, վերլուծումներով, բանասիրական բնոյթի ուսումնասիրութիւններով աշխատակցած է Պոլսահայ մամլոյ հետ։ Իր բազում աշխատութիւններ մին ալ «Սրբուհի Տիւսաբի Հետքերուն Վրայ», վերնագրեալ ուսումնասիրութիւնն է, որը հրատարակուած է «Մարմարա» օրաթերթի մէջ , 2006 թուականին ։

Առաջին եւ միակ հայագիր հեղինակն է, որ ընտրուած է Թուրքիոյ գրողներու միութեան անդամ, ինչպէս եւ Համաշխարհային « ԲԷՆ» Գրողներու Միութեան անդամ է:
Բժիշկ-բանաստեղծ Իգնա Սարըասլանի Պոլսահայ բանաստեղծութեան պատմութեան էջերու մէջ նորանոր հորիզոններ բացած է։
Եկեք , իր «Մենք Յաւերժութեան Ծառը Եղանք» բանաստեղծութիւնով անգամ մը եւս վերիշենք անոր անմոռանալի վաստակը ։

Իգնա Սարըասլան - Մենք Յաւերժութեաբ Ծառը եղանք

Տառապանքներ - հալածանքներ - մահեր տեսանք
պատառ մը հացի սիրոյն
պուտ մը երջանկութեան համար պայքարեցանք
կարօտներ - առանձնութիւններ
սէրեր - անքուն գիշերներ
յուսախաբութիւններ տեսանք
դարերու հոսանքն ի վեր
դարերու հոսանքն ի վար նաւարկեցինք
փոթորիկները մեզ ճզմեցին ու անցան
պատերազմներ
նահատակներ
մարտիրոսներ տեսանք
ցուրտ հողը մեր տաք արցունքով թրջեցինք
արհաւիրք
կեղեքում
հեծկլտուք - թախիծ տեսանք
սեպ լեռներն ի վեր մագլցեցանք
մեր ապաւինած ժայռերը փուլ եկան
արիւնլուայ գլորեցանք
քաջասիրտ ռազմիկը - նազելաշուք Թամարը տեսանք
թմբուկին ձայնով գինովցանք
սրինգին շունչով վերացանք
խոցեր - կոծեր - բոցեր տեսանք
այրեցանք - փիւնիկ եղանք - վերակենդանացանք
արեւ եղանք -
մայրամուտին կարծեցին թէ մեռանք
արշալոյսով դարձեալ ծագեցանք
հնամենի վանք մը եղանք
ձիւնին տակ կորսուեցանք
ձիւնհալին դարձեալ ցոլացինք
անմահ երգ մը եղանք
կռունկի նման
ճախրեցինք հորիզոնԷ հորիզոն
մշտադալար ծառ մը եղանք
սրտին մէջ երկրագունտին
մեր արմատները մխրճեցինք
եւ աշխարհի չորս ծագերուն
ծիածանի եօթը գոյներով
ծաղկեցանք երակ - երակ
մենք յաւերժութեան ծառը եղանք
29.8.1979

Խոր սրտաբեկութեամբ կը վշտակցիմ հանգուցեալի համայն ընտանեկան պարագաներուն հետ.
Ամէնակալ Տէրը,հանգուցեալին հոգին իր երկնային լուսաւոր օդեաններուն արժանի ընէ, իսկ ընտանեկան պարագաներուն ալ հոգւոյն սրբոյ մխիթարութիւն պարգաեւէ.
Աստուած հոգին լուսաւորէ.
Յիշատակն արդարոց , Օրհնութեամբ Եղիցի եւ Վաստակն ապրողաց օրհնեալ եղեցի Ամէն:

Տօքթ.Սարգիս Ատամ
Գերմանիա

Quarter Tone Poets workshop in New York City

 

Հովհաննես Թումանյան: ՔԱՋ ԿԻՎԻՎԸ

Ճախիններում, գետին մոտիկ,
Գեղափետուր ու խատուտիկ,
Բարձրասըրունք, ցըցունազարդ
Ո՞վ է ճեմում սեգ ու հպարտ, -
Կի՜-վի՛վ, Կի՜-վի՛վ...

Գեղափետուր ու խատուտիկ
Քաջ Կիվիվն է գետին մոտիկ,
Իր զինվորներն արթուն չորս դին–
Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Լագլագի դեմ արշավեցին։
Թևին արավ Լագլագն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Ճահճի միջին, առվի եզրին
Մի հատ ոտիս կանգնած էսպես՝
Քաջ Կիվիվի ջըրվորն եմ ես» ։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Ագռավի դեմ արշավեցին։
Թևին արավ Ագռավն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրին իմ ձագերին.
Ծառի ծերին, սարին, քարին -
Սևեր հագած ծընած օրես
Քաջ Կիվիվի երեցն եմ ես» ։


Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Սագի վըրա արշավեցին։
Թևին արավ Սագը ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Տիղմի միջին ու մարգերին
Օրոր-շորոր, խոնարհ ու հեզ,
Քաջ Կիվիվի տընտեսն եմ ես» ։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Կըռունկի դեմ արշավեցին.
Թևին արավ Կըռունկն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Ամեն աշխարհ, որ աշխարհին
Գարունը գա՝ բանա հանդես -
Քաջ Կիվիվի աշուղն եմ ես» ։

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ: ՈՐԲ ՕՐԵՐ ԲՈՐԲ ՏՈՂԵՐ

Ռ. Հատտէճեանի կարօտով

Քանի կաղանդ ապրեցանք

Քանի կաղանդ - դառն ու ոգեւոր

«Առաստաղ»ին տակ

Կամ «Առաստաղին Միւս Կողմը»

Մոմերու նման պլպլացող յոյսերով

Լուսազարդեցինք պճնուած տօնածառը

Եղեւինին ճիւղերուն կախեցինք

Մեր անաւարտ զրոյցները

Քու լուսայորդ տաղանդդ - ձիրքերդ ու «Վաստակ»դ

Քու յաւերժական լաւատեսութիւնդ

Հազարումէկ խոչընդոտը յաղթահարող կորովդ

«Օրագրիդ Տասնըհինգ Էջեր»ուն քով ամանորեայ «Հաշուեփակ»դ

Բազմագոյն «Յուշատետր»երդ

Միշտ անթերին պահանջող բծախնդրութիւնդ

Եւ քու յուզիչ բացակայութիւնդ

Վերջապէս

Անդրադարձանք թէ ամանորը «Բառասխալ» մըն էր

«Մարդոց Մեծութեան եւ Խեղճութեան Մասին»

Տասնեակներով կաղանդի քերթուածներուս մէջ

Այս առաջինն է որ

Դուն պիտի չկարենաս կարդալ

Որբ օրերու այս բորբ տողերը

Մինչ ես անճար

Ի զուր պիտի սպասեմ քու տպաւորութեանդ

Անվերադարձ օրերը որքան առանձին են հիմա

Եւ Թարապիոյ ծովափը որքան ամայի

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Դեկտեմբեր 2025