Alan Semerdjian: THE CLEANSING

Above the black serpentine line, the hawks
begin to circle and talk of peace.

Above the broken backs of mothers, no one
can see the angles and hesitations,

only the clean sweep of idea, like wind
coming down from a distant mountain .

Someone threw a limb across the garden
a long time ago, drew up new maps

for the body, which was never not whole,
not even in the darkness, echoes, marches.

Now two hands squeeze together the ghost
town. It is not the predators we fear

as we leave memory and land in another kind
of again. It’s the rewrite of history, the birds

who stand around and watch each other,
quiet in the trees, as if the tear of talons

made no noise, as if the minds of sinister
architects did not dream of new homes.

This poem was published in the Summer 2024 issue of MIZNA

Alan Semerdjian: HAJEES for Artsakh

For the part of me I cannot name.
For the willing to remain unbroken

like a bridge to across the world.
For the almost hal, the openings

in my mother’s breath when heart
races into unfolding new territory.

Hal chuneem, she would say. I have
no—what was it? Strength? Soul?

For the sound of the word uttered
makes the air softer, land holier.

For the imprints that never vanish.
For all that does and never returns.

For the silences that can please
like a parachute led down the sky

and the silences that bleed rivers
turning history’s forgotten pages.

For in every direction, a hundred
nights without light or warmth.

For on every map the confusion,
each home an orphanage of huddles.

There is an arm broken and torn
off the torso and flung next door.

Please, understand, it means no
harm. It just wants to bury itself

and become the garden you and I
can only tend together. Please,

for the road upon which we live,
for the part of us that is still alive.

This poem was published in the Summer 2024 issue of MIZNA

Poetry competition and publication opportunity (Deadline is June 1 2026)

 

We mourn the death of Dr. Ikna Sariaslan, a frequent contributor to APP

 Dr. Sariaslan would send a poem every Christmas to the Armenian Poetry Project. 

Our sincere condolences to his family. 

Below is an article and poem shared by Dr. Sarkis Adam. 

ՊՈԼՍԱՀԱՅ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԵԱՆ ՀՍԿԱՅ ՋՆԱՐ ՄԸ ԵՒՍ ԻՆԿԱՒ։

Ոչ եւս է , Պոլսահայ նորարար բանաստեղծութեան վերջին ներկայացուցիչ Բժիշկ-Բանաստեղծ Իգնա Սարըասլան ․

ՎՇՏԱԿՑՈՒԹԻՒՆ

Սիրտի խոր ցաւով վերահասու եղայ, Պոլսահայ գաղութի բազմաշատ, եռանդուն , հայ մշակոյթի մշակ, վաստակաւոր ու հանրածանօթ բժիշկ-բանաստեղծ, սիրելի բարեկամս Տոքթ. Իգնա Սարըասլանի մահուան գոյժը.

Բժիշկ -բանաստեղծ Իգնա Սարըասլան ,Պոլսահայ նորարար բանաստեղծութեան վերջին ներկայացուիչներէն մէկն էր, իր գեղեցիկ հայերէնով ստեղծագործաց բանաստեղծութիւնները, որոնք մեր գրականութեան պայծառ գոյնը կը փայլեցնէն։
Բանաստեղծութիւնները թարգմանուած են տարբեր լեզուներով։
Ունի գրական–հրապարակագրական վաստակ, նաեւ թարգմանութիւններ։ Գրական-գեղարուեստական ուսումնասիրութիւններով, վերլուծումներով, բանասիրական բնոյթի ուսումնասիրութիւններով աշխատակցած է Պոլսահայ մամլոյ հետ։ Իր բազում աշխատութիւններ մին ալ «Սրբուհի Տիւսաբի Հետքերուն Վրայ», վերնագրեալ ուսումնասիրութիւնն է, որը հրատարակուած է «Մարմարա» օրաթերթի մէջ , 2006 թուականին ։

Առաջին եւ միակ հայագիր հեղինակն է, որ ընտրուած է Թուրքիոյ գրողներու միութեան անդամ, ինչպէս եւ Համաշխարհային « ԲԷՆ» Գրողներու Միութեան անդամ է:
Բժիշկ-բանաստեղծ Իգնա Սարըասլանի Պոլսահայ բանաստեղծութեան պատմութեան էջերու մէջ նորանոր հորիզոններ բացած է։
Եկեք , իր «Մենք Յաւերժութեան Ծառը Եղանք» բանաստեղծութիւնով անգամ մը եւս վերիշենք անոր անմոռանալի վաստակը ։

Իգնա Սարըասլան - Մենք Յաւերժութեաբ Ծառը եղանք

Տառապանքներ - հալածանքներ - մահեր տեսանք
պատառ մը հացի սիրոյն
պուտ մը երջանկութեան համար պայքարեցանք
կարօտներ - առանձնութիւններ
սէրեր - անքուն գիշերներ
յուսախաբութիւններ տեսանք
դարերու հոսանքն ի վեր
դարերու հոսանքն ի վար նաւարկեցինք
փոթորիկները մեզ ճզմեցին ու անցան
պատերազմներ
նահատակներ
մարտիրոսներ տեսանք
ցուրտ հողը մեր տաք արցունքով թրջեցինք
արհաւիրք
կեղեքում
հեծկլտուք - թախիծ տեսանք
սեպ լեռներն ի վեր մագլցեցանք
մեր ապաւինած ժայռերը փուլ եկան
արիւնլուայ գլորեցանք
քաջասիրտ ռազմիկը - նազելաշուք Թամարը տեսանք
թմբուկին ձայնով գինովցանք
սրինգին շունչով վերացանք
խոցեր - կոծեր - բոցեր տեսանք
այրեցանք - փիւնիկ եղանք - վերակենդանացանք
արեւ եղանք -
մայրամուտին կարծեցին թէ մեռանք
արշալոյսով դարձեալ ծագեցանք
հնամենի վանք մը եղանք
ձիւնին տակ կորսուեցանք
ձիւնհալին դարձեալ ցոլացինք
անմահ երգ մը եղանք
կռունկի նման
ճախրեցինք հորիզոնԷ հորիզոն
մշտադալար ծառ մը եղանք
սրտին մէջ երկրագունտին
մեր արմատները մխրճեցինք
եւ աշխարհի չորս ծագերուն
ծիածանի եօթը գոյներով
ծաղկեցանք երակ - երակ
մենք յաւերժութեան ծառը եղանք
29.8.1979

Խոր սրտաբեկութեամբ կը վշտակցիմ հանգուցեալի համայն ընտանեկան պարագաներուն հետ.
Ամէնակալ Տէրը,հանգուցեալին հոգին իր երկնային լուսաւոր օդեաններուն արժանի ընէ, իսկ ընտանեկան պարագաներուն ալ հոգւոյն սրբոյ մխիթարութիւն պարգաեւէ.
Աստուած հոգին լուսաւորէ.
Յիշատակն արդարոց , Օրհնութեամբ Եղիցի եւ Վաստակն ապրողաց օրհնեալ եղեցի Ամէն:

Տօքթ.Սարգիս Ատամ
Գերմանիա

Quarter Tone Poets workshop in New York City

 

Հովհաննես Թումանյան: ՔԱՋ ԿԻՎԻՎԸ

Ճախիններում, գետին մոտիկ,
Գեղափետուր ու խատուտիկ,
Բարձրասըրունք, ցըցունազարդ
Ո՞վ է ճեմում սեգ ու հպարտ, -
Կի՜-վի՛վ, Կի՜-վի՛վ...

Գեղափետուր ու խատուտիկ
Քաջ Կիվիվն է գետին մոտիկ,
Իր զինվորներն արթուն չորս դին–
Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Լագլագի դեմ արշավեցին։
Թևին արավ Լագլագն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Ճահճի միջին, առվի եզրին
Մի հատ ոտիս կանգնած էսպես՝
Քաջ Կիվիվի ջըրվորն եմ ես» ։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Ագռավի դեմ արշավեցին։
Թևին արավ Ագռավն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրին իմ ձագերին.
Ծառի ծերին, սարին, քարին -
Սևեր հագած ծընած օրես
Քաջ Կիվիվի երեցն եմ ես» ։


Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Սագի վըրա արշավեցին։
Թևին արավ Սագը ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Տիղմի միջին ու մարգերին
Օրոր-շորոր, խոնարհ ու հեզ,
Քաջ Կիվիվի տընտեսն եմ ես» ։

Ուրուրն ու բուն, բազեն ու ցին
Կըռունկի դեմ արշավեցին.
Թևին արավ Կըռունկն ահից.
«Ամա՛ն, ասավ, մի՜ դիպչեք ինձ,
Ինձ ու մանրիկ իմ ձագերին.
Ամեն աշխարհ, որ աշխարհին
Գարունը գա՝ բանա հանդես -
Քաջ Կիվիվի աշուղն եմ ես» ։

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ: ՈՐԲ ՕՐԵՐ ԲՈՐԲ ՏՈՂԵՐ

Ռ. Հատտէճեանի կարօտով

Քանի կաղանդ ապրեցանք

Քանի կաղանդ - դառն ու ոգեւոր

«Առաստաղ»ին տակ

Կամ «Առաստաղին Միւս Կողմը»

Մոմերու նման պլպլացող յոյսերով

Լուսազարդեցինք պճնուած տօնածառը

Եղեւինին ճիւղերուն կախեցինք

Մեր անաւարտ զրոյցները

Քու լուսայորդ տաղանդդ - ձիրքերդ ու «Վաստակ»դ

Քու յաւերժական լաւատեսութիւնդ

Հազարումէկ խոչընդոտը յաղթահարող կորովդ

«Օրագրիդ Տասնըհինգ Էջեր»ուն քով ամանորեայ «Հաշուեփակ»դ

Բազմագոյն «Յուշատետր»երդ

Միշտ անթերին պահանջող բծախնդրութիւնդ

Եւ քու յուզիչ բացակայութիւնդ

Վերջապէս

Անդրադարձանք թէ ամանորը «Բառասխալ» մըն էր

«Մարդոց Մեծութեան եւ Խեղճութեան Մասին»

Տասնեակներով կաղանդի քերթուածներուս մէջ

Այս առաջինն է որ

Դուն պիտի չկարենաս կարդալ

Որբ օրերու այս բորբ տողերը

Մինչ ես անճար

Ի զուր պիտի սպասեմ քու տպաւորութեանդ

Անվերադարձ օրերը որքան առանձին են հիմա

Եւ Թարապիոյ ծովափը որքան ամայի

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Դեկտեմբեր 2025