Friday, February 14, 2014

Սոնիա Թաշճեան։ Ձիւն



Յուշիկ, բայց տիրական,
Անյետաձգելի ու անկանխատեսելի,
Իջի'ր օրերիս միապաղաղութեան վրայ
Ու մաքրի'ր ինձ, Ձիւն:

Մաքրի'ր ինձ պարուրող խաւարից,
Սրբի'ր ու ջնջի'ր կեղծն ու սուտը,
Եւ եղիցի~ լույս, Ձիւն:

Թո'ղ սառչեն ու  կորչեն
Վախերն իմ մանկութեան.
Թո'ղ հալչեն ու անէանան,
Յիշողութիւններս տխուր.
Թո' ղ իւրաքանչիւր փաթիլ
Ծնեն քո անաղարտութիւնը, Ձիւն :

Փափուկ ինչպէս սէրը,
Պուճուր, բայց յախուռն,
Սպիտակ հանց արև,
Անմնացորդ ու իրաւ,
Անչափելի հաւասար,
Ձիւն, յեղափոխի'ր ինձ:

Ջերմացրու' հոգիս քո բարութեամբ,
Վարակի'ր քո խաղաղութեամբ,
Հաղորդի'ր տիեզերականութիւնը քո
Ծիրից այս ու այն կողմ,
Դառնամ ինքս Ձիւն:

11-01-2014

Thursday, February 13, 2014

ԻԳՆԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ: ՄԱՅՐԱՄՈՒՏԻՆ ԹՈՏՈՐԻ

(Հատուածներ)


Այս շաբաթ մայրամուտին
Թոտորիի ճաշարանին մէջ պիտի հաւաքուինք

Այս շաբաթ մայրամուտին
Գալամըշ – Թոտորիի ճաշարանին
Հսկայ սօսիներուն շուքին տակ
Պատմութեան էջերը – դարերու շերտերը
Քով քովի պիտի բերենք
Եւ մոռացումի անջրդի հողերը մենք
Վերյիշումի բաժակներով պիտի ողողենք

Այս շաբաթ մայրամուտին
Մենք Թոտորիի ճաշարանը պիտի հաւաքուինք
Դուք ալ հրամեցէք – եթէ արգելք մը չունիք

Թոտորին – մանչը Սթավրոն – փեսան Ֆիլիփը
Այս շաբաթ վերջալոյսին
Փառաւոր ճաշասեղան մը պիտի սարքեն
Այոս Եոանիս Խրիսոսթոմոս եկեղեցւոյ պարտէզին մէջ
Երկաթեայ զանգակատան կից – ծառերուն տակ
Ճիշդ լուսաղբիւրին քով Այոս Եոանիս Բրոտրոմոսի
Թոտորին – գիրուկ եւ ճաղատ –
Մանչը Սթավրոն եւ փեսան Ֆիլիփը
Հոյակապ ճաշասեղան մը պիտի սարքեն մեզի

Այս շաբաթ մայրամուտին
Գիտէ՞ք թէ ովքեր պիտի գան
Հոն – Գալամըշ
Ծառերուն տակ Թոտորիի ճաշարանին

Պատանի Պետրոս Դուրեան
Որ դեռ ուսանող է Սկիւտարի Ճեմարանին
Եւ կ՚աշակերտէ նշանաւոր Սրապիոն Թղլեանին
Պիտի գայ իր հոգեկցորդ ընկերոջ Վարդան Լուֆթեանի հետ
Մայրը Տիկին Արուսեակ լուր ունի թէ ոչ
Չենք գիտեր

Միսաք Մեծարենց – ծնունդ Բինկեանի –
Որ հիմա աքասիաներու շուքին տակ կ՚ապրի
Պիտի գայ «Ծիածան»ով ու «Նոր Տաղեր»ով
Պիտի գայ
«Ու ճամբուն վրայ մենաւոր
Ու ճամբուն վրայ ոսկեման
Եկուորներուն դիմաւոր»
Ան բարեւի մը փոխան
Հազար բարիք պիտի տայ
Հազար բարիք եւ «բոլոր միրգերն աշունի
Ու մեղր ու կաթ ու գինի»
Յետոյ սիւքի նման պիտի մրմնջէ մեղմօրէն
«Ես հայրօրէն լայնաբաց
Երկու թեւս պարզէի
Միշտ քաղցրագին նիւթացած
Հրաւէրն ես ըլլայի»

Մատթէոս Զարիֆեան – Կէտիկփաշայի ծնունդ –
Այսօր Սկիւտարի Պէրպէրեան վարժարանին մէջ
Մարզանք կը դասաւանդէ
Դասը երբ աւարտի – դէպի Սէլամսըզ պիտի ուղղուի
Երկյարկանի տան դուռը պիտի բախէ Տիրան Չրաքեանի
Երկու պաշտօնակից Ինտրա եւ Զարիֆեան
Թեւանցուկ Գալամըշ պիտի գան

Յակոբ Պարոնեան Օրթագիւղէն
«Հոսհոսի Ձեռատետրը» ձեռքին
Գուրգէն Թրենց Րումէլիհիսարի բարձունքէն
Հայկազուն Գալուստեան
Չարշըգափը – Թավուքբազարի իր տունէն
Քրոջը Զապէլին հետ միասին

Եւ Կարպիս Ճանճիկեան
- Սամաթիոյ այդ տարաբախտ տղան –
Մարմարա պողոտայի թիւ 55 իր բնակարանէն
Կը շտապէ շրթներուն վրայ տողեր – տողեր հրեղէն
-------------------------------------------

Թէեւ մենք այս շաբաթ Գալամըշ պիտի ըլլանք մայրամուտին
Բայց այլեւս ոչ անոնք մնացին – ոչ ալ Թոտորին

Բոլորն ալ մէյմէկ «կռունկ» էին
Կռունկներու նման երամ-երամ գաղթեցին

Անոնք պատմութեան գունաւոր ղենջակներուն մէջ փաթթուած
Չաստուածներու չափ հին երգի մը նման անցան ու գացին

Մենք այս տողերով
Երկնքի մարգագետիններուն մէջ երազի սերմեր ցանեցինք
Ծիածանի գոյներով յիշատակներ ծաղկեցան

Գալամըշի պատմական անունը Գալամիս էր
Գալամիս որ յունարէն «եղէգներ» կը նշանակէ

Հիմա – սիրոյ բանաստեղծութեան առաջին տողին նման
«Եղէգներ»էն «կռունկներ» կը բարձրանան

Մի մտահոգուիք
Մի յուսալքուիք
Օր մը չէ օր մը անպայման
Ղարիբներու սրտերուն բալասան
Բանաստեղծ մը «Կանչէ կռունկ»ը պիտի երգէ

«Կանչէ՜, կռունկ, կանչէ՜, քանի արօտ է,
Աշխարհն է արեգակ, սիրտս կարօտ է»

Եւ բոլոր կռունկները մէկ առ մէկ պիտի վերակենդանանան
Եւ բոլոր կռունկները երամ երամ պիտի վերադառնան



Wednesday, February 12, 2014

Վահան Թէքէեան։ ՏԱՂ ՀԱՅԵՐԷՆ ԼԵԶՈՒԻՆ


Քե՛զ, Հայ Լեզո՛ւ, կը սիրեմ մրգաստանի մը նման... 
Մեր անցեալին թանձրախիտ ստուերներուն մէջ կարծես 
Մէյ-մէկ պտուղ՝ քու բոլոր բառերդ ինծի կ՚երեւան, 
Որոնց մէջէն կը քալեմ ու կը քաղեմ զանոնք ես։

Մրգաստանի մը նման կը սիրեմ քեզ, Հայ Լեզո՛ւ... 
Մեր հայրենի պալատէն, պարտէզներէն մնացորդ՝ 
Դալարագեղ դուն պուրա՜կ, որ դիմացար դարերու 
Եւ կը մնաս միշտ առոյգ, հին աւիշով կենսայորդ։

Ծառերուդ մէջ հովանուտ կ՚երթամ խինդով մ՚անսահման, 
Արմատներուդ, ճիւղերուդ վրայ նայելով հիացիկ, 
Զարմանալով, թէ ի՛նչպէս դուն մընացիր, երբ սաստիկ 
Քամին քու շուրջդ փչեց եւ տապալեց ամէն բան։ 

Մէյ-մէկ պտուղ գոյնզգոյն բոլոր բառերըդ ահա, 
Հիւթեղ բառերդ, զոր որքան հասունցուցին արեւներ, 
Բառե՛րդ, որքան այս պահուս շրթանցըս վրայ եմ բռներ, 
Բառե՛րդ, որ քիմքըս կ՚օծեն եւ կը սփոփեն սիրտս հիմա...։



Tuesday, February 11, 2014

Lancement de livre - Book Launch - Montréal, Quebec, Canada

Vous êtes cordialement invités au lancement du nouveau livre de Vrej-Armen Artinian, Իմ ուղեպատումը (Mémoires). Le livre sera présenté par Vahakn Karakashian, rédacteur de l'hebdomadaire Horizon, en arménien, au Centre communautaire arménien, 3401 Olivar-Asselin, Montréal, jeudi, le 13 février 2014 à 20 h. 
L'événement est organisé conjointement par les associations Hamazkayin, UGAB, Tékéyan et Bolsahay. Il y aura lecture d'extraits, une présentation powerpoint et un échange avec l'auteur. Une session de signature et une réception suivront. 


You are cordially invited to a book launching event, on Thursday, February 13, 2014 at 8 p.m., at the Armenian Community Centre, 3401 Olivar-Asselin, Montreal, organized jointly by the Hamazkayin, AGBU, Tekeyan and Bolsahay associations. Vahakn Karakashian, editor of Horizon Weekly, will present in Armenian Vrej-Armen Artinian's new book "My Travelogue" – memoirs. There will be readings, a powerpoint presentation and a conversation with the author. Book signing and a reception will follow.



Krikor N. Der Hohannesian: Elegy

Old Granary, graveyard
of loyalists and revolutionaries,
merchants and mercenaries,
poets and philistines.

Their gravestones, frost-heave skewed
cock deaf ears to the cacophony
of human industry. But listen…

in the wind shadows of ancient elm and maple
and you may hear it…
the wispy, low keening
of founding ghosts
mourning the sins of us,
their promise. Take heed,
take heed they whisper – refuge
from their judgment elusive as grace
for the inattentive, redemption
for the sinner drawing raspy breath
only in the listening …

Boston, Mass.


Krikor Der Hohannesian lives in Medford, MA. He serves as Assistant Treasurer of the New England Poetry Club.

Monday, February 10, 2014

ՎԵՀԱՆՈՅՇ ԹԵՔԵԱՆ։ ՊՍԱԿ ԵՌԱՀԻՒՍ

Արեւը` անանկիւն ամրաբերդ,
Բնութեան հետ բերկրանքի բոյրեր,
Գուսան գետը գլգլալէն
Դաշտի դալարը կը դարպասէր:

Երկնաձիգ երազի երամներ,
Զուրաթունք` զարթնող զմայլանք,
Է՜ր երբեմն, էութիւն բարեբեր,
Ըղձանքի ընծայման ըմպանակ:

Թոթով թուղթերուն թաթախուած
Ժամերը ժրաջան ու ժլատ.
Իրա՞ւ է իրիկունը չիջած
Լիարծաթ լուսինը լրանայ:

Խնկալի խորանի խորհուրդին,
Ծնծղագին ծնունդին` ծնրադիր,
Կամարնե՜ր կը կապուին ու կուռքեր
Հեռացած, հրկիզուած հոգիներ:

Ձեռակերտ կանթեղ ձմեռուայ անձէթ,
Ղենջակին մօր` մատաղ գառնուկի
մղձուկ.
Ճանաչման ճրա՛գն է ճանապարհը նեղ,
Մատեանը` մասունք, ու մատուռը դուռ:

Յիսո՜ւս, յարութեան յենարան,
Նկանակ ու նուռ ու նկարչածին,
Շա՞տ էր շատրուանը որ յուշեց
Ոչինչը, ոչինչէ, ոչինչին:

Չարչարանք: Չքացած չարխափան:
Պրկուած պարաններու պոռթկում,
Ջրամոյն ջրանոյշներու ջերմանաւ,
Ռեհանին հեռացնոր` բուրվառում:

Սա՛ է սարը, սառն չէ սիրտը,
Վեհանոյշ է վիշտն ու վէրքը,
Տաք է տունը, եւ տունկն է տաք,
անտա՛ռ կենաց,
Րոպեն սակայն գոռգոռաց եւ
անդորրը երերաց:

Ցորեններու ցոլցլուն դէմքեր,
հացի ամպեր մթնաճեմ,
Ուրուակա՞նն է աւերակի սեւերուն:
Փողոցներէն օտարափառ եւ հայրենի
ափերէն
Քաղցր է մեր սէրն այս
քնքշագին գիրերուն:
Օրհնեալները օղակ օղակ հո՛ղ կ՚օծեն,
Ֆոսֆորի ֆոնը չ՚այրիր արեւէն:



Sunday, February 09, 2014

JACQUELINE TCHAKALIAN: LISTENING TO LEONARD COHEN IS BETTER THAN….


It’s the slide in
   his voice – enticing
      to sublime – that

I ride, infused, under
   sleep’s cover of bare
      dreams: lips busy,

limbs tangled, faces
   blurred:  silent
      angels all,  

scuddering about. Thank
   you, Leonard.     
      I hear rumble

in your voice, cracks
   to slip through,
      kneel of your knees

as you kiss the night
   away and I slide in
      and out of reverie

Saturday, February 08, 2014

Four Armenian poems set to music by Ottorino Respighi

Gosdan Zarian or Kostan Zaryan (1885-1969) studied grabar (classical) and ashkharhapar (vernacular) Armenian with the Mekhitarists on the island of San Lazzaro degli Armeni in Venice (1910-1913), where he also published Three Songs (1916), a book of poems in Italian (originally written in French), one of which, titled La Primavera (Spring), was set to music by Ottorino Respighi and first performed in 1923.

The full song cycle is: Quattro Liriche Su Poesie Popolari Armene by Ottorino Respighi

I. No Non E Morto Il Figlio Tuo
II. La Mamma E Come Il Pane Caldo
III. Io Sono La Madre
IV. Mattino Di Luce Sole Di Giustizia

As per the link:
http://www.naxosdirect.com/title/8.223595

There is no precise record of Respighi's contacts with Zarian and his interest in Armenian poetry might already have been aroused during the periods he spent in Russia in 1900-1901 and 1902. In a letter of February 1917 he mentions his intention of setting Zarian's poem Voci di Chiesa (Church Voices). After abandoning this project, it appears that in July 1918 he had started working on La Primavera (Spring), a poem from a cycle by Zarian, the first part of which has the title Sirvard, figlia della terra (Sirvard, daughter of the earth). Sketches of a further cantata, Inverno (Winter), have come to light and it seems that two symphonic poems without vocal parts, Estate (Summer) and Autunno (Autumn), were also planned. Poema autunnale for violin and orchestra (1925) may have belonged to this unfinished "Spring" cycle.


«Ձայներ եկեղեցում»էն
(Բ. մաս «Երեք երգեր ասելու համար վիշտը երկրի եւ վիշտը երկնքի», Վիեննա, 1931)

Io Sono La Madre

Ես եմ Մայրը...
Ընդ մի՛շտ, ընդ միշտ մեկնեցաւ
զաւակ իմ որ խաչուեցաւ։
Ես եմ Մայրը...Աչքերս յառած
դէպի ճամբան երկայնատարած
ուրկից անցաւ իմ Աստուած։
Սիրտ եմ ես, լալիւն եմ ցաւ,
ողբը նրա որ մեռաւ։
Ես եմ Մայրը - Մարիամը -
վշտի ժամը
որ զարնում է հեռուներէն
ձեռքը հրազէն
զաւկիս, զաւկիս, որ մեռաւ,
որ խաչուեցաւ։
Ե՛ս եմ Մայրը։

ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐԵԱՆ

Friday, February 07, 2014

Contemporary Armenian-American authors read their work in New York City

Կազմակերպութեամբ՝ Նիւ Եորքի Համազգայինի Մասնաճիւղին
 Organized by the New York Chapter of HAMAZKAYIN
  
ԵՐՐՈՐԴ ԱՄԵՆԱՄԵԱՅ ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ԸՆԹԵՐՑՈՒՄՆԵՐ՝
ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐԸ ԿԸ ՆԵՐԿԱՅԱՑՆԵՆ ԻՐԵՆՑ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ

THIRD ANNUAL PRESENTATION OF YOUNG AUTHORS
Contemporary Armenian-American authors read their work

Maryam Dilakian Passley
Aaron Poochigian
Meline Toumani
Arto Vaun
  

Շաբաթ, Փետրուար 22, 2014,  եր. ժ. 8:00-ին
Saturday, February 22, 2014 at 8:00 p.m.

Waltz Astoria
23-14 Ditmars Boulevard 
Astoria, NY 11105
(718) 956-8742 

Նուազագոյնը 1 խմիչք՝  $10.00                                       Drink minimum: $10.00

For more information, please contact Arevig 718-459-2757
or Aida aidaz1973@hotmail.com

Thursday, February 06, 2014

Վահան Թէքէեան։ Գեղօն Սօսեաց Անտառին


Հայոց երկրին մէջ մի՛շտ կ՛ապրին 
Մեծ սօսիներն արմէնաւանդ... 
Եւ լըռութեանն ու ըստուերին
Մէջտեղ անոնց՝ անարգաւանդ
Օրէ մը ետք քերթողն երբ խանդ 
Ու ներշնչում խնդրել կու գայ, 
Խըռովայոյզ ճիւղերն աստ անդ 
Կը փսփըսան «Դո՞ւն ես, արքա՛յ...։»

Կ՛անցնին, կ՛անցնին օրն ու տարին 
Հալածական…։ Դաշտ, դարաւանդ 
Եւ լեռներուն ալ կատարին 
Ձիւնը մաքուր զերդ ադամանդ 
Կը կըրեն հետքն անոնց հիւանդ 
Ծանըր քայլին... Մինչ հոս հսկայ 
Ծառերն, յոյսով միշտ անվկանդ՝
Կը փսփըսան, -- «Դո՞ւն ես, արքա՛յ...։» 

Սեւ աղէտի մը նախօրին ՝ 
Անտառն յուզուած է մանաւանդ, 
Եւ տխրութեամբ սօսիք կ՛օրրին... 
Օ՛հ, թշնամւոյն ըստուե՛րը ժանդ. 
Տունե՛րն, գիւղե՛րը քարուքանդ... 
--Բայց մինչ թաւուտքը կը սըգայ, 
Ահա ձայներ անհընազանդ 
Կը փսփըսան «Դո՞ւն ես, արքա՜յ...։» 



ՁՕՆ

Իշխա՛ն, անյայտ դրռ քու անուանդ
Հայորդիները ապագայ
Ուխտած պաշտում մը մոլեռանդ՝
Կ՛աղաղակեն. -- «Դո՛ւն ես, արքա՜յ...։»

1903

Wednesday, February 05, 2014

Ահարոն։ Հին Կարօտ


Օտար բոլոր ճամբաներէն քալեցի,
Չըհարցուցի, թէ ո՛ւր կու գան, ո՛ւր կ՛երթան,
Յաճախ փուշեր, երբեմն ալ վարդ քաղեցի,
Բայց չգըտայ դեռ քու ճամբադ, Հայաստան։

Օտար բոլոր աղբիւրներէն խմեցի,
Չըհարցուցի, թէ ջուրերն ու՛ր կը փութան.
Սրտիս կըսկիծն անոնց ցօղով մեղմեցի,
Բայց չգըտայ դեռ քու աղբիւրդ, Հայաստան։

Օտար բոլոր գիրքերն անվերջ կարդացի
Չըհարցուցի, թէ ի՛նչ կ՛առնեն, ի՛նչ կու տան.
Զանոնք փակած՝ մերթ լացի, մերթ խնդացի
Բայց քեզ երբեք չկարդացի, Հայաստան։
Օտար բոլոր վիշտերն ինձ մօտ ըզգացի,
Չըհարցուցի թէ մերթ ինչո՞ւ կը կոտտան,
Մոռցայ զանոնք, կամ մէկ օր լոկ սըգացի,
Բայց չըմոռցայ քու վիշտն, անգի՜ն Հայաստան։


Ահարոն Տատուրեան 1886-1965

Tuesday, February 04, 2014

Գէորգ Էմին։ Քեզ

Դու կա՛ս,
Եւ դրա համա՛ր է գուցէ,
Որ ես անձրեւոտ, մռայլ օրերին
Չե՛մ յուսահատւում
Եւ չե՛մ մոռանում արեւի մասին.

Սառնամանիքին
Միշտ յիշում եմ որ կրա՛կ կայ մի տեղ։

Շոգին՝ յիշում եմ
Որ ձի՜ւն կայ, պաղ ձիւն՝
Երկու քայլ հեռու…Մասիսի լանջին,
Եւ զով զեփի՜ւռ կայ
Հէնց այստե՛ղ,
Կողքի՜ս…

Դու կա՛ս,
Եւ դրա համա՛ր է գուցէ,
Որ ես՝ սրատես,
Մեր չորս աչքո՜վ եմ աշխարհին նայում,
Չորս ռունգով զգում
Բոյրը այս կեանքի.
Միաժամանակ
Լինելով հեռու՜, օտա՛ր մի վայրում
Եւ… մեր սենեակում։

Դու կա՛ս,
Եւ դրա համա՛ր է գուցէ,
Որ թւում է ինձ,
Թէ այս գարնանը է՛լ աշուն չկա՜յ,
Եւ ամառ-ձմեռ։
Արտո՜յտն է ճախրում կապոյտ երկնքում։


Հայրենի Ղօղանջներ, Ծաղկաքաղ սովետահայ գրականութեան, ԼՈՅՍ հրատարակչութիւն, Երեւան 1985


FOR YOU ON NEW YEAR'S DAY


By Gevorg Emin
Translated from Armenian by Diana Der-Hovanessian


  You are real, 
  and because of that, perhaps,
I can walk under clouds and rain
  and not forget the sun.

On the coldest days
  I remember there is fire
somewhere after all.

In the heat of sweltering days
I realize
that snow shimmers intact
on the peak of Ararat.

You are real
and because of that, I see
beyond our room to taste life
with two mouths, four eyes.

You are real. And because of you
I think the spring to come

  can have no fall. 


From the volume For you on New Year's Day - Gevorg Emin ; translated by Diana Der Hovanessian ; introduction by Yevgeny Yevtushenko [afterword by Edmond Y. Azadian]

Monday, February 03, 2014

Կոմիտաս: Ես սարէն կու գայի

Dear readers: 
There are many early and recent recordings of the song "I Came Down from the Mountain" by Komitas.
We offer two of them here: the first by Lilit Pipoyan, guitar and voice, from the album Lialousin. Click here for this version of Yes Saren Goukai.
The second is Varoujan Markarian, voice, with piano accompaniment by Vatche Sharafian, which can be heard here
Enjoy!


Ես սարէն կու գայի,
Դուն դուռը բացիր.
Ձեռդ ծոցդ տարար,
Ա՜խ, արիր, լացիր:

Վա’յ, վա’յ, վա’յ, վառւում եմ,
Վա’յ, վա’յ, վա’յ, հալւում եմ,
Հալւում, վառւում եմ:

Ես մի պինդ պաղ էի,
Դու մըրմուռ լացիր,
Քո հրեղէն արցունքով
Ինձ հալեցիր:

Վա’յ, վա’յ, վա’յ…
Ես մի չոր ծառ էի,
Դու գարնան արև.
Քո սիրով ծաղկեցաւ
Իմ ճիւղն ու տերև:

Վա’յ, վա’յ, վա’յ…

Թէ ինձ չէիր առնի,
Ինչու սիրեցիր.
Մի բուռ կըրակ եղար,
Սիրտըս էրեցիր:
Վա’յ, վա’յ, վա’յ…

Sunday, February 02, 2014

Նիկոլ Պեզճեան: Այսօր

Այսօր խունկ կը վարեմ լուռ եմ
Այսօր մոմ կը վարեմ սուգ եմ
Այսօր իր վերջին ժպիտը կրկին ...
կը տեսնեմ արցունք իմ աչքով
Սուրբ օր է այսօր, տօն է այսօր
Յաւերժ ՄԱՅՐՍ հողին կը հանցնեմ:


TODAY
Today I burn incense in silence
Today I light a candle in mourning
Today the last smile once more…
With my own eyes I see tears
Today is holy  today is Holyday
I hand my Mother to mother earth
For eternity…
…………………………. Nigol Bezjian
Translated by Tatul Sonentz

Saturday, February 01, 2014

Diana Der-Hovanessian: California Forest

What drew so many Armenians to California?

It was the walnut trees, the poet said,
on foreign soil, whose branches spread
to feed foreigners and thus be fed.

And, said the planters, the apricot and peach,
honeyed globes of grapes match
our sweet tasting speech.

No, said the Indians, the sequoia trees,
hollowed by lightning fires, these
oldest growing things, put you at ease.

The sequoias growing past the line
of snow, towering over black-oak, vine-
hung manzanita, and incense pine,

voiceless, after fire, age after age,
witnesses, like you, of wrath and rage.



This work has appeared in Graham House Review, Spring 1990. 


Friday, January 31, 2014

Literary Quote for January 2014

ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐԵԱՆ 
(1851-1872) 

«Նա է մեր նոր քնարերգութեան առաջին մեծը եւ միշտ էլ կը մնայ վերջինի կողքին, որովհետեւ նա չի հնանում, ինչպէս չեն հնանում ժպիտն ու հառաչը, ծիծաղն ու հեծկլտոցը...Լինելով մեր նորերի մէջ առաջին մեծը, միշտ էլ նա կը կանգնի վերջինի կողքին»: 

Պարոյր Սեւակ 

Thursday, January 30, 2014

Karen Kevorkian : Morning News


Spread the pages. Who is
crying today? Mother

lost a son. Father lost
three daughters. Child lost
both arms. City lost
fifty
"from the poorest part, the market."

"These scenes are graphic and may contain content offensive to some." The bodies

drawn from their trays in the cabinets
of the morgue. A child who seems to be dressed

in red. Helplessly
weeping, a big nosed mustached man
covers his eyes with one hand. A voice says quietly

"Mohammed, Mohammed." Then the hospital

where from a boy's body wrapped in white gauze

a plastic tube trails.
You see it all.
The man raising

the boy's shirt to show us. The boy's hands
as he tries to

push the shirt down

Wednesday, January 29, 2014

Karen Kevorkian: Soon




The wind's harder breathing
stuttering the window frame. A limited
war. Its limited
deaths.
           Soon 

a few months the leaves again 
budding. All that 
murderous flourishing.


Karen Kevorkian lives in Los Angeles where she teaches poetry and fiction writing workshops at UCLA. 

Tuesday, January 28, 2014

Martin Melkonian lit Zabel Essayan

Les Conférences du Salon
Martin Melkonian lit Zabel Essayan

Conversations littéraires autour du livre
Mon âme en exil, Éditions Parenthèses / collection diasporales

Mercredi 5 février 2014 à 20 h 30
MAISON DES ÉTUDIANTS ARMÉNIENS
57, boulevard Jourdan, Paris 14e
(métro Porte d’Orléans, ou RER B-Cité Universitaire, ou Tram 3)

Martin Melkonian a notamment publié :
Arménienne, Éditions Maurice Nadeau, 2012.
Le Miniaturiste, Éditions Parenthèses / collection diasporales, 2006.


entrée libre

Monday, January 27, 2014

Զահրատ։ Գարուն 17

Դեռ նոր տասնը եօ
նըեօթը տարու
կը պլլուին ծառին
ծառին հաստ բունին
ու լուս
ու լուսնի
ու լուսնի լոյսով
կը սիրաբանին
բանին ծառին հետ
վիրաւոր
րաւոր ճայի մը պէս
                            պէս

Լիալուսնի լոյսով
սերմեր կը ցրուին
ուին աննպատակ
մինչ ամառ գիշե
րը գիշերը հեշտ
կը թափանցէ մեր
                               մեր մորթերէն ներս

Կրակ կը շրջի մեր երակներէն 
ու անոնք որ դեռ 
դեռ նոր տասնըեօ
նըեօթը մտան
արթուն կը հսկեն ճիւղ ճիւղ ծառին վրայ
պատրաստ առաջին
առաջին փորձին
եւ փորձառութեան



Զահրատ, «Մէկ գարով երկու գարուն»


17th Spring
by Zahrad


Still new neo seven
teen fledgling birdlings
cling clang hang 
from the branch
of the tree not daring
leaving loving the sturdy tree
by the light
by moonlight
they fall in love 
with the light
of the lit tree like
flitting jays
poppingjay
bobbing jay
by the lamp light they toss
away seeds, waste seeds
until the summer night
and summer comes
to calm
their burning skins
fire spumes from their wings
of the new seven
teen staying up
ready
hanging on the limb
waiting and wanting
the first try
the first trial


Translated by Garig Basmajian. Published in RAFT, Volume 5, 1991.

Sunday, January 26, 2014

Lory Bedikian: Self-Portrait with Crane

On road trips, no coastal fog rolling in
Brings me the sea gull or sandpiper


shifting from water to sky,
but the common Armenian crane

who treks across the Atlantic,
breaks through California clouds, 

haunts the laurels, the eucalyptus,
a message tucked in its beak.

In riffs strummed on midwestern guitars,
I can hear the duduk hound me 

with its drone of apricot wood,
piping a monotone dirge, driven

like the tumbleweed. In New Mexico,
each flute player’s eyes turns 

into the pomegranate seed.
Going east should bring foliage

but I see the blue eye in trees.
For days, New England’s sediment 

drops into riverbeds, bends
into Gorky’s brush strokes.

No relief. Ghosts float west
from Ellis Island, crosses tattooed 

on their forearms, worry beads
pebbled in their grip. Even as I watch

the world series, a fly ball
turns back into the crane.

Originally published: Spring 2008 in Euphony prose and poetry at the University of Chicago