Saturday, November 23, 2013

Վահագն Դավթեան: Եւ կար ժամանակ

Եւ կար ժամանակ, որ իմ քաղաքի
Քնած մայթերով շրջում էինք մենք
Ու չէինք փնտրում աշխարհում ոչինչ...

Իբրև լոյս ու դող
Մատներդ ունէի ես իմ ձեռքի մէջ,
Եւ դու ունէիր
Կոպիցդ կախուած արցունքը քո ջինջ:

Եւ չէինք փնտրում աշխարհում ոչինչ:

Հետոյ իմ ձեռքն էր
Քո ուսի վրայ այրվելով տխրում,
Տառապում իբրև չարձակուած մի ճիչ...

Ուսը, քո ուսն էր
Այրվող ձեռքիս տակ քնքշորէն փխրում,
Ու ծանրանում էր արցունքը քո ջինջ:

Եւ չէինք փնտրում աշխարհում ոչինչ:
Վահագն Դավթեան (1922-1996)

There Was a Time…
And there was a time when we rambled
on the drowsy sidewalks
Asking nothing from the world…
For radiance and tremor,
In my hand, I had your fingers
and your hand --
At your eyelid, a pure teardrop dangling.
And from the world, we asked nothing.
Then, it was my hand
On your flank, feeling sad, feverish,
Miffed like a muffled scream…
It was your shoulder,
Crumbling under my scorching hand
And your crystalline tear
turning heavier.
Yet, we asked nothing from the world.
…………………….Vahagn Davtyan
Translated by Tatul Sonentz

No comments: