Դանիէլ Վարուժան։ ՑԱՆ

Սերմանողն է: Յաղթահասակ կը կանգնի

Մայրամուտին շողերուն մէջ ոսկեթոյր:

Ոտքին առջեւ անդաստաններն հայրենի

Կը տարածեն մերկութիւննին անպարոյր:

Լի է ամբողջ ցորեններով աստղահատ


Խորունկ գոգնոցն: Հերկերն հերուան՝ ծարաւի՝


Կը սպասեն իր լայնշի բուռին, եւ բուռն այդ


Արտերուն վրայ՝ զերդ արշալոյս՝ կը բացուի:

Մըշա՛կ, ցանէ՜. յանուն տանդ սեղանին


Թեւիդ շարժումն անպարագի՛ծ թող ըլլայ.


Վաղ՝ նետած ցորեններդ այդ կը թափին


Օրհնութեան պէս թոռնիկներուդ գլխուն վրայ:

Մըշա՛կ, ցանէ՜. յանուն նօթի թըշուառին


Թող գոգնոցէդ կէս չելլէ ափըդ բընաւ.


Աղքատ մ'այսօր ճըրագին մէջ տաճարին


Վաղուան հունձքիդ համար վերջին ձէթը դրաւ:

Մըշա՛կ, ցանէ՜. յանուն Տիրոջ նըշխարին


Թող մատերէդ յորդին սերմեր լուսեղէն.


Վաղը ամէն մէկ հասկի մէջ կաթնային


Պիտ' հասուննայ մաս մ'Յիսուսի մարմինէն:

Ցանէ՜, ցանէ՜. նոյնիսկ հեռու սահմանէն,


Աստղերու պէս, ալիքներու պէս ցանէ՜:


Ծիտերն ի՛նչ փոյթ թէ հատիկներդ կ'աւարեն.


Տեղը Աստուած պիտի մարգրիտ սերմանէ:

Լեցո՛ւր ակօսն, հորդէ՛ հերկերը բերրի,


Հողին ծոցէն ոսկի լոյսեր թող հոսին:


Օրը ահա կ'իրիկնանայ. կ'երկարի


Շուքը թեւիդ հորիզոննե՜րն աստղային:



«Հացին երգը»