Ռուբէն Խաժակ: Թուղթէ Երեւան
Բառերու որսորդներն են դարձեալ,
որոնք ելած են թղթէ կապարճ պարպելու
այն լոյսին վրայ,
որ չեն կրնար հասկնալ։
Կը կարծեն,
թէ դիւրին է բունը խզել իր արմատէն,
թէ կարելի է անցեալը նետել դուրս՝
որպէս փտած քուրջ,
ու կանգնիլ մաքրուած հայելիներու առջեւ՝
անբիծ,
անյիշատակ,
պարապ։
«Վերջինը», կ՚ըսեն.
ջնջել հետքն իսկ,
մինչեւ որ այս երկինքին տակ
մնայ միայն իրենց անշունչ հնազանդութիւնը։
Ու դեղին մաղձը ափերով առած՝
կը շպրտեն վեր,
տիղմ նետելով այն աստղին,
որուն շողէն է գողցուած
իրենց իսկ ճրագը։
Իրենք՝
կը մնան իրենց սալարկուած մակերեսին,
կարծելով թէ փոշին է ամբողջ աշխարհը։
Ու երբ ժամանակի ծանր գլանը անցնի,
հողմերուն պիտի յանձնուի
իրենց աղմուկն ալ,
իրենց փուչ հրամաններն ալ։
Իսկ արմատը՝
պիտի շարունակէ շնչել։
Երեւան, 2026
No comments:
Post a Comment